ဇာတကပုံပြင်များ

ဇာတ်တော်များသည် ဘီစီ ၅-၆ ရာစုအတွင်း မဂဓနှင့် ကောသလတိုင်းတို့၌ ဂေါတမဗုဒ္ဓဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သော တရားဒေသနာများ ဖြစ်ကြပါသည်။ သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော် သို့မဟုတ် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်တို့၌ သံဃာတော်များအကြား အငြင်းပွားမှု သို့မဟုတ် အမေးပုစ္ဆာများ ပေါ်ပေါက်လာတိုင်း ဘုရားရှင်သည် ပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိဉာဏ်တော်ဖြင့် အတိတ်ဘဝဇာတ်ကြောင်းများကို ထုတ်ဖော်ဟောကြားခဲ့ပါသည်။

ဘုရားရှင် ပရိနိဗ္ဗာန်စံလွန်တော်မူပြီးနောက် ပထမအကြိမ် သင်္ဂါယနာတင်ပွဲတွင် အရှင်မဟာကဿပနှင့် အရှင်အာနန္ဒာတို့ ဦးဆောင်၍ ဤဂါထာတော်များကို နှုတ်တိုက်ရွတ်ဆို သရဇ္ဈာယ်ခဲ့ကြသည်။ ဘီစီ ၂၉ ခန့် သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ အလူးဝိဟာရ (အလိုဂူ) ၌ ကျင်းပသော စတုတ္ထအကြိမ် သင်္ဂါယနာတွင် ဘေးဒုက္ခများမှ ကာကွယ်ရန် ပေရွက်ပေါ်၌ ပထမဆုံးအကြိမ် အက္ခရာတင် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြပြီး အေဒီ ၅ ရာစုတွင် အရှင်ဗုဒ္ဓဃောသက ဇာတကဋ္ဌဝဏ္ဏနာ အဋ္ဌကထာကြီးကို ပြုစုတော်မူခဲ့ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၌ ဇာတ်တော်များသည် သာမန်ပုံပြင်များ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားလောင်းတို့၏ ပါရမီဖြည့်ကျင့်စဉ် (ဗောဓိသတ္တစရိယ) ကို ပြဆိုသော အဓိကကျမ်းဂန် ဖြစ်သည်။ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်သည် ချက်ချင်းရရှိနိုင်သောအရာ မဟုတ်ဘဲ ဒီပင်္ကရာဘုရားရှင် ခြေတော်ရင်း၌ သုမေဓာရှင်ရသေ့ဘဝမှ စတင်၍ လေးအသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်းတိုင်တိုင် ဖြည့်ဆည်းခဲ့ရသော ပါရမီတော်များ၏ အကျိုးဖြစ်ပါသည်။

ဇာတ်တော်တိုင်းသည် ကံနှင့် ကံ၏အကျိုးတရားကို လက်တွေ့ပြသနေပါသည်။ ဘုရားလောင်း၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှု၊ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် သည်းခံမှုတို့သည် ကုသိုလ်စေတနာ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုသာ ဖိတ်ခေါ်ကြောင်း သက်သေထူပါသည်။

အထူးသဖြင့် ဇာတ်တော်များသည် လူသားဗဟိုပြုဝါဒကို ပယ်ဖျက်၍ သတ္တဝါအားလုံး အပြန်အလှန် ချစ်ခင်လေးစားမှု (အဟိံသာ) ကို အလေးပေးပါသည်။ ဆဒ္ဒန်ဆင်မင်း၊ ရွှေသမင်၊ မျောက်မင်း စသော တိရစ္ဆာန်ဘဝများ၌ပင် မေတ္တာ၊ သစ္စာနှင့် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပုံကို ပြဆိုခြင်းဖြင့် သက်ရှိအားလုံးအပေါ် မေတ္တာထားတတ်ရန် သင်ကြားပေးပါသည်။