မျောက်ဘုရင်၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်လွှတ်မှု

သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကဋ္ဌဝဏ္ဏနာအရ မိမိ၏ ဆွေမျိုးများအပေါ် ကိုးကွယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဤတရားဒေသနာကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းမှာ ကောသလနိုင်ငံ ဘုရင် ဝိဋူဋဘသည် မိမိ၏ မယ်တော်သည် သာကီဝင်မင်းသမီးအစစ်မဟုတ်ဘဲ သာကီဝင် အမျိုးသမီးကျွန်မှ ဖွားမြင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိလာ၍ လက်စားချေရန် သာကီဝင်မျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ချီတက်ခဲ့သည့်အခါ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်သည် မိမိ၏ ဆွေမျိုးများကို ကယ်တင်ရန် ဝိဋူဋဘ၏ လမ်းကြောင်းတွင် သုံးကြိမ် ရပ်တည်တော်မူခဲ့ပြီး၊ တစ်ကြိမ်ချင်းစီတွင် ဘုရင်သည် ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် စတုတ္ထမြောက်အကြိမ်တွင် အတိတ်ကံ၏ အကျိုးကို အစဉ်အမြဲ တားဆီး၍မရကြောင်း သိတော်မူ၍ ဘုရားရှင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်တော်မမူတော့ဘဲ၊ သာကီဝင်များသည် ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။ ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတော်များအား သံသရာ၌ အဆုံးမရှိ ဘဝများစဉ်တွင် ဗောဓိသတ္တသည် မိမိ၏ ဆွေမျိုးများ၏ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဘဝထက် အမြဲ ဦးစားပေးခဲ့ကြောင်း ဟောကြားတော်မူပြီး၊ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြသသည့် ဤအမှတ် 407 မဟာကပိဇာတ်ကို ဆိုပြတော်မူသည်။

အဝေးကာလ ရှေးပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ခေတ်တွင်၊ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ဗာရာဏသီ ဘုန်းကြီးသော နိုင်ငံကို အုပ်စိုးစဉ်၊ ဗောဓိသတ္တသည် တိရစ္ဆာန်ဘဝတွင် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ ဂုဏ်ထူးကြီးမြတ်သော မျောက်ဘုရင် (မဟာကပိ) ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အလွန်ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်အား၊ ရွှေရောင်ထွန်းလင်းသော အမွေးတော်နှင့် လူ့ပညာရှင်များထက် ပိုမိုကျော်လွန်သော ပညာဉာဏ်ရှိသူဖြစ်၍ သူသည် ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ ထူထပ်သော တောအုပ်တွင် မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းပါဝင်သည့် ငြိမ်သက်သော အုပ်စုကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

ထိုသန့်ရှင်းသော နေရာ၏ အတွင်းဘက်၊ ဂင်္ဂါမြစ် ကမ်းနားတွင် ကြီးမားပြီး အံ့ဘွယ်ရာ သရက်ပင် (အမ္ဗပုက္ခ) တစ်ပင် ရှိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အကိုင်းများသည် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်သော အနံ့နှင့် အရသာရှိသည့် နတ်ပြည်အမြိုက်ဖြစ်သော အသီးများ အပြည့်ဖြင့် လေးနေခဲ့သည်။ လူသားတို့၏ ဝမ်းမဝသော တဏှာက မိမိ၏ အုပ်စုအပေါ် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း သိတော်မူသော ပညာရှိ ဗောဓိသတ္တသည် တင်းကျပ်သော အမိန့်ကို ပေးခဲ့သည်။ မှည့်ပြီးသော အသီးတစ်လုံးတစ်ပါးမျှပင် ဂင်္ဂါရေထဲသို့ ကျရောက်ခွင့်မပြုရဟု ဖြစ်သည်။ မျောက်များသည် မြစ်ပေါ်သို့ ကျော်လွန်နေသော အကိုင်းများပေါ်ရှိ ပန်းနှင့် အသီးတိုင်းကို ကြိုးကြိုးစားစား ခူးဆွတ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ သတိထားမှုရှိသော်လည်း၊ ကျော်လွန်နေသော အကိုင်းတစ်ခုပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်အိမ်နောက်တွင် ဝှက်ထားသော မှည့်ပြီးသည့် သရက်သီးတစ်လုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြေးဆင်းနေသော မြစ်ထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မြစ်စီးကြောင်းအတိုင်း လွင့်မျောသွားကာ၊ ဗာရာဏသီမင်းကြီး ဗြဟ္မဒတ်သည် မိဖုရားနှင့် အမှုထမ်းများနှင့်အတူ ရေချိုးနေစဉ် ၎င်း၏ ငါးဖမ်းကွန်ထဲတွင် ကပ်မိသွားခဲ့သည်။ အသီး၏ နတ်ပြည်အနံ့ကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားသော မင်းကြီးက ထိုအသီးကို စားသုံးခဲ့သည်။ ၎င်း၏ နတ်ပြည်ဆိုင်ရာ အရသာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော မင်းကြီးသည် ထိုအသီး၏ မူရင်းကို ရှာဖွေရန် စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။

မင်းကြီးသည် မြားသမားများနှင့် တောစောင့်များ အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့ကို ခေါင်းဆောင်၍ ဂင်္ဂါမြစ်ရေစီးကို ဆန့်ကျင်ကာ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေ၏ အဝေးဆုံးနေရာသို့ ဆက်လက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသီးများဖြင့် ပြည့်နေပြီး မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းရှိနေသော ကြီးမားလှပသည့် သစ်ပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ နတ်ပြည်အမြိုက်အသီးကို နန်းတော်အတွက်သာ အထူးလိုချင်သဖြင့် ဗာရာဏသီမင်းကြီးသည် ညနေစောင်းချိန်တွင် သစ်ပင်ကို လုံးဝဝိုင်းရံရန်နှင့် မိုးလင်းချိန်တွင် မျောက်တစ်ကောင်ချင်းစီကို ပစ်ခတ်ရန် မိမိ၏ လေးသမားများကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

မြားသမား ရာနှင့်ချီ၏ မြားတံများနှင့် ဂင်္ဂါမြစ်၏ ဟောက်သံကြီးသော ချောက်ကြားတွင် ပိတ်မိနေသော မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းသည် သေခြင်းဘေး၏ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ငိုကြွေးကြကာ၊ ၎င်းတို့၏ ဘုရင်မြတ်ထံ ခိုလှုံရန် ပြေးလာကြသည်။ ဗောဓိသတ္တသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော ငြိမ်သက်မှုဖြင့် သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်- “မငိုကြနှင့်၊ ငါချစ်သော အုပ်ချုပ်သူများ၊ သင်တို့၏ ဘုရင်သည် သင်တို့ကို မြစ်ဘက်ကမ်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးမည်” ဟု။

သူသည် အမြင့်ဆုံး သစ်ခက်ပေါ်သို့ တက်ပြီး၊ အစွမ်းကို စုစည်းကာ လှိုင်းတက်နေသော ချောက်ကြားကို တောင် ရှစ်ဆယ်ခန့် အကွာအဝေးအထိ ခုန်ကျော်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ခိုင်မာသော ဝါးတန်းတစ်ချောင်းကို တွေ့ရှိရာ၊ ၎င်း၏ တစ်ဖက်ကို ကျောက်တုံးနှင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ချည်နှောင်ပြီး၊ နောက်တစ်ဖက်ကို မိမိ၏ ခြေမောင်းများနှင့် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုဝါးတန်းနှင့်အတူ တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ခုန်ထွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝါးတန်းသည် ချောက်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ရန် အနည်းငယ် တိုလွန်းခဲ့သည်။ ခဏတစ်ဖြုတ်တောင် မစဉ်းစားဘဲ၊ ဗောဓိသတ္တသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် သရက်ပင်၏ အကိုင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆွဲကိုင်ကာ၊ ကိုယ်ပိုင် အသက်ရှင်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို လေထဲတွင် ဆန့်ထုတ်ပြီး တံတားကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

“ငါ့ကျောပေါ်မှ တစ်လှမ်းချင်းစီ အမြန်ဖြတ်ကျော်ပြီး လွတ်လပ်ရာသို့ ပြေးကြလော့!” ဟု သတ္တိရှိသော ဘုရင်က မှာကြားခဲ့သည်။ မျောက်ပေါင်း ရှစ်သောင်းသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆန့်ထုတ်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှ ပြေးဖြတ်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်ကမ်းပါး၏ ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အုပ်စုထဲတွင် ရှေးဘဝက ဒေဝဒတ် ပါဝင်ခဲ့သည် — ဗောဓိသတ္တ၏ အာဏာကို ကြာရှည်စွာ ရန်ငြိုးထားခဲ့သော၊ မနာလိုတတ်သည့် မျောက်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ဦးဆောင်သူ ကြီးမြတ်သည် တင်းတင်းဆန့်ထွက်နေပြီး အကူအညီမဲ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဒေဝဒတ်သည် အမြင့်ဆုံး အကိုင်းသို့ တက်ကာ ဗောဓိသတ္တ၏ ကျောရိုးပေါ်သို့ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်ချခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ရက်စက်မှုဖြင့် သူ့ကျောရိုးကို ချိုးဖျက်ပြီး၊ ထိုနောက် ဖြတ်ကျော်ဘက်ကမ်းသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

မြစ်ကမ်းမှ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုနေသော ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် နောင်တဖြင့် ထိတ်လန့်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှုထမ်းများကို မျောက်ဘုရင်အောက်တွင် ပျော့ပျောင်းသော အဝတ်ခင်းရန်နှင့် ဝါးကြိုးကို နူးညံ့စွာ ဖြတ်တောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ ဗောဓိသတ္တသည် ရေစီးသန်ထဲ မကျမီ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် ဤကိုယ်ကျိုးမရှာသော မျောက်ကို အနံ့ရှိသော ရေဖြင့် ရေချိုးပေးစေပြီး၊ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသသော ဆီများဖြင့် လိမ်းကျံစေကာ၊ ပျော့ပျောင်းသော ခုတင်ပေါ်တွင် နန်းတော်၏ အဝါရောင် ပိုးပင်ဖြင့် ခြုံလွှမ်းစေခဲ့သည်။

သေဆုံးမည့် မျောက်ဘုရင်၏ မျက်ဝန်းများကို မျက်ရည်ဝိုင်းစွာ ငုံ့ကြည့်ရင်း ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးက မေးခဲ့သည်-

“အို ကြီးမြတ်သော သတ္တဝါ၊ ခင်ဗျား၏ ကျိုးပဲ့နေသော ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှ ပြေးထွက်သွားသူများအတွက် ခင်ဗျား မိမိကိုယ်ကို တံတားဖြစ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခင်ဗျား၏ သေခြင်းကို ဆိုလိုကြောင်း ခင်ဗျား သိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ခင်ဗျားအပေါ် ဘာကြွေးကြိုးရှိသနည်း၊ ဤထိတ်လန့်ဖွယ် စွန့်လွှတ်မှုတွင် ခင်ဗျား ဘာအကျိုးကို ရရှိခဲ့သနည်း?”

ဗောဓိသတ္တသည် ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ကြားခဲ့သည်-

“အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့၏ အုပ်စိုးသူနှင့် အစောင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် အုပ်ချုပ်သူသည် နိုင်ငံသားများထံမှ အခွန်ဝတ်ကြေး သို့မဟုတ် ပျော်မွေ့မှုကို မတောင်းဆိုဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ထမ်းဆောင်ပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်အသက်ဖြင့် ၎င်းတို့ကို အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးသည်။ အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ နောက်ဆုံးအကြံပေးချက်ကို နားထောင်ပါ။ သင့်နိုင်ငံကို ဓမ္မ (တရား) ဖြင့် အုပ်ချုပ်ပါ။ သနားကြင်နာမှုသည် သင်၏ မင်းညွှန်တံ ဖြစ်စေပြီး၊ အမှန်တရားသည် သင်၏ ခိုင်ခံ့သော ရဲတိုက် ဖြစ်စေပါ။ သင်၏ ဝန်ထမ်းများ၊ နိုင်ငံသားများ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် တောအုပ်ရှိ အနိမ့်ဆုံး သစ်ပင်ကိုပင် ဖခင်တစ်ဦးက သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားသမီးကို ဆက်ဆံသည့်နည်းဖြင့် ဆက်ဆံပါ။ ဓမ္မဖြင့် အုပ်ချုပ်သူသည် ဤလောကတွင် ချမ်းသာခြင်းကို ရရှိပြီး၊ နတ်ပြည်တွင် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိစေသည်။”

ထာဝရ ဉာဏ်ပညာ၏ ဤစကားများနှင့်အတူ မဟာကပိသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ နတ်ပြည်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီးသည် စကြာမင်းကြီး (စကြဝတ္တိ) တစ်ပါးအား ထိုက်တန်သော ဂုဏ်ပြုမှုဖြင့် နိုင်ငံတော်အခမ်းအနားဖြင့် ဈာပနပြုပေးခဲ့ပြီး၊ သူ၏ သန့်ရှင်းသော အရိုးအိုးပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသော စေတီကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အသက်ရှင်သည့်ကာလ တစ်လျှောက်လုံး အပြည့်အဝ တရားမျှတမှုနှင့် အဟိံသာဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် တရားဒေသနာ အဆုံးသတ်ချိန်တွင် ဘုရားရှင်သည် ဇာတ်ကဋ္ဌဝဏ္ဏနာ၌ ဇာတ်တော် အမှတ် 407 ၏ ပုံပြင်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ကျမ်းဂန်ဆိုင်ရာ ဆက်စပ်မှုကို ပြုလုပ်တော်မူခဲ့သည်-

“ထိုအချိန်က မင်းကြီးသည် အာနန္ဒာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒုစရိုက်မျောက်သည် ဒေဝဒတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ မျောက်အုပ်စု၏ ပရိသတ်သည် ယခုစည်းဝေးနေသော ဤပရိသတ်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ငါကိုယ်တိုင်သည် မျောက်ဘုရင် ဖြစ်ခဲ့သည်။”