মহাকপি জাতক

জাতক কাহিনীসমূহ হৈছে গৌতম বুদ্ধৰ পূৰ্বজন্মৰ কাহিনী, য’ত তেওঁ বোধিসত্ত্ব অৰ্থাৎ 'জ্ঞানী হ’বলৈ আগবাঢ়ি যোৱা সত্তা' হিচাপে বিভিন্ন প্ৰাণীৰ ৰূপত অৱতাৰ লৈছিল। এই কাহিনীবোৰত সাধাৰণতে নৈতিক শিক্ষা আৰু আত্মত্যাগৰ গুণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়। 'মহাকপি জাতক' তেনে এটি জনপ্ৰিয় কাহিনী, য’ত বোধিসত্ত্বই বানৰ ৰজা হিচাপে জন্ম লৈছিল।

কাহিনীটোৰ বিস্তাৰ ভিন ভিন অঞ্চলত ভিন্ন হ’ব পাৰে, কিন্তু মূল আখ্যান একেই: এদিন বানৰ ৰজাৰ দলটোৱে মানৱ ৰজাৰ চিকাৰীসকলৰ দ্বাৰা ভয়ংকৰভাৱে খেদা খাইছিল। নৈ এখনৰ সিপাৰে পলাবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে, বানৰ ৰজাই দেখিলে যে নিজ দলটোৱে সঘনে নদী পাৰ হ’ব নোৱাৰে। তেতিয়া তেওঁ নিজৰ দেহখন নদীৰ দুটা পাৰৰ মাজত টানি ধৰি এক সাঁকো সৃষ্টি কৰিলে, যাৰ ওপৰেৰে বান্দৰসকলে সিপাৰে পাৰ হ’ব পাৰিলে। কিন্তু তেওঁৰ এনে কৰাৰ ফলত নিজে হেনো গুৰুতৰভাৱে আঘাত পাইছিল আৰু শেষত মানৱ ৰজাৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।

এই কাহিনীটোৱে আত্মত্যাগ, দায়িত্ববোধ আরু নেতা হিচাপে নিজৰ দলৰ কল্যাণৰ প্ৰতি নিষ্টাৰ গুৰুত্ব বুজায়। বোধিসত্ত্বৰ এই কাহিনীটো বৌদ্ধ ধৰ্মাবলম্বীসকলৰ মাজত অত্যন্ত প্ৰাচীন আরু প্ৰশংসিত। আধুনিক পাঠকৰ বাবেও এয়া মানবিক মূল্যবোধৰ এক শক্তিশালী স্মৃতি।