အာဒိစ္စုပဋ္ဌာနဇာတ် - နေပူဇော်ယောင်ဆောင်သော မျောက်ဉာဏ်

ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဇေတဝန ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးစဉ် ဒုကနိပါတ် ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၇၅ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် ရဟန်းအဖြစ် ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ပင် လှည့်စားမှုကို အလေ့အကျင့်ရှိနေသော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် စပ်လျဉ်းသည်။ အခြားရဟန်းများက ထိုရဟန်း၏ မကောင်းသော အပြုအမူကို ဆွေးနွေးကြသောအခါ ဗုဒ္ဓရှင်က ဤလှည့်စားမှုသည် ထိုရဟန်း၏ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ယခင်ဘဝတစ်ခုတွင် တူညီသော စရိုက်ရှိသူသည် မတူညီသော အသွင်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပုံကို ဇာတ်တော်အဖြစ် ပြန်လည် ဖော်ပြတော်မူသည်။

ရှေးကာလ ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ထင်ရှားသော မျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ လောကီဘဝကို စွန့်ခွာပြီး နာမည်ကြီးသော ရသေ့ဆရာကြီး ဖြစ်လာသည်။ သူသည် တပည့်အများအပြားကို စုဝေးစေကာ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရှိ တောအုပ်တွင် ရသေ့အာရုံကို တည်ထောင်သည်။ ထိုအာရုံတွင် သူ၏ ထက်မြက်သော ပညာနှင့် သီလကြောင့် အလွန်ကြည်ညိုလေးစားခြင်းကို ခံရသည်။ အာရုံအနီးတွင် ကောက်ကျစ်သော မျောက်ရိုင်းတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ရသေ့များ မရှိသည့်အခါတိုင်း ထိုမျောက်သည် ရေအိုးများကို ဖြိုခွဲ၍ ပူဇော်ရာ နေရာကို ညစ်ညမ်းစေလေ့ရှိသည်။

ရသေ့များသည် နယ်စပ်ရှိ ကျေးရွာသို့ ဆား၊ ဆီနှင့် အခြားလိုအပ်သော ပစ္စည်းများ ရယူရန် တောအုပ်မှ ဆင်းသက်ရသည့် ကာလ ရောက်လာသည်။ ကျေးရွာသားများသည် သန့်ရှင်းသော ရသေ့များကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရသေ့များအား ပေါများစွာ အလှူပေးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ဤအခြင်းအရာကို ကြည့်ရှုနေသော ကောက်ကျစ်သည့် မျောက်သည် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။ သန့်ရှင်းခြင်းက ထိုမျှ ရက်ရောသော စေတနာကို ဆွဲဆောင်နိုင်လျှင် ကိုယ်တိုင်ပင် သန့်ရှင်းသူ ဟန်ဆောင်ရုံသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ သူသည် စုဝေးနေသော ရသေ့များ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ထောင်မတ်ရပ်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ထားသည်။ မျက်နှာကို ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းဘက်သို့ လှည့်ထားကာ ဘုရားဝတ်ပြုနေသူကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

ကျေးရွာသားများသည် မျောက်ကို ကြည့်ရင်း အံ့သြကြသည်။ သူတို့သည် တိရစ္ဆာန်များကြားတွင်ပင် ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်ရှိသည့် ဝိညာဉ်များ ရှိနိုင်သည်ဟု အချင်းချင်း ချီးကျူးကြသည်။ ရိုးသားသော ကြည်ညိုစိတ်ဖြင့် နေမင်းကို ကိုးကွယ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ဘုရားအလောင်းသည် ကောင်းစွာသိသော မျောက်အပေါ် ချီးမွမ်းသံများကို ကြားသောအခါ ထိုနေရာတွင် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုကာ လှည့်စားမှုကို ဖော်ထုတ်တော်မူသည်။ ထိုမျောက်သည် မကြာသေးမီ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းကပင် မီးပူဇော်ရာကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့ပြီး ရေအိုးများကိုလည်း နှစ်ခွဲ ဖြိုခွဲခဲ့ကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ ကောင်းမွန်သော အကျင့်မရှိဘဲ ခိုးယူခြင်းနှင့် လှည့်စားခြင်းဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော စရိုက်ကို နေမင်းအား ရုတ်တရက် ကိုးကွယ်ခြင်းဖြင့် ပြုပြင်၍ မရနိုင်ဟု ဆိုတော်မူသည်။

ဘုရားအလောင်း၏ စကားကို ကြားပြီး အမှန်တရားကို အသိအမှတ်ပြုသောအခါ ကျေးရွာသားများက တုတ်များကို ယူကာ မျောက်ကို ၎င်းတို့အကြားမှ မောင်းထုတ်ကြသည်။ သရုပ်ဆောင်ဟန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဟန်ပန်ကြောင့် ထိုက်တန်သော ရသေ့များအတွက် အလှူကို ရယူခွင့်ရခဲ့ရာ နီးနီးပင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို သူတို့ ရယ်မောကြသည်။ ထို့နောက် ကျေးရွာသားများက အလှူများကို ဘုရားအလောင်းနှင့် တပည့်များထံ ပူဇော်ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ဖြောင့်မတ်စွာ လက်ခံခွင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မျောက်သည် ကောင်းမွန်သော အကျင့်ဖြင့် ရယူရမည့် အလှူကို တုယူခြင်းဖြင့် ခိုးယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်သောအခါ ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ယခုဘဝ၏ လှည့်စားသော ရဟန်းသည် ရှေးက ကောက်ကျစ်သော မျောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားအလောင်း၏ တပည့်များသည် ရသေ့အစုအဝေး ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကမူ လှည့်စားမှုကို မြင်ပြီး အောင်မြင်ခွင့်မရမီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အမည်တပ်ပြခဲ့သော ဆရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေးပုံသဏ္ဌာန်သည် မသိသော ပြည်ပသူများအဖို့ ယုံကြည်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်ဝတ်ကောင်းကို အစားထိုးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အမှန်တကယ် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သူမှာ ဇာတ်ကောင်၏ အတိတ်ကို ကြိုတင်သိရှိထားသူများ ဖြစ်ပြီး၊ အံ့ဩစေသော ပုံစံတစ်ခုတည်းဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံရသူများ မဟုတ်ပေ။

ပါဠိပိဋကတ်နှင့် ဆက်စပ်သော အဋ္ဌကထာ (ရှင်းလင်းချက်ကျမ်း) တွင် မျောက်၏ ရွေးချယ်ထားသော အပြင်ပုံစံ၌ ထူးခြားသော ဆန်းကျယ်မှုကို မှတ်သားထားသည်။ ဇာတ်တော်ဖော်ပြသော ရသေ့ယဉ်ကျေးမှုတွင် နေမင်းကို ရိုသေစွာ ရပ်ကာ ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ထိုခေတ်၏ စစ်မှန်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မျောက်က ဖန်တီး၍ ယူလိုက်သော အမှုအရာ မဟုတ်ပေ။ လှည့်စားမှုသည် ပုံစံကိုယ်တိုင်တွင် မရှိဘဲ၊ ထိုပုံစံ ဖော်ပြသော အတွင်းစိတ်ဝိနည်းနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာနေခြင်းတွင် ရှိသည်။ မျောက်သည် ကောက်ကျစ်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်းနှင့် မီးပူဇော်ရာကို ညစ်ညမ်းစေခြင်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအပြုအမူများသည် ယင်းပုံစံ ဆိုလိုသော အရာနှင့် တိုက်ရိုက် ဆန့်ကျင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လိမ်လည်မှုသည် မကြာခဏ ရိုးရှင်းစွာ တီထွင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ စစ်မှန်သော ဘာသာရေးစကားလုံးကို ခိုးယူပြီး အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖယ်ထုတ်ထားသည့် အရာဖြစ်သည်ဟု ဤဇာတ်တော်က သင်ကြားပေးသည်။

မျောက်၏ လှည့်စားမှုသည် မည်သူကို ပစ်မှတ်ထားသည်ဖြစ်ပြီး မည်သူကို ဘယ်တော့မှ မလှည့်စားနိုင်သည်ကို သတိပြုရန် တန်ဖိုးရှိသည်။ ကျေးရွာသားများသည် ရသေ့များနှင့် အချိန်တိုသာ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး မျောက်နှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိသောကြောင့် မြင်ရသော ပုံစံကိုသာ အခြေခံ၍ ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်ကာ၊ မျောက်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လှည့်စားခံခဲ့ကြရသည်။ ဘုရားအလောင်းနှင့် တပည့်များကမူ မျောက်၏ နေ့စဉ် မကောင်းမှုများကို ကိုယ်တိုင် သိရှိထားပြီးဖြစ်ပြီး၊ တစ်နေ့တည်း ပြသမှုတစ်ခုကြောင့် မလှည့်စားနိုင်ပေ။ ဇာတ်တော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် သတိပေးချက်ကို ဤနေရာတွင် အတိအကျ ထားရှိသည်။ လှည့်စားမှုသည် ရိုးရိုးမြင်ရုံဖြင့်သာ သိသော သူစိမ်းများကို အလွယ်တကူ ပစ်မှတ်ထားတတ်သော်လည်း၊ ဇာတ်ကောင်၏ အကျင့်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး သိသူများက သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ဤကြောင့်ပင် လှည့်စားမှုကို ကျေးရွာသားတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ထက် ဘုရားအလောင်း၏ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်ချက်က နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။