အလမ္ဗုသာ ဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန ကျောင်းတော်တွင် သီတင်းသုံးစဉ် ဇာတ်တော် အမှတ် ၅၂၃ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်ကို ဇာတ်တော် အဋ္ဌကထာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ရဟန်းတစ်ပါးသည် ထားခဲ့သော မယား၏ အကြောင်းကြောင့် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဋ္ဌကထာက ဤဇာတ်၏ နောက်ခံအခြေအနေကို အိန္ဒြိယဇာတ်တွင် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြထားကြောင်း ဆိုသည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က ထိုရဟန်းကို စိတ်ပျက်ခြင်းဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သလားနှင့် အဘယ်သူကြောင့်လဲဟု မေးတော်မူသည်။

ရဟန်းက ယခင်မယားသည် အကြောင်းရင်းဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က ထိုမိန်းမသည် ရှေးကတည်းက သူ့ကို ထိခိုက်စေခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောတော်မူသည်။ ရှေးကာလက သူသည် သူ့ကို သမာဓိမှ ပြုတ်ကျစေပြီး သုံးနှစ်ကြာ ပျောက်ဆုံး၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေတွင် လဲလျောင်းစေခဲ့သည်။ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူက ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗုဒ္ဓရှင်က ရှေးဇာတ်တော်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီတွင် စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ကာသိပြည်၏ ဗြဟ္မဏမျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သူသည် လွတ်လပ်သောအနုပညာအားလုံးကို သင်ယူပြီးနောက် ရသေ့ဘဝကို လက်ခံခဲ့သည်။ တောအုပ်တွင် သစ်သီးရိုင်းနှင့် အမြစ်များကို စားသုံးခဲ့သည်။ သူရေဆေးခဲ့သော နေရာသို့ မသဲမတစ်ကောင် ရောက်လာပြီး မြက်များကို စားကာ မျိုးစေ့ရောနှောနေသော ရေကို သောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားအလောင်းကို အလွန် ချစ်ခင်လာပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့သည်။

အချိန်တန်သောအခါ မသဲမသည် ယောက်ျားလေးကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဘုရားအလောင်းသည် ဖခင်၏ မေတ္တာဖြင့် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ထိုကလေးကို ဣသိသိင်္ဂ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ ကလေးသည် အရွယ်ရောက်သောအခါ ဘုရားအလောင်းက ရသေ့ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်း အိုမင်းလာသောအခါ သားကို တောအုပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သတိပေးခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာတောင်ဒေသတွင် ပန်းကဲ့သို့ လှပသော မိန်းမများရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူတို့၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်သူတိုင်းကို လုံးဝပျက်စီးစေကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ လူငယ်ရသေ့အား သူတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ဘယ်တော့မျှ မရောက်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ဘုရားအလောင်းသည် သက္က၏ နတ်ပြည်ထက် မြင့်သော ဗြဟ္မာ့ပြည်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဣသိသိင်္ဂသည် ဟိမဝန္တာတောင်တွင် ကျန်ရစ်ပြီး တင်းကျပ်သော ရသေ့တစ်ပါးအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဈာန်ကို ကျင့်ကြံပြီး အာရုံအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။

ဣသိသိင်္ဂ၏ သီလ၏ စွမ်းအားသည် နတ်မင်း သက္က၏ နေရာကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သက္ကက အကြောင်းရင်းကို စစ်ဆေးပြီး ဤရသေ့သည် သူ၏ နေရာကို ယူမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရသေ့၏ သီလကို ပျက်ဆီးစေရန် နတ်ပြည်မှ နတ်သမီးတစ်ပါးကို စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူသည် နတ်ပြည်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး နတ်အမျိုးသမီးအစေခံ နှစ်ဆယ့်ငါးသန်းအကြား ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဤတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုသူမှာ နတ်သမီး အလမ္ဗုသာ ဖြစ်သည်။ သက္ကက သူ့ကို ခေါ်ယူပြီး ရသေ့၏ သီလကို ဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ဤဇာတ်တော်၏ ဂါထာများတွင် သက္ကက အလမ္ဗုသာကို ရသေ့ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး အနိုင်ယူရန် ပြောဆိုသည်။ အလမ္ဗုသာက သက္ကသည် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကိုသာ ရွေးချယ်သနည်းဟု မေးသည်။ သက္ကမင်း၏ နတ်ပြည် ဥယျာဉ် နန္ဒနဥယျာဉ်တွင် အခြားနတ်သမီးများ အများအပြား ရှိကြောင်း ထောက်ပြကာ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦး၏ အလှည့်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။

သက္ကက သူ့ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှုရှိသူ မည်သူမျှ မရှိကြောင်း ဖြေသည်။ အလမ္ဗုသာက သွားရန် သဘောတူသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ဝန်ခံသည်။ သန့်ရှင်းသူကို မတရားပြုမိပြီးနောက် မိုက်မဲသူ အများအပြား ငရဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် နာခံရန် သူ ဆုံးဖြတ်သည်။ နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဣသိသိင်္ဂ တဲကို ရှင်းလင်းနေစဉ် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤလို ဧည့်သည်ကို ဘယ်တော့မျှ မကြုံဖူးသော ဣသိသိင်္ဂက သူမ ဘယ်သူလဲဟု မေးခဲ့သည်။ သူ၏ စကားများသည် ရှည်လျားပြီး ချီးမွမ်းသော စကားများ ဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ပြသသည်။ အလမ္ဗုသာက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော စကားကြောင့် သူ ဘယ်လောက် ထိခိုက်နေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရသေ့ကို သူ့ရဲတိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

သူမ လှည့်ပြီး ထွက်ခွာရန် စတင်သောအခါ ရသေ့သည် အမြန်လိုက်ကာ ဖမ်းဆုပ်မိခဲ့သည်။ ဤအရာကို စာသားက အသေးစိတ် မဖော်ပြဘဲ ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ သူ၏ သီလသည် နတ်သမီး၏ အလှအပရှေ့တွင် ပျက်စီးခဲ့သည်။

အလမ္ဗုသာသည် သက္က၏ နန်းတော်ကို တွေးမိပြီး သက္ကက သူတို့အတွက် ရွှေရထားတစ်စင်းကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ရသေ့သည် ဂါထာများက ရက်ပေါင်းများစွာဟု ဆိုသော်လည်း သုံးနှစ်ကာလလုံး သူမနှင့်အတူ နေခဲ့သည်။ ထိုကာလသည် တစ်ခဏတည်းသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ နိုးထလာသည်။ ဘက်ပေါင်းစုံတွင် စိမ်းလဲ့သော သစ်ပင်များ၊ အနီးရှိ ပူဇော်ရာ၊ ကူးကူ ငှက်များ မြည်သော တောအုပ်များကို မြင်ခဲ့သည်။ သူ ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ ပူဇော်သက္ကာမရှိ၊ ချီးမွမ်းသီချင်းမရှိ၊ ယဇ်ပူဇော်မှုလည်း မရှိပေ။ ရတနာများ တင်ထားသော သင်္ဘောကို ပင်လယ်က မျိုသွားသကဲ့သို့ ဤတောအုပ်ဆိတ်ကွယ်ရာတွင် သူ့ကို ဘယ်သူက လမ်းလွဲစေခဲ့သနည်းဟု မေးခဲ့သည်။

အလမ္ဗုသာက သူမ တိတ်ဆိတ်နေပါက သူက ကျိန်ဆဲမည်ဟု စဉ်းစားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရပ်ပြီး အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမကို သက္က စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ၎င်းအပေါ် သူမ၏ စိတ်ကူးသည် သူ၏ ချမ်းသာမှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

ဣသိသိင်္ဂသည် ဖခင်၏ သတိပေးချက်ကို အမှတ်ရခဲ့သည်။ ထိုသတိပေးချက်ကို မနာခံခဲ့ရာမှ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးခဲ့ရကြောင်း ဝမ်းနည်းခဲ့သည်။ ကြာပန်းကဲ့သို့ လှပသော မိန်းမများအကြောင်း ဖခင်၏ စကားများကို ဂါထာလေးပုဒ်ဖြင့် ပြန်လည်ရွတ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ထိုအကြံဉာဏ်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝ နေထိုင်ပုံကို ကဲ့ရဲ့ပြီး ယခုမှစ၍ ညွှန်ကြားချက်ကို နာခံမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဣသိသိင်္ဂသည် ကာမဂုဏ်ကို စွန့်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ဈာန်သို့ တစ်ဖန် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အလမ္ဗုသာက သူ၏ သီလ၏ အင်အားကို မြင်ပြီး သူ ဈာန်ပြန်ရခဲ့ကြောင်း နားလည်သောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် ရသေ့၏ ခြေတော်ရှိရာ ဦးချပြီး ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူ၏ နာမည်ကြောင့် နတ်ပြည်ပင် တုန်လှုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ရသေ့က သူမကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ သူမကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း၊ ကောင်းချီးပေးကြောင်း၊ သက္နှင့် နတ်များကိုလည်း ကောင်းချီးပေးကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ အလမ္ဗုသာက ဦးချပြီး လက်အုပ်ချီကာ သူ့ကို ညာဘက်သို့ ပတ်ပြီး ထိုရွှေရထားတွင် ပြန်သွားခဲ့သည်။ သက္ကက ဝမ်းမြောက်စွာ မည်သည့် ကောင်းချီးမဆို ပေးမည်ဟု ဆိုပြီး သူမက ရသေ့ကို ဖျက်ဆီးရန် နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မျှ မစေလွှတ်ရန် တောင်းခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓရှင်သည် အမှန်တရားများကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ တရားဟောပြီးနောက် စိတ်ပျက်နေသော ရဟန်းသည် ပထမမဂ်အသီးတွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘဝကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ အလမ္ဗုသာသည် ရဟန်း၏ ရှေးဘဝ မယားဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဣသိသိင်္ဂသည် နောက်ဆုတ်သွားသော ရဟန်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်ခဲ့သော ကြီးမြတ်သည့် ရသေ့ကမူ ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်တော် အမှတ် ၅၂၃ သည် အဓိကအားဖြင့် နတ်သမီးတစ်ဦးအကြောင်း မဟုတ်ပေ။ ရှည်လျားသော ကျင့်ကြံမှုသည် လုံခြုံဟန်ရှိနိုင်သော်လည်း ဂရုမစိုက်သော အခိုက်အတန့်တစ်ခုတွင် ပျောက်ဆုံးနိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဣသိသိင်္ဂသည် မကောင်းသောသူဖြစ်လို့ ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဖခင်သတိပေးခဲ့သော အရာနှင့် ဘယ်တော့မျှ မကြုံဖူးခဲ့ဘဲ ၎င်းအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မပြင်ဆင်ခဲ့သဖြင့် ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်တော်သည် မျှော်လင့်ချက်လည်း ပေးသည်။ ဣသိသိင်္ဂ နိုးထလာသောအခါ ရင်နာခြင်းတွင် မတည်ခဲ့ပေ။ ဖခင်၏ အကြံဉာဏ်ကို အမှတ်ရကာ တပ်မက်မှုကို စွန့်ပြီး ဈာန်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဤအရာကို စိတ်ပျက်နေသော ရဟန်းအား ပျောက်ဆုံးသွားသော လမ်းကြောင်းကို ပြန်လည်ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြောဆိုရန် အသုံးပြုတော်မူသည်။ အရေးကြီးသည်မှာ နိုးထ၍ သင်ကြားချက်ကို အမှတ်ရကာ တစ်ဖန် ကျင့်ကြံရန် ဖြစ်သည်။