အဂ္ဂိကဇာတ်

အဂ္ဂိကဇာတ်သည် ဤဇာတ်ရှိ ခွေးရိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မီးကြောင့် ကျန်ခဲ့သော အမှတ်အသားကို သတိရစေသည့် အမည်ရှိပြီး၊ ပါဠိတော်တွင် ဘုရားလောင်း၏ ဇာတ်တော်များထဲ၌ အမှတ် ၁၂၉ ဖြစ်သည်။ ဇေတဝန်တွင် ဤဇာတ်ရှိ ခွေးရိုင်းကဲ့သို့ပင် ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကုသိုလ်ဟန်အောက်တွင် မိမိအကျိုးစီးပွားကို ဝှက်ထားခဲ့သည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလ၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ကြွက်မင်းအဖြစ် ဖြစ်ဖွားပြီး တောအတွင်းရှိ ဂူတစ်ခုတွင် မိမိ၏ အမှုထမ်းများနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရာသီတစ်ခုတွင် ထိုတောကို တောမီး လွှမ်းခြုံခဲ့ပြီး၊ မီးအတွင်း ပိတ်မိနေသော ခွေးရိုင်းတစ်ကောင်သည် မီးလျှံမှ ကာကွယ်ရန် မိမိခေါင်းကို သစ်ပင်ငုတ်တွင် ဖိကပ်ထားခဲ့သည်။ မီးကုန်ဆုံးသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆံတစ်ချောင်းမကျန်ဘဲ လောင်ကျွမ်းခဲ့ပြီး ခေါင်းထိပ်တွင် ဆံတစ်စုသာ ထောင်မတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခွေးရိုင်းသည် ရေသောက်ရန် ရေကန်သို့ သွားစဉ် မိမိ၏ အရိပ်ကို မြင်ကာ မီးကျန်ခဲ့သော ထူးခြားသည့် ဆံတိုကို သတိပြုမိသည်။ ထိုအရာကို ကံဆိုးမှုသက်သက်အဖြစ် မမှတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ ကံဆိုးမှုမှ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနိုင်သော နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ပြီဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးကာ၊ ကြွက်များ နေထိုင်သော ဂူဆီသို့ ခြေလှမ်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ကြွက်ဂူ၏ ရှေ့တွင် ခွေးရိုင်းက မိမိကို မီးနတ်၏ ကိုးကွယ်သူ ဘာရဒွါဇဟု မိတ်ဆက်ကာ၊ ဆုတောင်းသကဲ့သို့ နေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်၍ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။ ကြွက်မင်းက အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး သူ မည်သူ၊ အဘယ်ကြောင့် လာသည်ကို မေးသောအခါ၊ ခွေးရိုင်းက မိမိ၏ ကိုးကွယ်မှုကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ နံနက်တိုင်း အစားအစာရှာရန် ထွက်ခွာကာ ညနေတိုင်း ပြန်လာသော ကြွက်များကို ဂူဝ၌ စောင့်ကြည့်ပြီး ရေတွက်ပေးမည်ဖြစ်ကာ၊ ကြွက်တစ်ကောင်မျှ သားရဲ၏ အစာဖြစ်ရန် မသိမြင်ဘဲ ပျောက်ဆုံးမသွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ခွေးရိုင်း၏ ကိုးကွယ်ဟန်ပန်နှင့် ကမ်းလှမ်းချက်၏ အသုံးဝင်ဟန်တို့ကြောင့် ကြွက်မင်းက သူ့ကို အုပ်စု၏ စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် နံနက်တိုင်း ညနေတိုင်း ကြွက်များသည် တန်းစီလျက် ခွေးရိုင်း၏ ရှေ့မှ ဖြတ်သွားကြပြီး၊ သူက ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း တစ် နှစ် သုံး စသည်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရေတွက်ခဲ့သည်။

ကြွက်များ မမြင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ၊ ခွေးရိုင်းသည် ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးချိန်တွင် တန်းစီထဲရှိ နောက်ဆုံးကြွက်ကို အမြဲဖမ်းဆုပ်ပြီး စားသုံးခဲ့သည်။ သူက ကိုက်ချက်ကို သူ့အသံ နောက်ဆုံးနံပါတ်သို့ ရောက်သည့်အချိန်နှင့် တိကျစွာ ကျရောက်ရန် အချိန်ညှိခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် တိတ်ဆိတ်မှုက သူ့ပြုလုပ်ချက်၏ အသံကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။ ညတိုင်း မနက်တိုင်း အုပ်စု၏ အရေအတွက်သည် တစ်ကောင်စီ လျော့ကျခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ကောင်တည်းသော ကြွက်သည်လည်း ဤပုံစံကို သတိပေးနိုင်လောက်အောင် မြင်တွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ကြွက်မင်းသည် ပြင်ပအန္တရာယ် အစီရင်ခံစာ မရှိဘဲ မိမိ၏ ပြည်သူများ နည်းပါးလာကြောင်း သတိပြုမိပြီး၊ ယခင်ထက် ပိုမိုဂရုတစိုက် ခွေးရိုင်း၏ ရေတွက်မှုကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ တစ်ညနေတွင် သူသည် တန်းစီမှ ခွာ၍ ရပ်ကာ ရေတွက်မှု အဆုံးသို့ ရောက်သည့်အခါ ခွေးရိုင်း၏ မေးရိုးသည် သူ့အသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည့် ကာလတစ်ခုတည်းတွင် နောက်ဆုံးကြွက်ပေါ်သို့ ပိတ်သွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

စွပ်စွဲခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသမရှိဘဲ၊ ကြွက်မင်းသည် နောက်တစ်ချိန်တွင် ခွေးရိုင်းထံ ချဉ်းကပ်ပြီး မြင်ခဲ့သည့်အရာကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုခွေးရိုင်း၏ ခေါင်းကို မီးလောင်ထားသော ဆံတစ်စုဖြင့် ကြံစည်ခဲ့သည်မှာ သန့်ရှင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ လိုချင်စိတ်ကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု သူက ဆိုသည်။ သူ၏ သန့်ရှင်းမှု တံဆိပ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆံတိုသည် ကံမတော်ဖြစ်ခဲ့သော ထိခိုက်မှု၏ အမှတ်အသားသာ ဖြစ်ပြီး၊ လိုချင်စိတ်က ၎င်းကို အမြတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ကြွက်မင်းသည် စုရုံးလာသော အုပ်စုအား ဤဂါထာကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ခွေးရိုင်းအား ဆံတိုကို ပေးခဲ့သည်မှာ ကုသိုလ်မဟုတ်ဘဲ လိုချင်စိတ်ဖြစ်သည်။ နေမင်းရှေ့တွင် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရပ်နေသည့်အကြိမ်အရေအတွက် မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ၊ သူ၏ အစာစားလိုစိတ်က ယခင်ကတည်းက သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြပြီးသား ဖြစ်သည်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

မည်သူမျှ မသိစေခဲ့သော ဖုံးကွယ်မှုကို ချွတ်ချလိုက်သောအခါ၊ ခွေးရိုင်းသည် တစ်ကောင်ချင်းစီ လုယက်ခဲ့သော ကြွက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့်အစား ဂူဝမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ အုပ်စုသည် အတုအယောင် စောင့်ရှောက်သူ တံခါးဝ၌ ရပ်မနေတော့ဘဲ ပုံမှန် သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်လည်နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ကို ပြောပြီးနောက် ဘုရားရှင်က ဇာတ်ဆောင်များ မည်သူဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဇေတဝန်ရှိ ကိုယ်ကျိုးရှာ ရဟန်းသည် ယခင်ဘဝ၏ ထိုခွေးရိုင် ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ကတော့ သူ့ကို နောက်ဆုံး ထိုးထွင်းမြင်သော ကြွက်မင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇေတဝန်တွင် နားထောင်ခဲ့သူများအား ဤဇာတ်က ပေးခဲ့သည်မှာ ရဟန်းသွင်ဆောင်သော ခွေးရိုင်းအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ဉာဏ်ကောင်းသော အစီအစဉ်တိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ရလဒ်များဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ရသည်ဆိုသည်ကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး စိတ်အေးစေသော နေ့စဉ် ရေတွက်မှုကဲ့သို့သော အရာ၏ အတွင်းတွင် မည်မျှပင် ဝှက်ထားစေကာမူ ထိုသို့ဖြစ်သည်။ အရိုးရှင်းဆုံး ပညာပုံစံမှာ မကြာခဏ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုပြီး အဘယ်ကြောင့်ဟု မေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကိုးကွယ်ဟန်ပန်ကို ကိုးကွယ်သော နှလုံး၏ သက်သေအဖြစ် လက်ခံခြင်းထက် ဖြစ်သည်။