မိကျောင်းကို လိမ္မာစွာ အနိုင်ယူခဲ့သော မျောက်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရဟန်းများက ဒေဝဒတ်၏ ဘုရားရှင်ကို လုပ်ကြံရန် အစီအစဉ်အသစ်အကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ ဘုရားရှင်က ဒေဝဒတ်သည် ထိုသို့သော အစီအစဉ်မျိုးကို ပထမဆုံး ကြိုးစားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြပြီး၊ ထိုအချက်ကို သက်သေပြရန် ရှေးကာလ ဇာတ်ဝတ္ထုကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ထိုရှေးကာလတွင် ဗောဓိသတ်သည် မြစ်ကြီးဘေးရှိ မျောက်အုပ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ မြစ်ကမ်းတစ်ဖက်တွင် အသီးပင်များ ပြည့်သော ကျွန်းတစ်ခု ရှိသည်။ မျောက်မင်းသည် နေ့တိုင်း မြစ်လယ်ခေါင်တွင် ရေစီးကို ဖြတ်ထားသော ကြီးမားပြားသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ကျန်ရှိသော အကွာအဝေးကို ဆက်ခုန်ကာ ကျွန်းသို့ ကူးသွားသည်။ ညနေတိုင်း ပြန်လာသည်။

မြစ်ထဲတွင် ပုတ်တစ်ကောင်နှင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ဝန်ရှိသော မယားတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ တစ်နေ့တွင် မျောက်မင်း ရေထဲ ကျသွားသော သစ်သီးတစ်လုံးကို ပုတ်မက စားမိပြီး အလွန် အရသာရှိလှသဖြင့် တပ်မက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုတပ်မက်မှုသည် သစ်သီးအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအစာကို စားသော မျောက်၏ နှလုံးအတွက် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနှလုံးသည် ၎င်း၏ ခွန်အားနှင့် ချိုမြိန်မှု၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်ရမည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပုတ်မက ခင်ပွန်းကို ထိုမျောက်ကို ဖမ်းပေးရန် အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးသဖြင့် ခင်ပွန်းသည် ကူးသန်းရာ နေရာကို သိသဖြင့် ကျောက်တုံးဆီသို့ ရေကူး၍ ရေမျက်နှာ အောက်တွင် ငုပ်ကာ စောင့်နေသည်။

ညနေ ကျွန်းမှ ပြန်လာသော မျောက်မင်းသည် ကူးသန်းရာ နေရာသို့ ပုံမှန်အတိုင်း ချဉ်းကပ်သည်၊ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုက ရပ်တန့်စေသည်။ ဂရုတစိုက် ကြည့်သောအခါ ကျောက်တုံးသည် ယခင်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့သော အမြင့်တွင် ရေပေါ် ထွက်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ ၎င်း၏ ပုံမှန်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ကွဲပြားသော သေးငယ်သော်လည်း ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်သည်။

သံသယဝင်သဖြင့် မျောက်သည် နှုတ်ဆက်ရာတွင် အမြဲလုပ်သည့်အတိုင်း ကျောက်တုံးကို သုံးကြိမ် ခေါ်လိုက်သည်။ “ကျောက်ရယ်၊ ငါ့မိတ်ဆွေ” ဟု ဆိုသည်။ တတိယအကြိမ် ခေါ်သောအခါ ပုတ်ကြီးသည် ရှုပ်ထွေးပြီး ကိုယ်ကို မေ့သွားကာ နှုတ်ဆက်ခြင်းသည် သူ့အတွက် ဖြစ်သည်ဟု ထင်ပြီး ပြန်ဖြေမိသည်။ ထိုမှားယွင်းသော တုံ့ပြန်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ပုန်းရာနေရာကို လုံးလုံးလျားလျား ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ပုတ်သည် မျောက်ကို ဖမ်းပြီး နှလုံးကို မယားထံ ပြန်ယူသွားရန် စေလွှတ်ခံရကြောင်း အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံသည်။ မျောက်မင်းသည် အမြန်တွေးပြီး ကံကြမ္မာကို ငြိမ်သက်စွာ လက်ခံသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သော သတ္တဝါဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ နှလုံးကို ခန္ဓာအတွင်း သယ်ဆောင်မထားကြောင်း ပြောသည်။ ထိုအစား နှလုံးသည် အနီးရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုမှ အသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲထားကြောင်း၊ မျောက်က ခုန်ဆင်းပြီး ပေးအပ်သောအခါ ပုတ်က ကောင်းစွာ ရယူရန် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ရမည်ဟု ပြောသည်။

ပုတ်သည် ရိုးရှင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်ရှိသဖြင့် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ထိုအချိန်တွင် ၎င်း၏ သဘာဝအတိုင်း မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်။ ပုတ်တို့သည် ပါးစပ်နှင့် မျက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် ဖွင့်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မျောက်မင်းသည် ထိုနေခြင်းကြောင့် ရလာသော မျက်မမြင် ခဏကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးမှ ခုန်ထွက်ပြီး ပုတ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တက်ကာ ခြေလှမ်းကျောက်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ပုတ်က ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားလည်မီခင် ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ခုန်ကျော်လွတ်မြောက်သွားသည်။

လှည့်စားခံရပြီး ထူးဆန်းစွာ အံ့ဩသွားသော ပုတ်က သစ္စာ၊ ပညာ၊ သတ္တိနှင့် ရက်ရောမှု တို့ကို အတူ ပိုင်ဆိုင်သော သတ္တဝါကို ရန်သူတစ်ဦးက လွယ်ကူစွာ အနိုင်မယူနိုင်ကြောင်း အော်ဟစ် အံ့ဩရုံသာ ပြောနိုင်သည်။ ဘုရားရှင်က ဤတရားကို အဆုံးသတ်ရာတွင် လှည့်စားသော ပုတ်ကို ဒေဝဒတ်ဖြစ်ကြောင်း၊ လှည့်စားသော ၎င်း၏ မယားကို စိဉ္စမာ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ စိဉ္စမာသည် ဘုရားရှင်၏ နောက်ဆုံးဘဝတွင် ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်သတင်း ပျက်စေရန် မှားယွင်းစွာ အပြစ်တင်ခဲ့သော မိန်းမ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား မျောက်မင်း ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ပါဠိတော် ဇာတ်အမှတ် ၅၇ သည် ဤဖော်ပြချက်အရ ဇာတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ လှည့်စားရန် စီစဉ်သော ဆိုးညစ်သည့် ပုံစံများသည် ဘဝများစွာတစ်လျှောက် ကိုယ်တော်ကို နောက်ယှက်ခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအခါတိုင်း အင်အားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သတိဉာဏ်ဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။

မျောက်၏ နေ့စဉ် ကျောက်တုံးကို နှုတ်ဆက်ခြင်းသည် စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ပြန်အဖြေ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြုလုပ်သော ချစ်ခင်စဖွယ် ဓလေ့ သက်သက်ဖြစ်သည်။ ထိုသာမန်ဆန်မှုကြောင့်သာ ပုတ်၏ အဖြေသည် အလွန် အပြစ်ပြုဖွယ် ဖြစ်လာသည်၊ အကြောင်းမှာ ဝိညာဉ်မဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးသည် တုံ့ပြန်သင့်ခြင်း မရှိပေ။ ထောင်ချောက်သည် ပုတ်သည် ၎င်း အောက်တွင် ဝှက်ထားသော ကျောက်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ပြီး အရေးမပါသော အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြင်းပေါ် လုံးဝ မှီခိုနေသည်။

မျောက်၏ နှလုံးသည် သစ်သီးကဲ့သို့ ကိုင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်ဟူသော ပြောဆိုချက်သည် ထူးခြားသော ဉာဏ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထောင်ချောက်ကို စတင်ခဲ့သော နားမလည်မှုနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ကိုက်ညီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပုတ်မ၏ ယုံကြည်ချက်ဖြစ်သော ထူးဆန်းသည့် သစ်သီးစားခြင်းသည် မျောက်၏ နှလုံး၏ ယူဆထားသော စွမ်းအားကို ပေးသည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းသည် နိမိတ်ဖြစ်သည်။ နှလုံးနှင့် သစ်သီးဆိုင်ရာ အယူအဆမှားတစ်ခုကို လက်ခံပြီးသော ပုတ်သည် တူညီသော စကားလုံးဖြင့် ပေးလာသော ဒုတိယ အယူအဆကို သံသယဝင်စရာ အကြောင်းမရှိခဲ့ပေ။