ဘောဇာဇာနီယဇာတ် - လုံ့လဝီရိယကြီးမားသော သိန္ဓောမြင်းမြတ်

ဤဇာတ်လမ်းကို ပါဠိဇာတကပိဋကတ်၏ ပဌမကျမ်းဖြစ်သော ဧကနိပါတ်တွင် ဇာတက အမှတ် ၂၃ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဝတ္ထုဖော်ပြချက်ကို ဇာတကဋ္ဌကထာတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထိုဋ္ဌကထာသည် ကျမ်းဂါထာ တိုတောင်းသော စာသားများကို ပြည့်စုံသော ဇာတ်လမ်းများအဖြစ် ချဲ့ထွင်ဖော်ပြသော ကျမ်းဖြစ်သည်။ ဇာတကအများစုကဲ့သို့ပင် ဤဇာတ်လမ်းသည် ဘုရားရှင်က ကိုယ်တော်၏ ယခင်ဘဝတစ်ခုကို ပြန်ပြောပြကာ ဇွဲလုံ့လဆိုင်ရာ တရားတစ်ခုကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ဧကနိပါတ်သည် ဇာတကများထဲတွင် အတိုဆုံးနှင့် အစောဆုံး ဖြစ်နိုင်သော ဇာတကများကို စုစည်းထားပြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းအတိုင်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ဗဟိုပြုထားသည်။ ဇာတက ၂၃ သည် သတ္တဝါအများစု စွန့်လွှတ်လိုက်ရမည့် အချက်ကို ကျော်လွန်ပြီး သစ္စာရှိမှုကို ဖော်ပြသည့်အတွက် ဤအနက် အကြိမ်ရေ အများဆုံး ကိုးကားခံရသော ဇာတကများထဲတွင် ပါဝင်သည်။

ရှေးဟောင်း ဗာရာဏသီနိုင်ငံတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ်အခါ ဘုရားလောင်းသည် ဘောဇမျိုးနွယ်စု၏ ထင်ရှားကြီးမားပြီး အတူမရှိသော သန့်စင်သည့် စစ်မြင်းမြတ် ဘောဇာဇာနီယအဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ ထိုမြင်းသည် ကြည့်ကောင်းသော ခန္ဓာပုံသဏ္ဌာန်၊ မီးလောင်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်နှင့် သူရဲကောင်းဆန်သော ကြောက်ရွံ့မှုမရှိသော စိတ်ဓာတ်တို့ ပြည့်စုံလေသည်။ ရွှေခွက်များဖြင့် အမွှေးနံ့သာထုံသော ဆန်ကောင်းကို ကျွေးမွေးခံရပြီး၊ မင်း၏ အထွတ်အထိပ်စစ်သူကြီး၏ စီးတော်မြင်းအဖြစ် နန်းတော်ဂုဏ်ထူးဖြင့် ပြုစုခံရသည်။ ဤအဆင့်အတန်းရှိသော သိန္ဓောမြင်းများကို ရှေးအိန္ဒိယ နန်းတော်များတွင် ဗာရာဏသီကို ရင်ဆိုင်ရမည့် ကဲ့သို့သော စစ်ပွဲမျိုးများအတွက် အထူးတန်ဖိုးထားခဲ့ကြသည်။ ထိုမြင်းများသည် မွေးကတည်းက တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက်သာ ပြင်ဆင်ခံရကာ၊ ထိုတိုက်ပွဲကို ၎င်းတို့အနက် အနည်းငယ်သာ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရန်သူမင်းခုနစ်ပါးသည် ကြီးမားလှသော စစ်တပ်များဖြင့် ဗာရာဏသီမြို့ကို ဝိုင်းရံကာ၊ နိုင်ငံကို အညံ့ခံရန် သို့မဟုတ် အခြေအနေမရွေး စစ်ပွဲဖြစ်ရန် တောင်းဆိုကြလေသည်။ မင်းကြီးက မိမိ၏ အထွတ်အထိပ်စစ်သူကြီးကို ဘုရားလောင်းပေါ် စီးစေပြီး၊ ဝိုင်းရံမှုကို တစ်ယောက်တည်း ဖောက်ထွက်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဒုန်းဒုန်းပြေးဝင်လာသော စစ်သူကြီးသည် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လေသည်။ မြေကမ္ဘာကို တုန်ခါစေသော မြည်သံများဖြင့် ဤမြင်းမြတ်သည် ရန်သူ၏ လှံများကို နင်းချေ၍ ခြေလျင်တပ်နှင့် မြင်းတပ်များကို အတူ ပြန့်ကျဲစေခဲ့သည်။ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ဆက်တိုက် မင်းခြောက်ပါးကို အရှင်ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဖမ်းဆီးမှုတိုင်းသည် တူညီသော ပုံစံကို လိုက်နာခဲ့သည်။ စစ်သူကြီးက ဘုရားလောင်းကို ရန်သူမင်း၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်မောင်းသွားပြီး၊ မြင်းက ၎င်း၏ စီးသူအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ထိုးနှက်ချက်များကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ခံယူပေးသည်။ ထိုအတောအတွင်း စစ်သူကြီးသည် ရန်သူတပ်အတွင်းသို့ ထိုးဝင်ကာ မင်းကြီးကိုယ်တိုင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်သည်။ ဤနည်းဗျူဟာသည် ခုနစ်ခုမြောက် စခန်းက ကွဲပြားခဲ့သည်အထိ ဆက်တိုက် ခြောက်ကြိမ် အောင်မြင်ခဲ့သည်။

ခုနစ်ခုမြောက်မင်း၏ စခန်းသို့ ဝင်စီးနေစဉ် လှံတစ်ချောင်းသည် ဤဂုဏ်ကြီးသော မြင်း၏ သံချပ်ကာကို ထိုးဖောက်ကာ သေစေလောက်သော၊ နာကျင်ဆို့နင့်စေသော ဒဏ်ရာကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ရွှဲရွဲယိုကျလေသည်။ စစ်သူကြီးသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ တုန်ယင်နေသော မြင်းကို မြေပေါ်သို့ ထိုင်ခိုင်းပေးပြီး၊ အခြားမြင်းတစ်ကောင်ကို ကဆင်ရန် ရွှေသံချပ်တန်ဆာများကို ဖြုတ်ချရန် စတင်လေသည်။

မြေမှုန့်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် ဘုရားလောင်းက ဤသို့ ဆင်ခြင်ပါသည်။ “သာမန်မြင်းတစ်ကောင်သည် ဤခုနစ်ခုမြောက် တပ်စည်းကို ဖောက်ခွဲနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ အခြားမြင်းကို စီးလိုက်ပါက စစ်သူကြီးသည် သေဆုံးရလိမ့်မည်၊ မြို့တော်သည် ပြိုကျရလိမ့်မည်၊ ယခင်က ငါ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော ကြိုးပမ်းမှုများလည်း အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။” ဘုရားလောင်းသည် လူ့စွမ်းအားထက် ကျော်လွန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ဝီရိယပါရမီ၊ ဇွဲနှင့် မတုန်လှုပ်သော လုံ့လ၏ အစွမ်းကို စုစည်းကာ ခြေထောက်ပေါ် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ စစ်သူကြီး၏ မျက်လုံးကို ကြည့်ကာ ဤသို့ မိန့်ကြားလေသည်။ “စစ်သူကြီး၊ သံချပ်ကို ငါ့ကိုယ်ပေါ် ပြန်ဝတ်ဆင်ပေးပါ။ မည်သည့် အခြားမြင်းမျှ ဤမီးလောင်ကျွမ်းသော တိုက်ပွဲကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ငါသာလျှင် ၎င်းတို့၏ တန်းစီမှုကို ချိုးဖောက်နိုင်သည်။”

မျက်ရည်ကျစေသော ကြည်ညိုမှုဖြင့် စစ်သူကြီးသည် ပြန်လည်စီးလေသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော မြင်းမင်းသည် တောက်ပသော ဂုဏ်ကြီးဖြင့် ချီတက်ကာ နောက်ဆုံးတပ်စည်းကို ဖြိုခွင်းပြီး ခုနစ်ခုမြောက်မင်းကို အရှင်ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ အောင်ပွဲဖြင့် နန်းတော်တံခါးဝသို့ ပြန်ယူဆောင်လာသောအခါ ဘုရားလောင်းကို နူးညံ့သော အိပ်ရာပေါ် ညင်သာစွာ လဲလျောင်းပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအသက်ရှူမှုမရှိမီ ၎င်းသည် ငိုကြွေးနေသော မင်းကြီးကို ဤသို့ ဆုံးမခဲ့သည်။ “အို မင်းကြီး၊ ဤမင်းခုနစ်ပါးကို မသတ်ပါနှင့်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကတိကို သစ္စာဆိုစေ၍ သနားကြင်နာစွာ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ။ ဒါနပြုပါ၊ တရားမျှတစွာ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ပါ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကာကွယ်ပါ။” ထိုမြင့်မြတ်သော စကားများဖြင့် သူရဲကောင်းမြင်းသည် ကွယ်လွန်တော်မူလေသည်။

ဇာတကတစ်ခု၏ အဆုံးတွင် ထုံးစံအတိုင်း ဘုရားရှင်သည် စုဝေးနေသော ရဟန်းတော်များအား ဇာတ်လမ်းပါဝင်သူများကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုဘဝတွင် ဗာရာဏသီမင်းကြီးမှာ အာနန္ဒာ ဖြစ်ပြီး၊ စစ်မြင်းကို စီးခဲ့သော စစ်သူကြီးမှာ သာရိပုတ် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ပါးစလုံးသည် ဘုရားရှင်၏ နောက်ဆုံးဘဝ ဗုဒ္ဓဖြစ်တော်မူသောအခါ ကိုယ်တော်၏ အဓိကတပည့်များ ဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်သည်။ ဘုရားလောင်း၏ ကိုယ်ပိုင် ဇွဲလုံ့လ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးနေသော်လည်း ကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းထက် တာဝန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသည် ဇာတကဓလေ့တွင် ဝီရိယပါရမီ၊ ဇွဲလုံ့လ၏ ပါရမီ၏ အမြင့်ဆုံး စံပြဥပမာအဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ ဘုရားဖြစ်ရန် အနန္တဘဝများတွင် ဘုရားလောင်းက ကျင့်ကြံရမည့် ပါရမီများစွာထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤဇာတကကို ဖတ်ရှုသော နောက်ပိုင်း ဋီကာဆရာများက မြင်းမင်း၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် ၎င်း၏ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုမျှ အရေးကြီးကြောင်း မှတ်သားထားကြသည်။ မြို့ကို ကာကွယ်ရန် မိမိကိုယ်ကို ဘာမျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ပေးဆပ်ပြီးနောက်၊ ၎င်းသည် ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် ထိုမြို့အတွက် အလားတူ လက်စားချေမှုကို တောင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ သနားကြင်နာမှုကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အကြမ်းဖက်မှုကို နိုင်ငံ၏ အခြေခံသင်ခန်းစာ ဖြစ်လာစေရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။