အဗ္ဘန္တရဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ တည်ခိုးလျက်ရှိသည့်အခါ သံဃာတွေသည် ဆရာတော်ကြီး အရှင်သာရိပုတ္တရ အကျိုးအဆီအွန်းများအကြောင်း ကြီးအုံးခွင့်ဝင်ခြင်းများ စတင်ခဲ့ကြသည်။ အရှင်သာရိပုတ္တရာသည် ကိုယ့်စိတ်ခွင်မုံရွေးမြို့အုပ်စုအုံးခွင့်မှ ကြီးခွန်းတော်ပြုစုအုံးတော်မူခဲ့သည့် ကုလားမိန့်ရှီ ဗိမ္ဗာဒေဝီ ရာဟုလ၏အမိုယ်ဘ ဗိုက်အောင်းကိုသက်သာစေရန် ရာဇကုမ္ဘမင်းမြတ်၏ နန်းတော်မှ တစ်ကိုယ်ရည်ကို ရယူခဲ့သည်။ မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင်သည် ယင်း လျှောက်ထားခြင်းအနောက်ရှိ အလိုအလျှာ့သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုအပေါ် အလွန် လှုံ့ဆော်ခံခဲ့သည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ယင်း အခွင့်အလျှောက်ကို အသုံးပြုလျက် သာရိပုတ္တရာ နှင့် သူ ကူညီအုံးခဲ့သည့် သူတို့ အကြား ပိုမိုရှေးဟောင်းသည့် တစ်ခွင့်အုပ်စုကို ဖော်ထုတ်အုံးခဲ့သည်။ ပါဠိကျမ်းဂန်လာ ၂၈၁ ဇာတ်ပေါင်းသည် ယင်း အုံးခွင့်ကို ယင်းနည်းအတိုင်း မှတ်သားထားသည်။

ရှေးခေတ်ကတစ်ခါ ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းမြတ်သည် ဗာရာဏသီသို့ စိုးစံတော်မူခဲ့သည့်အခါ ဗောဓိသတ္တ မြတ်သည် မင်းမြတ်ရှိ ကျောင်းတွင် သုံးဆင်းအုပ်စုကို ကြီးခွန်းတော်ပြုစုအုံးတော်မူခဲ့သည်။ ယင်းတို့အရိုးရာ သုံးဆင်းမုံထုံးမှုသည် သက္ကုမင်းမြတ်၏ စိတ်ဒဌုံးကျစေခဲ့သည်။ သက္ကုမင်းမြတ်သည် ယင်းဥယျာဉ် နှင့် ယင်း၏ရာဇကုမ္ဘမူလုံးကို စုံစမ်းမည်ဟု အကြံအစည်ချွတ်ခဲ့သည်။ အလွန်သူခွန်းတွင်သည့် အသွင်အပါစုံဆောင်အုံးခဲ့သည်။ သက္ကုမင်းမြတ်သည် မိဖုရားကြီးအထံကို ပေါ်ထွန်းအုံးခဲ့သည်။ သူက မြတ်သည့် အဗ္ဘန္တရသရက်သီး အသီးကို စားလျှင် တစ်ခွင့်အုပ်စုမင်းဖြစ်လာမည့် သားတော်ကို ဒုံးမည်ဟု ကျွန်းပြီးဆိုခဲ့သည်။

မိဖုရားကြီးသည် သက္ကုမင်းမြတ်မှ အကြံခွန်းခဲ့သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ခွင့်ခံအုံးခဲ့လေ။ မိဖုရားကြီးသည် မင်းမြတ်အပေါ် ဖိစီးလျက် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးရှိ ဥယျာဉ်များအားလုံးကို ယင်းသည့် သရက်သီးအတွက် ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ သက္ကုမင်းမြတ်သည် တရားတော်အုံးပြုခြင်း စတင်သည့် ချက်ချင်းမှ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးရှိ ယေဘုယျ သရက်သီးများအားလုံး မြင်လှည့်မှ ပျောက်ဆုံးစေခဲ့သည်။ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ သရက်သီးကို မတွေ့ဆုံနိုင်သည့်အခါ မင်းမြတ်၏ သုံးသပ်မှုသည် မိမိ ကျောင်းတွင်သည့် သုံးဆင်းတရားမဟုတ်သူများအပေါ် ကျလျက်စေခဲ့သည်။ မင်းမြတ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျလျက် ယင်းကောင်းမွန်သည့် သုံးဆင်းတရားမဟုတ်သူများကို ဗောဓိသတ္တအပါအဝင် ကျောင်းမှ နှင်ထုတ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူများ သရက်သီးများ ပျောက်ဆုံးမှုတွင် မည်သည့်အခန်းကဏ္ဍမျှ မရှိခဲ့သည်။

ကျောင်းသည် အလွတ်အစီးဖြစ်ခဲ့သည်။ မိဖုရားကြီးသည် ယဆဉ့်မ အဖြေကို မရခဲ့သည်။ သည်းမင်းမြတ်၏ သုံးဆင်းကျောင်းအုံးဆရာများသည် အဗ္ဘန္တရသရက်သီးသည် ဟီမာလယ်တောင်တြင် နက်ရှိုင်းသည့် ရွှေဗိုးထဲတွင် သီးသည့် အလွန်ရှားပါးသည့်ဥယျာဉ်ပင်ဖြစ်သည်ဟု တွက်ချက်အုံးခဲ့သည်။ စာလျှောက်ပို့သူ မည်သည်မျှ ထိုနေရာသို့ သွားနိုင်မည် မဟုတ်သည်ဟု ယင်းတို့ ဆိုခဲ့သည်။ မင်းမြတ်သည် သည်း ကျောင်းရှိ ကြက်တူရွေးမင်းကို အာရုံစူးစိုက်စေခဲ့သည်။ ယင်း ကြက်တူရွေးမင်းသည် မင်းမြတ်မှ ငယ်စဉ် ကြီးပြင်းစေခဲ့သည့် ငှက်ဖြစ်သည်။ မင်းမြတ်သည် ယင်းကြက်တူရွေးမင်းထံ ဤခရီးထွက်နိုင်မည်လောဟု မေးခဲ့သည်။ ကြက်တူရွေးမင်းသည် အရှင်ကြီးသည် ငါ့ကို နူးညံ့စွာ ကြီးပြင်းစေခဲ့ကြောင်း အလိုခိုင်းခံလျက် ငါသည် မီးထဲမျ ခါးမျှ ပျံသန်းသွားနိုင်ပါသည်ဟု ပြန်လည်ကြား ပြောခဲ့သည်။ ယင်းကြက်တူရွေးမင်းသည် ချက်ချင်း မြောက်ဘက်သို့ ခရီးထွက်လုံးခြင်းခဲ့သည်။

ကြက်တူရွေးမင်းသည် ခုနစ်ခုသည့် ကုန်းများကို အဖြတ်သောလျက် ရွှေတောင်ပေါ် ရောက်ခဲ့လေ။ ယည်ခုနစ်ခုသည့် ကျောင်းလုံးပတ်သည့် သံကွင်းများ ပိန်နေသည့် ကုံးကျော်ရသေ့များစွာသည် သရက်သီးပင်ကို စောင့်ကြည့်ကြသည်။ ကြက်တူရွေးမင်းသည် ယင်းတို့ ကိုမတွေ့ဆုံလျက် ခွန်းဆန်ဒီးပြီး ကုံးကျော်ရသေ့များထံ တိုက်ရိုက် ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိဖုရားကြီး၏ အရေးအပေါ် ပြဿနာတွင် အကူအညီ လိုအပ်သည်ကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ မိမိသည် အခြား လုပ်ဆောင်မှုမဟုတ်လျက် ဒုံးရဲ့မည်ဟု သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ယင်းအားအားလုံးကို အန္တရာယ်တွင် ခံဆောင်နိုင်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။ ကုံးကျော်ရသေ့များသည် ယင်း ကြက်တူရွေးမင်း၏ သစ္စာရှိသည့် စိတ်တွင် သနားခွင့်ခံခြင်းမြည်းခတ်မည်မဟုတ်လျက် လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ယင်းတို့သည် နီးစပ်သည့် သုံးဆင်းဒီစတက္ကသိုလ် ဇောတိရသထံ ညွှန်ပြသွားခဲ့သည်။ ယင်းဒီစတက္ကသိုလ်သည် ဝေသဝုန္န မင်းမြတ်ထံ အလွန် ခွင့်နိုင်သည့် တစ်နေ့ငါးခုသည့် သရက်သီးများ ရယူသည်။

ဇောတိရသသည် ကြက်တူရွေးမင်း၏ လျှောက်ထားမှုကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ယင်းသည် ကွန်းမဟုတ်လျက် သည်း သရက်သီးများထဲမှ တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ ကြက်တူရွေးမင်းသည် သရက်သီးကို သေချာစွာ ယင်း ပင်ပန်းသည့် အနီးအဝန်းတွင် ချည်နှောင်ခဲ့သည်။ ယင်းသည် ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ရှိသည့် အထိ ကြီးရှည်သည့် လမ်းကြောင်းကို ကျေးဇူးမေလျက် ပျံသန်းခဲ့သည်။ မင်းမြတ်အထံ ယင်းအားအုံးခွင့်အားဆန်ဒီးထည့်ခဲ့သည်။ မိဖုရားကြီးသည် သရက်သီးကို စားခဲ့သည်။ ယင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် အလွန်စုံလင်ခဲ့သည်။ ကာလကြာလျင် မိဖုရားကြီးသည် သားတစ်ယောက်ကို ဒုံးမွေးခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ပေါင်းကို အပြီးအဆုံး ပြောကြားခဲ့သည်။ ယင်းသည် အခြေခံ အုပ်စုများကို အမိန့်မှ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ရာဟုလ၏ အမိုယ်ဘ ဗိမ္ဗာဒေဝီသည် အဲဒီ စဉ်က မိဖုရားကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ အာနန္ဒသည် ကြက်တူရွေးမင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သာရိပုတ္တရသည် ဇောတိရသဖြစ်ခဲ့သည်။ ယင်းသည် သရက်သီးများကို တည်းဖြုန်းခွင့်မုံရွေးသည့် သုံးဆင်းဒီစတက္ကသိုလ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်သည် ကျောင်းမှ အန္တရာယ်အားသည့် သုံးဆင်းဒီစတက္ကသိုလ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ခေါင်းစဉ်နှင့်ရှေးဦးစီးသောဇာတ်သည်အလွန်တူညီသည်။ သာရိပုတ္တရသည်ရာဟုလနှင့်ဆက်စပ်သည့်အမျိုးသမီးအတွက်လိုအပ်သည့်အရာများထုတ်ယူသည့်သူဖြစ်သည်။ ယင်းသည်ဇောတိရသကကြက်တူရွေးမင်းအားကျေးဇူးပြုခဲ့သည့်သည်းခြင်းမျိုးတူသည့်အတိုင်းအကျိုးဆောင်သည်။ ဘုရားရှင်၏အဆိုပါပညာသည်ကြက်တူရွေးမင်း၏သည်းခြင်းတစ်ခုတည်းအပေါ်မခိုင်လုံသည်။ တစ်ခွင်းသည့်ဆက်စပ်မှုကိုပြသည်။ တစ်ခုတစ်ထပ်လုံးခြင်းအကြားကျေးဇူးမုံသည့်လုံးခြင်းသည်အများအပြားသောသက်တွင်းများတွင်ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာသည်။ အမြေးအွမ်းဖြင့်တူညီစွာဖြစ်သည်။

ဗောဓိသတ္တ၏ရုန်းကန်မှုသည်ကြက်တူရွေးမင်းနှင့်ကွာခြားသည်။ ယင်းအားအန္တရာယ်ဖြင့်မစုံစမ်းခဲ့သည်။ အဆန်းဆန်းအားဖြင့်စုံစမ်းခဲ့သည်။ ယင်းသည်ကျောင်းမှနှင်ထုတ်ခံခဲ့သည်။ သုံးဆင်းအုပ်စုများသည်နှင်ထုတ်ခြင်းအတွက်အပြစ်တင်မပြုခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ္တ၏ပြီးပြည့်စုံလင်မှုသည်အဆန်းဆန်းအားဖြင့်အပြစ်တင်ခြင်းခံယူခြင်းတွင်ရှိသည်။ ယင်းသည်ကြက်တူရွေးမင်းအားဆိုလောက်အဖြစ်ပြီးပြည့်စုံလင်သည်။