অঙ্গুলিমাল

এসময়ত, বহু বছৰৰ আগতে, এখন ৰাজ্যত অঙ্গুলিমাল নামৰ এজন ভয়ংকৰ ডাকাত আছিল। তেওঁৰ নামটোৰ অৰ্থ হৈছে ‘আঙুলিৰ মালা’। কাৰণ তেওঁ যেতিয়াই কোনো মানুহক হত্যা কৰিছিল, তেওঁ তেওঁলোকৰ এটা আঙুলি কাটি আনি ডিঙিত পিন্ধা মালাত সজাই ৰাখিছিল। এই দানৱী কাৰ্যৰ বাবে গোটেই অঞ্চলতে তেওঁৰ ভয় আছিল। মানুহে তেওঁৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ ঘৰৰ পৰা ওলাই নাছিল, আৰু পথাৰত কাম কৰিবলৈও ভয় কৰিছিল। অঙ্গুলিমালৰ শক্তি আছিল অপৰিসীম; তেওঁ একেলগে বহুতো লোকৰ সৈতে যুঁজিব পাৰিছিল, আৰু তেওঁৰ ক্ৰোধত কাৰো দয়া নাছিল। ইফালে, তেওঁ শুনিছিল যে এজন মহান ধৰ্মগুৰু বুদ্ধদেৱে সেই অঞ্চললৈ আহিছে। তেওঁৰ মনত প্ৰতিশোধ আৰু ক্ৰোধৰে ভৰা এটা বুদ্ধিক বধ কৰাৰ পৰিকল্পনা আছিল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁ বুদ্ধক দেখা পালে, তেওঁৰ চকুৰ আগত এক শান্ত আৰু প্ৰেমময় মূৰ্তিৰ আৱিৰ্ভাৱ হ’ল। বুদ্ধে তেওঁক ক’লে, “তুমি যি কাম কৰিছা, সেই কামে তোমাক আনন্দ দিব নোৱাৰে। তুমি নিজৰ প্ৰতি আৰু আনৰ প্ৰতি দয়া দেখুৱাবলৈ শিকা।” অঙ্গুলিমালৰ মনত কৰবাত যেন এটা পোহৰ সোমাই গ’ল। তেওঁ নিজৰ কাৰ্যৰ বাবে গভীৰ অনুতাপ অনুভৱ কৰিলে। তেওঁ বুদ্ধৰ ওচৰত শৰণ ল’লে, আৰু নিজৰ জীৱনটো সলনি কৰি এজন শান্ত সন্ন্যাসী হৈ পৰিল। এই কাহিনীটো বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এক মূল শিক্ষা—যে কোনো মানুহেই, যিমানেই পাপী নহওক কিয়, সঁচা হৃদয়ৰ পৰা পৰিৱৰ্তন হ’ব পাৰে। অঙ্গুলিমালৰ জীৱনটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে পাপৰ পৰা মুক্তি লাভ সম্ভৱ, আৰু দয়া আৰু ক্ষমাই সকলোতকৈ ডাঙৰ শক্তি। এই কাহিনীৰ ভিন্ন সংস্কৰণ বিভিন্ন অঞ্চলত পোৱা যায়, কিন্তু মূল বক্তব্য একেই—পৰিৱৰ্তনৰ বাবে কেতিয়াও দেৰি নহয়।