အသင်္ကိယ ဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝနတွင် သာဝတ္ထိမြို့မှ ဒကာတစ်ဦးအကြောင်း ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဒကာသည် မိမိ၏ သတိကြောင့် ကုန်သည်ကုန်ကားတန်းကို လုယက်ခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်သည် ထိုအရာမှ မကြာခဏ ပြန်ပြောသော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ထုတ်ယူတော်မူသည်။ မိမိကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်သောသူသည် အခြားသူများကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပြီး၊ အခြားသူများကို စောင့်ရှောက်သောသူသည် မိမိကိုယ်ကိုလည်း စောင့်ရှောက်သည်။ ပါဠိ ဇာတ်တော်အဋ္ဌကထာ၊ အမှတ် J.i.332 တွင် ထိန်းသိမ်းထားသော ရှေးပုံပြင်သည် ဤအခြေခံသဘောကို ဘဝများစွာ ရှေးကတည်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့ပုံကို ပြသသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို အုပ်စိုးစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ချမ်းသာပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမြင့်မားသော ဗြဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ရင့်ကျက်လာသောအခါ လောကီတပ်မက်မှု၏ အန္တရာယ်နှင့် ငယ်ရွယ်ခြင်း၊ အလှအပနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာများ၏ ခဏိကဆိုင်ခြင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဆင်းရဲသားများအား အမွေဥစ္စာအားလုံး ပေးလှူပြီးနောက် ဟိမဝန္တာတောင်ကြားသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ရသေ့၏ သစ်ခေါက်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ အမြစ်နှင့် တောသီးများဖြင့်သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။

တောင်များတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ပြီးနောက် ဘုရားအလောင်းသည် ဆားနှင့် အမွှေးအကြိုင် ရယူရန် လူနေရပ်ဘက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဗာရာဏသီကို ဝန်းရံထားသော ကာသိနိုင်ငံ နယ်စပ်တွင် ဓားပြများ ရှိသည်ဟု နာမည်ကြီးသော တောရှည်ကြီးဆီသို့ ဝန်ထုပ်များ တင်ထားသော လှည်း ငါးရာကို ဦးဆောင်သော ချမ်းသာသည့် ကုန်သည်နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ရသေ့၏ ထင်ရှားသော ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်ကို မြင်ခဲ့သော ကုန်သည်သည် နေ့စဉ်အစားအစာအတွက် ကုန်ကားတန်းနှင့်အတူ ခရီးသွားရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး၊ ဘုရားအလောင်းက သဘောတူခဲ့သည်။

ညနေခင်းတွင် တောအုပ်နက်ထဲ၌ ကုန်သည်များသည် ကုန်ကားများကို ကာကွယ်ရေး ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ စောင့်ကြပ်သူများကို နေရာချထားပြီး အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ သူတို့မသိသော အရာမှာ ဓားပြငါးရာသည် နေ့လည်ကတည်းက ကုန်ကားတန်းကို လိုက်ခဲ့ပြီး ယခု သစ်ပင်များ၏ အကာအကွယ်မှ စခန်းကို ဝန်းရံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ညဉ့်၏ တတိယယာမ သို့ ရောက်သည့်အခါ စောင့်ကြပ်သူများ အိပ်ငိုက်လာပြီး ခရီးသွားတိုင်း နောက်ဆုံး အိပ်ပျော်သွားသည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဘုရားအလောင်းသည် လုံးဝ မအိပ်ခဲ့ပေ။ စခန်းအနီးရှိ ရှင်းလင်းထားသော လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ခြေလျှောက်ကျင့်စဉ် ဖြင့် ကြာရှည်စွာ ပြန်လှည့်လျှောက်ခဲ့သည်။ သန်းခေါင်ယံ၊ အိပ်ငိုက်သော တတိယယာမ၊ အရှေ့ကောင်းကင် မိုးအလင်းရောင် စရောက်သည်အထိ သူ၏ ကိုယ်ဟန်သည် တည်ငြိမ်ပြီး မပြတ်တောက်ခဲ့ပေ။ ဓားပြများ ထင်ခဲ့သော အိပ်နေသည့် ခရီးသွားတိုင်းတွင် ရှိသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကို သူ တစ်ကြိမ်မျှ မပြခဲ့ပေ။

နံနက်အလင်းတွင် စခန်းသည် နိုးလာသောအခါ ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ဆွဲထားသော လေးကို အံ့ဩစွာ ချလိုက်ပြီး ယခုအထိ ဓားပြဘဝ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာတွင် ဤမျှ ရဲရင့်မှုကို ဘယ်တော့မျှ မမြင်ဖူးကြောင်း ၎င်း၏ လူများအား ပြောခဲ့သည်။ ဒင်္ဂါးတစ်ခုတည်း ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်သူသည် ကိုယ့်ဒိုင်း၏နောက်တွင် ဤအချိန်ထက် အလွန်စောစွာ တုန်လှုပ်နေရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ သို့သော် ဤရသေ့တွင် လောကတွင် ဆုံးရှုံးရန် တန်ဖိုးရှိသည့် ဘာမျှ မရှိဘဲ၊ ထို့ကြောင့် ကြောက်ရန် လောကတွင် ဘာမျှ မကျန်တော့ကြောင်း ဆိုသည်။

အံ့ဩခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်ခဲ့သော ဓားပြငါးရာသည် ပုဆိန်နှင့် ဓားများကို ပစ်ချပြီး ပွင့်လင်းစွာ စခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားအလောင်းကို ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေဆဲဖြစ်စဉ် ဦးချကာ သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ကုန်သည်များသည် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်သော သူများကို တပည့်များအဖြစ် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားအလောင်းသည် ယခင်ဓားပြများအား ဗုဒ္ဓဘာသာ ဒကာတို့၏ အခြေခံကျင့်ဝတ် ပဉ္စသီလ တွင် တည်စေခဲ့ပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုသည် လူတစ်ဦးတွင် ဆုံးရှုံးစရာ ကျန်ရှိနေသေးသည့်အရာကိုသာ တွယ်တာသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထိုညအပြီးတွင် ဘုရားအလောင်း၏ ဘဝ ပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့ဘဲ၊ သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သော လူများသာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သူသည် ရဟန်းဘဝကို ဆက်လက် ကျင့်ခဲ့သည်။ သူ၏ နေ့ရက်များ၏ အဆုံး၌ သူသည် ညတစ်ညလုံး လက်နက်ကိုင်သူများ ဝန်းရံခံရစဉ် သူ့ကို မတ်ရပ်စေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစေခဲ့သော တူညီသော တည်ငြိမ်မှုကို အဆုံးထိ ပွားများခဲ့ခြင်း၏ အကျိုးအဖြစ် ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင်သည် ဇာတ်ကြောင်း၏ အလေးချိန်အပြည့်ကို သယ်ဆောင်သည်။ ဥစ္စာသည် သူခိုးများကို ဆွဲဆောင်ရုံသာ မဟုတ်ဘဲ၊ ခိုးသူက ၎င်း၏ သားကောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အားထားရသော ကြောက်ရွံ့မှုကိုပါ ဖန်တီးပေးသည်။ ကြောက်ရွံ့နေသောသူသည် ထိန်းသိမ်းရန် ကိုယ်မျှော်လင့်ထားသော အရာကို အပ်နှံရန် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်။ ဘုရားအလောင်း၏ ဆင်းရဲမှုသည် ဓားပြများ အသုံးချနိုင်သော အားနည်းချက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ အာဏာကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အတွက် ဆုတ်ကိုင်ရန် ဘာမျှ မကျန်တော့သဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော လူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။