စမ္ပေယျဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဒါယကာများအား ဥပုသ်သီလ စောင့်ထိန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းတော်မူစဉ်၊ ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဝီသတိနိပါတ်၏ မတင်္ဂဝဂ် အမှတ် ၅၀၆ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရှေးပညာရှိများသည် ဤသီလများကို စောင့်ထိန်းရန်အတွက် နဂါးမင်းဖြစ်ခြင်း၏ ဘုန်းအသရေကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြကြောင်း ဘုရားရှင်က ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထိုစွန့်လွှတ်မှုသည် ရှေးက မည်မျှ စမ်းသပ်ခံခဲ့ရသည်ကို ပြသရန် ယခင်ဘဝမှ ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဘုရားလောင်းသည် တစ်ချိန်က ဆင်းရဲသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖြတ်သန်းသွားသော နဂါးမင်း၏ ခမ်းနားသော ပြသမှုကို မြင်တွေ့ရစဉ်၊ ထိုဘုန်းအသရေအတွက် တပ်မက်မှု ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော ကုသိုလ်ကံနှင့် ဒါန်းမှုများကြောင့် သူသည် နဂါးပြည်သို့ပင် ပြန်ဖွားခဲ့သည်။ အင်္ဂနှင့် မဂဓတို့ကြား စမ္ပါမြစ်ရှိ ရွှေဝါထည်သော ရေအောက်နန်းတော်တွင် ဖြစ်ပြီး၊ စမ္ပေယျ ဟူသော အမည်ဖြင့် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် နဂါးပုံဖြင့် ဖွားမြင်ရသည်ကို ဝမ်းနည်းခဲ့သော်လည်း၊ အမှုထမ်းများက ၎င်းကို ရိုသေကြသဖြင့် အချိန်ကြာလာသောအခါ ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းကို လက်ခံပြီး နဂါးများကို မင်းအဖြစ် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

လူ့ဘဝ တစ်ခုတည်းသာ ပါရမီ အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းနိုင်ပြီး ဗောဓိ အပြည့်အဝ ရရှိနိုင်ကြောင်း သိရှိသော စမ္ပေယျသည် ဥပုသ်ကတိများကို ညစ်ညမ်းမှု မရှိဘဲ စောင့်ထိန်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ လဆန်း ဆယ်လေးရက်နှင့် ဆယ်ငါးရက်နေ့များတွင် ရေအောက်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး လူ့ပြည်သို့ တက်လာကာ လမ်းမကြီးဘေးရှိ ပုရွက်ဆိတ်ပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ကွေးကွေးညွှတ်၍ လဲလျောင်းခဲ့သည်။ လူသွားလူလာတိုင်းကို ၎င်း၏ အရေ၊ အသား၊ အရိုးနှင့် သွေးကို လွတ်လပ်စွာ ယူနိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အဆိပ်ဖြင့် မထိုးနှက်ဘဲ၊ မည်သို့ ဖြစ်ခဲ့စေကာမူ အမျက်ဒေါသ မထားမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မိဖုရား သုမနာက လူ့ပြည်တွင် စောင့်နေသော အန္တရာယ်များကို သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးက အန္တရာယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် မိဖုရားသိနိုင်ရန် အမှတ်အသား သုံးမျိုး သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုးနှက်ခံရလျှင် ရေသည် ညစ်ညမ်းလာမည်။ မြွေကို လိုက်ဖမ်းသော ဒဏ္ဍာရီငှက် ဂဠုန်က ဖမ်းယူလျှင် ပုံသဏ္ဍာန် ပျောက်ကွယ်သွားမည်။ မြွေဖမ်းသူက ဖမ်းဆီးခံရလျှင် ရေသည် သွေးနီရောင် ဖြစ်လာမည်။

ဂါထာနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အမြစ်အနှစ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဗြာဟ္မဏ ပညာသည် ငယ်ရွယ်သူ တစ်ဦးသည် ပုရွက်ဆိတ်ပုံပေါ်တွင် စမ္ပေယျကို တွေ့ရှိပြီး အတင်းအကျပ် ချုပ်နှောင်ခဲ့သည်။ သူက နဂါး၏ မေးရိုးကို အတင်းဖွင့်ကာ ချဉ်သော ဆေးဖက်ဝင် ဆီးရည်များကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေး၍ ရိုက်နှက်ပြီး ရုန်းကန်မှုအတွင်း သွားများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ စမ္ပေယျသည် နှိပ်စက်သူနှင့် ဝန်းကျင်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ခဏအတွင်း ပြာဖြစ်စေနိုင်သော မီးလျှံ အသက်ရှိသော်လည်း၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ အမျက်ဒေါသ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ နှိပ်စက်မှု အားလုံးကို သည်းခံခဲ့သည်။ ၎င်း ကတိပြုထားသော ဥပုသ်ကို မချိုးဖောက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဗြာဟ္မဏက သွေးထွက်နေပြီး ငတ်မွတ်နေသော မြွေကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ကာ ရွာတစ်ရွာမှ တစ်ရွာသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ အမြတ်ရရန် ပရိသတ်ရှေ့တွင် ကခုန်စေပြီး လည်ပင်းအမွေးများကို ဖြန့်ပြရန် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။

အကျဉ်းချခံရသည်မှာ လတစ်လ ကြာပြီးနောက် သုမနာသည် ရေ သွေးနီရောင် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ပြီး၊ မြွေဖမ်းသူက ၎င်း၏ ခင်ပွန်းကို ဖမ်းယူသွားပြီဟု ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဗြာဟ္မဏကို ဗာရာဏသီသို့ ရောက်သည်အထိ ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဗြာဟ္မဏသည် ဥဂ္ဂသေနဘုရင်၏ နန်းတော်ဝင်းတွင် ကခုန်သော မြွေကို ပြသရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ သုမနာသည် ငိုကြွေးရင်း နန်းတော်သို့ ရောက်လာပြီး၊ အံ့သြနေသော တရားရုံးအား ဖမ်းဆီးထားသော မြွေသည် ရိုးရိုးမြွေမဟုတ်ဘဲ စမ္ပါ၏ ကြီးမားသော နဂါးမင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ကိုယ်တိုင်၏ နန်းတော်အတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှုကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားသော ဥဂ္ဂသေနမင်းသည် ရွှေ၊ နွားနှင့် ရွာများဖြင့် ဗြာဟ္မဏမှ စမ္ပေယျကို ရွေးယူခဲ့ပြီး၊ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် စမ္ပေယျသည် ဖမ်းဆီးခံ ဖြစ်သော အဝတ်ကို ချွတ်ချပြီး ၎င်း၏ ရေအောက်နယ်မြေသို့ ဘုရင်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဥဂ္ဂသေနသည် နတ်ပြည်ဆန်သော အံ့ဖွယ်ရာများကို ရက်ပေါင်းခုနစ်ရက် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ဘုရင်က ဤမျှ ခမ်းနားသော ဘဝကို ဝတ်ကျင့်ဆောက်တည်ရန်အတွက် ခက်ခဲမှုဖြင့် ဘာကြောင့် စွန့်လွှတ်ရသနည်းဟု မေးသောအခါ၊ စမ္ပေယျက စိတ်နှလုံးကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ပြီး သန့်စင်စေခြင်းသည် လူ့ပြည်တွင်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ သူ လူ့ဘဝ ဖွားမြင်ရန် တမ်းတခြင်းသည် ဗောဓိအပြည့်အဝ ရှာဖွေနိုင်ရန် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဘုရင် မပြန်မီ စမ္ပေယျသည် အဖိုးတန်ဥစ္စာများကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဗာရာဏသီနှင့် ဝန်းကျင်နယ်မြေကို ကြွယ်ဝစေခဲ့သည်။

တရားကို အဆုံးသတ်တော်မူရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ ဒေဝဒတ်သည် ဗြာဟ္မဏ မြွေဖမ်းသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သာရိပုတ္တသည် ဘုရင် ဥဂ္ဂသေန ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရာဟုလမာတာသည် မိဖုရား သုမနာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ နဂါးမင်း စမ္ပေယျ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကလေ့ကျင့်သော ခန္တီနှင့် သီလ၏ စည်းကမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ လက်စားချေမှုနှင့် ၎င်းအတွက် တပ်မက်ခဲ့သော ဘုန်းအသရေထက် လူ့ဘဝ၏ တန်ဖိုးကို ရွေးချယ်ခဲ့သော နဂါးမင်း ဖြစ်သည်။