ဣန္ဒြိယဇာတ်

ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် 423 ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို မြတ်စွာဘုရားက ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် ပတ်သက်၍ ဟောကြားတော်မူ၏။ ထိုရဟန်းသည် ရဟန်းဝတ်ကို မကျေနပ်ဖြစ်လာပြီး ယခင်ဇနီးထံ ပြန်သွားလိုစိတ် ပြင်းထန်လာ၏။ ဘုရားရှင်က ထိုအမျိုးသမီးသည် တူညီသော ရဟန်းကို စည်းကမ်းရှိသော ကျင့်စဉ်ဘဝမှ ဆွဲထုတ်ရန် ဤအကြိမ် ပထမဆုံး မဟုတ်ကြောင်း ပြသတော်မူ၏။ ထိုဆွဲဆောင်မှု နီးနီးပင် အောင်မြင်ခဲ့သော ရှေးဘဝ ဝေးလံသည့် ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ထပ်မံ အမှတ်ရတော်မူ၏။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် သရဘင်္ဂ၊ ဇောတိပါလဟုလည်း ခေါ်သော ဆရာဖြစ်ခဲ့၏။ ဟိမဝန္တာ၌ စုဝေးနေသော ရသေ့ငါးရာ၏ ဆရာ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ထဲတွင် ဆရာ၏ ဈာန်ဂုဏ်ရည်နှင့် ညီမျှနိုင်ဟု မျှော်လင့်ရသော နာရဒ အမည်ရှိ ငယ်ရွယ်ပြီး ထူးချွန်သော ရသေ့တစ်ပါး ပါဝင်၏။

နာရဒသည် တစ်နေ့ ဗာရာဏသီသို့ ဆင်းလာ၍ တောကျောင်းအတွက် ဆားနှင့် ဟင်းခတ်ပစ္စည်းများ ရယူ၏။ မြို့တွင် ဆွမ်းခံလှည့်သွားစဉ် ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ထားသည့်နေရာတွင် ရပ်နေသော ဂဏိကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်၏။ ထိုမြင်ကွင်းက သူ့ကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော တရားဈာန်ငြိမ်သက်မှုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအမျိုးသမီးအပေါ် တပ်မက်စိတ် ဝင်ရောက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် ပြိုကျသွား၏။

တပ်မက်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော နာရဒသည် အစားအသောက်နှင့် တရားထိုင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး ကျောင်းအိမ်တွင် လှဲလျောင်းနေ၏။ ခန္ဓာကိုယ် ညှိုးနွမ်းလာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်သည် နေ့တိုင်း ပိုမိုနိမ့်ကျလာ၏။ အဖော်ရဟန်းအချို့ — ကာလဒေဝလ၊ သာလိဿရ၊ မေဏ္ဍိဿရ၊ ပဗ္ဗတိဿရတို့ — သည် သူ့ထံ ရောက်ရှိ၍ ဆွေးနွေးကြ၏။ ဆုံးရှုံးနေသော ကျင့်စဉ်ဆီသို့ စိတ်ကို ပြန်လည် ဦးတည်စေရန် ကြိုးစားကြ၏။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ အကြံဉာဏ်တစ်ခုမျှ သူ့ထံ မရောက်ခဲ့ပေ။

နာရဒ၏ အခြေအနေကို သရဘင်္ဂ ကြားသိပြီး ငယ်ရွယ်သော ရသေ့၏ ကျောင်းသို့ သွားရောက်၏။ ပိန်ချုံးပြီး မျက်လုံးများ ပြည်ဆိုင်နေသော နာရဒကို တွေ့ရ၏။ ဖြည့်ဆည်း၍ မရနိုင်သော၊ လွှတ်ချနိုင်မှုမရှိသော တမ်းတမှုဖြင့် လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေသည်။ တပည့်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သနားကြင်နာသော ရိုးရှင်းသည့် စိတ်ဖြင့် ဘယ်ဒုက္ခက ယခင်က ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ထွန်းလင်းခဲ့သော မျက်နှာကို ဤမျှ မှောင်မိုက်စေခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်း၏။ နာရဒသည် မိမိ၏ မျက်ရည်များကြားမှ မြင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးမရှိလျှင် ဘဝ၌ ဆက်လက်ရှိနေရန် တန်ဖိုးရှိသည့် အရာ မရှိတော့ကြောင်း ဝန်ခံ၏။

သရဘင်္ဂသည် အပြစ်တင်ခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အာရုံများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းအကြောင်း ဂါထာရှစ်ပါးဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။ မြင်ကွင်းတိုင်းအတွက် တံခါးဖွင့်ထားသော စိတ်သည် မိုးရွာသံအောက်တွင် ညံ့ဖျင်းစွာ မိုးထားသော အမိုးကဲ့သို့ ကာကွယ်မဲ့ပြီး၊ ဆန္ဒကို ဘာမျှ ခုခံမှုမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုသည်ဟု ဆိုသည်။ ကြီးမားပြီး အစွမ်းရှိသော သတ္တဝါပင်လျှင် တပ်မက်မှုအောက်တွင် ကျရောက်သောအခါ၊ ဆင်ရိုင်းကြီးတစ်ကောင်ကို နူးညံ့သော ကြာပန်းတုံးတစ်ခုဖြင့်ပင် ဖမ်းဆီးနိုင်ကြောင်း ဥပမာပြ၏။ အာရုံ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်သူသည် လေထန်နေစဉ် မီးတုတ်ကို ကိုင်ထားသူနှင့် တူ၍၊ ကိုင်ထားခြင်းအတွက် ကိုယ့်လက်ကိုယ် မီးလောင်ရမည်ဟု သတိပေး၏။

ဆရာ၏ ဂါထာများကို ကြားသောအခါ နာရဒသည် အမျိုးသမီး၏ လှပမှုကို ဖြတ်ကျော်၍ ၎င်းအောက်ရှိ ဒုက္ခကို မြင်လိုက်၏။ ထိုဆွဲဆောင်မှုသည် တစ်ကြိမ်မျှ ကျေနပ်မှု မပေးဘဲ သူ့ကို ပျက်စီးခြင်း၏ အစွန်းသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ သူသည် တပ်မက်မှုကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး၊ ကာလအကြာတွင် ဆုံးရှုံးခဲ့သော တရားဈာန် စွမ်းရည်များကို ပြန်လည်ရရှိ၏။ ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ချက်ကြည့်မိခြင်းကြောင့် နီးနီးပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ရရှိသည်အထိ သရဘင်္ဂ၏ အောက်တွင် ကျင့်ကြံ ဆက်လက်ခဲ့၏။

ကာလဒေဝလ၊ သာလိဿရ၊ မေဏ္ဍိဿရနှင့် ပဗ္ဗတိဿရတို့သည် သရဘင်္ဂ မရောက်မီကပင် နာရဒကို ပြန်ဆွဲယူရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ စကားသည် သူ့ကို မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည် အားနည်းသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ တမ်းတမှုဖြင့် ပြည့်နေသော စိတ်သည် သူ့ကိုယ်တိုင် ပယ်ခဲ့ပြီးသော အကြံဉာဏ်ကို အဖော်တူတစ်ဦးထံမှ လက်ခံရန် ခက်ခဲလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သရဘင်္ဂ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းမှာ နာရဒကို အုပ်ချုပ်ထားသော အာရုံများကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စကားများသည် ထိုကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်မှုမှ အလေးချိန် ရရှိခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံး၌ ဘုရားရှင်သည် နာရဒကို ယခင်ဇနီးကို တမ်းတနေသော မကျေနပ်သည့် ရဟန်းနှင့် ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ ဗာရာဏသီ ဂဏိကာ အမျိုးသမီးကို ဤနောက်ပိုင်း ဘဝ၌ ဇနီးဖြစ်ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးနှင့် ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ ၎င်းသည် ဤတစ်ဖန် အားနည်းချက်အသစ် မဟုတ်ဘဲ တူညီသော တွယ်တာမှုဖြစ်ကြောင်း၊ ဘဝများစွာတွင် တူညီသော ဝိညာဉ်နှစ်ခုကို လိုက်ပါခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်သည်အထိ ဖြစ်ကြောင်း ညီလာခံအား ပြသတော်မူ၏။