အကြည့်မလွှဲသော မင်းသား

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းများအား ကိုယ်ခန္ဓာ၏ သတိသည် မည်သို့ ခံစားရသင့်သည်ကို သွန်သင်တော်မူခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လှပသော မိန်းမတစ်ယောက် သီဆိုကခုန်နေသည်ကို ကြည့်ရှုရန် စုရုံးနေကြသည့် အခါ ဆီပြည့်ခွက်ကို သယ်ရန် တွန်းအားပေးခံရသော လူတစ်ဦးကို မြင်ယောင်ကြရန် မိန့်တော်မူသည်။ ဓားကိုင်သူတစ်ဦးက နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ဆီတစ်စက်တောင် ယိုကျလျှင် ခေါင်းကို ချက်ချင်း ဖြတ်တော့မည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသူသည် စိတ်တစ်ခုလုံးကို ဆီအပေါ် စိုက်ထားပြီး ကခုန်သူဆီသို့ တစ်ချက်မျှ မကြည့်ရဲဘဲ နေမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ရဟန်းတိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ်တွင် ဤမပြတ်သော အာရုံစိုက်မှုကို ကျင့်ကြံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဤအာရုံစိုက်မှုမျိုး ဆက်ရှင်သန်ရန် လိုအပ်ခဲ့သော မင်းသားတစ်ပါး၏ ဇာတ်ဝတ္ထုကို ပြောပြတော်မူသည်။

ထိုရှေးကာလ၌ ဗောဓိသတ်သည် ဗာရာဏသီဘုရင်၏ သားတော် အကြီးဆုံး ၁၀၀ ထဲမှ အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဘုရင်ဆက်ခံခွင့် ရှိ မရှိ စိတ်ပူနေသဖြင့် လမ်းသွားပစ္စေကဗုဒ္ဓ အုပ်စု (သာသနာ မတည်ထောင်ဘဲ တစ်ပါးတည်း ဗောဓိဉာဏ် ရရှိသော ရသေ့များ) ထံ မိမိ၏ အနာဂတ်အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူတို့က မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မြို့ကို ဘယ်တော့မျှ မအုပ်စိုးရဘဲ၊ နိုင်ငံ၏ အဝေးဆုံး တက္ကသီလာမြို့ ဘုရင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ပြောကြားသည်။ သို့သော် လူစားဘီလူးမတို့ ကြောက်စရာ လမ်းကြောင်းကို ခုနစ်ရက်အတွင်း အသက်ရှင်ရောက်နိုင်လျှင်သာဖြစ်သည်။ မထွက်ခွာမီ သူတို့က ကာကွယ်ရန် ဂါထာပါသော ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် ဂါထာပါသော သဲတစ်ဆုပ်ကို ပေးခဲ့သည်။

မင်းသားသည် အဖော်ငါးဦးနှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဘီလူးမများက စိုးရိမ်ထားသည့်အတိုင်း ပြုမူခဲ့သည်။ အဖော်တစ်ဦးချင်းစီကို ကွဲပြားသော ဆွဲဆောင်မှုများက ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လောကလွန် လှပမှုကို မြင်ခြင်း၊ ဆွဲဆောင်သော ဂီတအသံ၊ ခုခံ၍ မရနိုင်သော မွှေးရနံ့၊ လွှတ်ရန် ခက်သော ပွဲတော်၊ သို့မဟုတ် ထွက်ခွာရန် မလွယ်သော အိပ်ရာ တို့ဖြစ်သည်။ ရပ်တန့်ပြီး ပျော်ပါးမှုကို ခံစားသည့် အဖော်တိုင်း မမှီမီ ဖမ်းစားခံရပြီး စားသောက်ခံရသည်။

ဘီလူးမ အရှုံးမပေးသော ဉာဏ်ရည်ရှိသူ တစ်ဦးသည် မင်းသားကိုသာ တွဲဖက်ကာ လမ်းတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့သူများအား ၎င်းတို့ နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ခရီးသွားနေသော ခင်ပွန်းမယား ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ရိုးရိုးဖော်ရွေမှုဖြင့် သူ၏ အစောင့်အကြပ်ကို ဖောက်ဝင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကြိုးနှင့် သဲ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် မင်းသားသည် သူမ၏ နီးကပ်မှုကြောင့် အာရုံ မပျက်ဘဲ တက္ကသီလာသို့ အသက်ရှင်ရောက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပါ မပျက်စီးစေခဲ့ပေ။

ကာကွယ်ခံထားသော မင်းသား တည်းခိုရာ ဧည့်ရုံသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရသဖြင့် ဘီလူးမသည် တက္ကသီလာမြို့တံခါးဝတွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော လှပမှုပုံစံဖြင့် ပေါ်လာခဲ့ပြီး တက္ကသီလာဘုရင်သည် ချက်ချင်း သူမကို စွဲလမ်းမိသွားသည်။ သူ့ကို နန်းတော်သို့ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် မိဖုရားအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ နန်းတော်တွင် နေရာချပြီးနောက် သူမက မိမိ၏ မသိသော မူရင်းအကြောင်းကြောင့် အခြားနန်းတော် မိဖုရားများ၏ ပြက်ရယ်ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ဆိုကာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် နန်းတော်တစ်ခုလုံးအပေါ် အာဏာကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရင်က သူမ တောင်းဆိုသမျှ အားလုံးကို စွဲလမ်းမှုကြောင့် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထိုအာဏာ ရရှိပြီးနောက် ဘီလူးမသည် ညအချိန်တွင် မိမိ၏ မျိုးနွယ်များကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သူတို့သည် အတူတကွ ဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ နံရံအတွင်း အသက်ရှိသော သတ္တဝါတိုင်းကို စားသောက်ခဲ့ကြပြီး နံနက်ရောက်သောအခါ ခွေးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ကြက်တစ်ကောင်ပင် အသက်ရှင်မကျန်ခဲ့ပေ။

တက္ကသီလာ လူအုပ်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အရိုးများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့သောအခါ မင်းသားတစ်ဦးတည်းသာ ဤမိန်းမ၏ အမှန်ကို ထိုအစကတည်းက မြင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို သတိပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြောင်း သတိရကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ပညာနှင့် တည်ကြည်မှုကို သူတို့ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ မင်းမှူးနှင့် နိုင်ငံသားများက အတူတကွ သူ့ကို ၎င်းတို့၏ ဘုရင်အသစ်အဖြစ် ရွေးချယ်ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် တက္ကသီလာကို ရှည်ကြာစွာ ဖြောင့်မတ်စွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ထိုသတ်ဖြတ်မှုတွင် သေဆုံးသွားသော မင်းမှူးများသည် ရှေးဘဝ၌ ကိုယ်တော်၏ တပည့်များ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ထုတ်ဖော်တော်မူ၍ ဇာတ်ဝတ္ထုကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား လမ်းနှင့် နန်းတော်က ပေးနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုအားလုံးမှ မတုန်လှုပ်သော အာရုံစိုက်မှုဖြင့် ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သော မင်းသား ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတက အမှတ် ၉၆ ကို ဤဖော်ပြချက်အောက်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဘီလူးမတို့၏ စစ်ဆင်ရေးသည် မင်းသား၏ အဖော်များအပေါ် ထိရောက်ခဲ့ရခြင်းမှာ အဖော်တစ်ဦးစီသည် တူညီသော ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် မကျဆုံးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ လှပမှုက တစ်ဦးကို၊ ဂီတက နောက်တစ်ဦးကို၊ အစားအစာက တတိယတစ်ဦးကို ဖမ်းစားခဲ့ပြီး၊ ယောက်ျားတစ်ဦးစီသည် မိမိအတွက် ခုခံရခက်ဆုံး အရာဖြင့် ပျက်စီးခဲ့သည်။ မင်းသား၏ ဂုဏ်ရည်နှင့် စည်းကမ်းသည် ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုတည်းကိုသာ မျက်စိမှုန်စေခြင်းဖြင့် မကာကွယ်ဘဲ၊ အန္တရာယ်သည် မည်သည့်ပုံစံ ယူလာသည်ဖြစ်စေ အာရုံစိုက်မှုကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားခြင်းဖြင့် ကာကွယ်ခဲ့သည်။ ထိုအရည်အသွေးသည် ဘုရားရှင်က ဇာတ်ဝတ္ထု၏ အစတွင် ဖော်ပြခဲ့သော ဆီခွက်ဥပမာတွင် ရဟန်းများ ကျင့်ကြံရန် တောင်းဆိုခဲ့သော အရည်အသွေးပင် ဖြစ်သည်။