বুদ্ধ

এই গ্ৰন্থখন হৈছে মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সূত্ৰ, য'ত শূন্যতা আৰু প্ৰজ্ঞাৰ পাৰমিতাৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। এই সূত্ৰত বোধিসত্ত্ব অৱলোকিতেশ্বৰে শাৰীপুত্ৰক শূন্যতাৰ গভীৰ জ্ঞান উপদেশ দিছে।

এই বৌদ্ধ প্রার্থনা পালি ভাষায় বলা হয় যেখানে প্রার্থী বুদ্ধ, ধৰ্ম এবং সংঘ (ত্ৰিৰত্ন)র শরণ গ্রহণ কৰে। এই শরণ মন্ত্রক তিনিবাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা হয়, যাক বিশ্বাস আৰু সমর্পণর ঘোষণা।

এই পবিত্ৰ গ্ৰন্থখন হৈছে বুদ্ধ ধৰ্মৰ শৰণগমন আৰু পঞ্চশীল।

কৰণীয় মেত্তা সুত্ত (সুত্তনিপাত 1.8): বুদ্ধৰ শিক্ষা যা সকল প্রাণীৰ প্রতি অসীম মৈত্রী ভাৱনা বিকাশ সম্পর্কে বৰ্ণনা কৰে, ঐতিহ্যবাহী পৰম্পৰায় আশীর্বাদ আৰু সুৰক্ষা হিচাপে প্রতিদিন আবৃত্তি কৰা হয়।

এইটো পালি শ্লোকৰ আঠটা স্তৱক, যি জয়মঙ্গল গাথা নামেৰে পৰিচিত, যিয়ে বুদ্ধদেৱৰ প্ৰত্যাহ্বান আৰু প্ৰতিদ্বন্দীসকলৰ ওপৰত আঠটা মহান বিজয়ক উদযাপন কৰে। সুৰক্ষা, আশীৰ্বাদ আৰু জীৱনৰ দুৰ্দশাৰ ওপৰত বিজয়ৰ ভাৱনা জাগ্ৰত কৰিবলৈ ঐতিহ্যগতভাৱে এইবোৰ জপ কৰা হয়।

এই আঠোটা শীল হৈছে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অনুসাৰীসকলে পূৰ্ণিমা বা অমাবস্যা আদি পৱিত্ৰ দিনত পালন কৰা নৈতিক নীতি। ইয়াক সংযম আৰু ধ্যানৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা হয়।

এইটো বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এখন পবিত্ৰ স্তোত্ৰ, য'ত বুদ্ধদেৱক প্ৰণাম আৰু তেওঁৰ আশীৰ্বাদ কামনা কৰা হৈছে।

সাত বোজ্ঝঙ্গ বা সাতটি জ্ঞানের অঙ্গ সম্পর্কিত শিক্ষা যা গুরুতর রোগীদের সুস্থ করার জন্য পাঠ করা হয়েছিল, বুদ্ধ নিজেও সহ।

বৌদ্ধ ঐতিহ্যৰ এইটো এটা চুটি পালি শ্লোক, যিটো বক্তাৰ পুণ্য বা সৎকৰ্মৰ ফল প্ৰয়াত আত্মীয়সকললৈ উৎসৰ্গ কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ সুখ-শান্তি কামনা কৰি তিনিবাৰ আবৃত্তি কৰা হয়। থেৰবাদী বৌদ্ধ সম্প্ৰদায়ৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া বা স্মাৰক অনুষ্ঠানত ইয়াক প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

নমো অমিতাভ বুদ্ধায়: অমিতাভ বুদ্ধক, অসীম জ্যোতিৰ বুদ্ধক, সুখাবতীব্যূহ পৰম্পৰাদ্বাৰা নিয়া সংক্ষিপ্ত সংস্কৃত প্ৰণাম।

পালি ভাষাত বুদ্ধৰ নৱ গুণৰ এই স্মরণ, থেৰবাদ বৌদ্ধ ধৰ্মত মনক দৃঢ় কৰিবলৈ আৰু ভক্তি নতুন কৰিবলৈ প্ৰতিদিন পাঠ কৰা হয়।

এই ধাৰণীটি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এক পৱিত্ৰ মন্ত্ৰ, যি পৰিশুদ্ধি, সুৰক্ষা আৰু দীর্ঘায়ু লাভৰ বাবে পঠিত হয়।

এই গ্ৰন্থখন বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটি পবিত্ৰ সূত্ত, য'ত সৰ্বোচ্চ মঙ্গল বা শুভ লক্ষণসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত ৩৮ টা মঙ্গল উল্লেখ কৰা হৈছে যিবোৰ পালন কৰিলে জীৱন সুখী আৰু নিৰাপদ হয়।

ধম্মপদৰ 33-43 শ্লোক: নিশ্চিন্ত মন সুৰক্ষিত কৰা কঠিন, কিন্তু নিয়ন্ত্রিত আৰু সুপথে চালিত মন প্রকৃত সুখ আৰু ভয়ৰ পৰা মুক্তি আনে।

এইটো বজ্ৰসত্ত্ব নামৰ এজন বুদ্ধ বা জ্ঞানী সত্ত্বাৰ ওচৰত কৰা এক শ্ৰদ্ধাপূৰ্ণ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত তেওঁৰ ওচৰত শুদ্ধি, শক্তি আৰু জ্ঞান লাভৰ বাবে অনুৰোধ কৰা হৈছে।

দশ শীল, কুদ্দকপাঠ 2: নৱশিক্ষিত ভিক্ষু আৰু ভিক্ষুণী (শ্রাম্মনেৰ-শ্রাম্মনেৰী)-দের জন্য দশটি পালি প্রশিক্ষণ নিয়ম, প্রত্যেকটি 'আমি নৈতিকতার শীল গ্রহণ করছি' কথা সহ।

এই ধাৰণী বা মন্ত্ৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটি শক্তিশালী ৰক্ষাকাৰী মন্ত্ৰ। 'সীতাতপত্ৰা' শব্দৰ অৰ্থ হৈছে 'শ্বেত ছত্ৰা' বা 'বগা ছত্ৰা', যিয়ে ধৰ্মৰ ৰক্ষাকবচৰ প্ৰতীক। এই মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰিলে অনিষ্ট, বাধা, ভয় আৰু নেতিবাচক শক্তিৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা যায়।

এই এটি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পবিত্ৰ স্তোত্ৰ, য’ত বুদ্ধ, ধৰ্ম আৰু সংঘৰ গুণ কীৰ্তন কৰি শান্তি আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা হৈছে।

ধম্মপদৰ যমক বৰ্গ (শ্লোক 1-20) এই ধৰ্মগ্ৰন্থক উন্মোচন কৰে, শিকায় যে মন সকল অনুভূতিক আকাৰ দিয়ে আৰু শত্ৰুতা সমাপ্ত কৰে প্রতিশোধ নয়, বৰঞ্চ অহিংসাৰে।

এই পাঠটি হৈছে বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ এক ৰক্ষা-পাঠ, য'ত অঙ্গুলিমাল নামৰ এজন সন্তই তেওঁৰ জীৱনত কেতিয়াও জ্ঞাতসাৰে কোনো প্ৰাণী হত্যা নকৰাৰ সত্যবাদিতাৰ দ্বাৰা গৰ্ভৱতী নাৰী আৰু গৰ্ভস্থ শিশুৰ মঙ্গল কামনা কৰিছে।

ধম্মপদৰ শ্লোক 21-32: অপ্রমাদ (সাৱধানতা) অমৃতৰ পথ, প্রমাদ (অসাৱধানতা) মৃত্যুৰ পথ - পণ্ডিতসকলে তাদের মনোযোগকে সম্পদৰ দৰে সুৰক্ষা কৰে।

ধর্মপদৰ অৰহন্ত বর্গ (গাথা 90–99) জাগ্রত অৰহন্তক সন্মান কৰে—যিয়ে তৃষ্ণাৰ পৰা মুক্ত, যতে ৰাখে শান্তিপূর্ণ, পক্ষীৰ দৰে উড়ি কোনো চিহ্ন নৰাখে।

ধম্মপদৰ আত্ম বগ্গ (গাথা 157–166) শিক্ষা দিয়ে যে প্রতিটি ব্যক্তি নিজৰ নিজৰ রক্ষক—আধ্যাত্মিক প্রচেষ্টা আৰু আত্ম-নিয়ন্ত্রণ অন্য কোনোৱে ঋণ ল'ব নোয়ারে।

বাল বৰ্গত ষোল্লটি গভীৰ গাথা (60-75) সংগ্ৰহ কৰা হৈছে, যিবোৰে মূঢ় আৰু অজ্ঞানী (বাল)ৰ দোষ, অহংকাৰ আৰু আত্মনাশী প্রবৃত্তি গভীৰভাৱে উন্মোচন কৰে। ভগবান বুদ্ধ স্পষ্ট কৰে যে যি মূঢ় নিজৰ মূঢ়তা জানে সি সেই পৰিমাণে বুদ্ধিমান; কিন্তু যি মূঢ় নিজকে পণ্ডিত বুলি গণ্য কৰে সি প্রকৃত মূঢ়। চামচ আৰু জিহ্বাৰ খাদ্য-ৰস পৰীক্ষাৰ উপমাৰ মাধ্যমে তেওঁ বুজায় যে সাংসাৰিক লাভৰ পথ এক প্ৰকাৰ, আৰু নিৰ্ব্বাণৰ পথ সম্পূৰ্ণ পৃথক।

ধম্মপদৰ ভিক্ষু বৰ্গ (গাথা 360–382) সন্ন্যাসীৰ আদর্শ বর্ণনা কৰে: ইন্দ্রিয় সংযম, ধ্যান আৰু আত্ম-আশ্রয় নিৰ্বাণ অভিমুখে।

ধম্মপদৰ চৰম অধ্যায় ব্ৰাহ্মণ বৰ্গ (গাথা 383–423): বুদ্ধই প্ৰকৃত ব্ৰাহ্মণক জন্ম বা সংস্কাৰেৰে নহয়, জাগৃত অৰ্হত্বৰে সংজ্ঞায়িত কৰে।

ধম্মপদর বুদ্ধ বর্গ (গাথা 179-196) 18 টি পবিত্র গাথা ধারণ করে, যা বৌদ্ধ ধর্মের কেন্দ্রীয় সত্য আৰু তথাগত বুদ্ধৰ শ্রেষ্ঠ স্বরূপক প্রকাশ কৰে। ইয়াত সমস্ত বুদ্ধৰ মূল বাণী ঘোষণা কৰা অত্যন্ত প্রসিদ্ধ গাথা 183 আছে: 'সমস্ত পাপ কর্ম ত্যাগ কৰা, পুণ্যবান কর্ম সঞ্চয় কৰা আৰু আত্মাক সম্পূর্ণ শুদ্ধ কৰা—এটি সমস্ত বুদ্ধৰ শাসন (শিক্ষা) অটে।' ভয়ভীত জনমানে পর্বত, বৃক্ষ আৰু দেবস্থানৰ শরণ নেয়—তাহা অসুরক্ষিত বোলি বুদ্ধ দেখায়। বুদ্ধ, ধম্ম আৰু সংঘৰ শরণ তথা চতুর্আর্য সত্যৰ শুদ্ধ জ্ঞান দৃষ্টি হি জগতৰ সমস্ত দুঃখৰ পৰা মুক্তি দেয় এই সর্বোচ্চ শরণ অটে।

ধম্মপদৰ দণ্ড ভগ্গ অধ্যায় (গাথা 129-145): সমস্ত প্রাণী হিংসাৰ পৰা ভয় পায় আৰু জীৱন প্রিয় কৰে, তেইকে সাধক নিজক অন্যৰ স্থানত ৰাখে আৰু কাৰো ক্ষতি নকৰে।

ধম্মপদৰ ধৰ্মস্থ বৰ্গত (গাথা 256–272) শিক্ষা দিয়া হয় যে সত্য ধৰ্মনিষ্ঠতা অন্তৰ্গত সৎগুণৰ পৰা আহে, নাম, বয়স বা বাহ্যিক ৰূপৰ পৰা নহয়।

ধর্মপদৰ জৰা ভৰ্গ (গাথা 146–156): শৰীৰৰ অনিত্যতা, তৃষ্ণা ৰূপী গৃহ নিৰ্মাতা গাথাসমূহ আৰু অপ্রমাদৰ বার্তা।

ধম্মপদৰ ক্ৰোধ বৰ্গত 14টি চিৰন্তন গাথা (221–234) সংগৃহীত আছে, যি ক্ৰোধ, অহংকাৰ আৰু দুষ্ট চিন্তাৰ ওপৰ বিজয় অৰ্জনৰ মনোবিজ্ঞানিক পথ দেখুৱায়। গাথা 222ত তথাগতে কয় যে যি উঠি অহা ক্ৰোধক নিয়ন্ত্ৰণহীন গাড়িৰ দৰে ৰুন্ধে, সি সত্যৰ সারথী; অন্যসকল মাত্ৰ লাগাম ধৰে। গাথা 223ত শাশ্বত নিয়ম বর্ণিত: 'ক্ৰোধনিৰাসে ক্ৰোধ জয় কৰ, ভালতে বেয়া জয় কৰ, দানে কৃপণক জয় কৰ আৰু সত্যত মিথ্যাবাদীক জয় কৰ।' অন্তে শৰীৰ, বাণী আৰু মনৰ ত্ৰিবিধ সংযম পৰ জোৰ দিয়া হয়।

লোক বৰ্গ (167–178)ত বাৰটি দীপ্তিমান গাথা সংগ্রহীত আছে যি সাধকসকলক সংসাৰক পানীৰ বুদবুদ বা মৃগজলৰ দৰে দেখিবা, সচেতনতাৰে জীৱন যাপন কৰা, ধৰ্মৰ অনুসাৰে কাৰ্য কৰা, দানশীলতাৰে ব্যৱহাৰ কৰা আৰু ঈৰ্ষ্যাৰ পৰা মুক্ত থকাৰ প্রেৰণা দেয়। ভগৱান বুদ্ধ কয় যে যি ব্যক্তিয়ে এই সংসাৰক ক্ষণস্থায়ী দেখে, মৃত্যুৰ ৰাজাই তাকে শনাক্ত কৰিব নোৱাৰে। যি আগতে অপ্রমাদী আছিল পিছৈ সজাগ হল, বা যি নিজৰ পূৰ্ব পাপসমূহ পুণ্যকৰ্মৰে ঢাকি দিলে, সি মেঘৰ পৰা মুক্ত হোৱা চন্দ্রৰ দৰে সম্পূৰ্ণ বিশ্বক আলোকিত কৰে। অধ্যায়ৰ শেষত তথাগত ঘোষণা কৰে যে সম্পূৰ্ণ পৃথিৱীৰ একক সাম্রাজ্য পাওঁ বা স্বৰ্গলোকলৈ যোৱাৰ তুলনাত সোতাপত্তি (আৰ্য মাৰ্গত প্রথম প্রৱেশ)ৰ ফল অসংখ্য গুণ উত্তম।

ধর্মপদৰ মাৰ্গ বৰ্গ (গাথা 273–289) উচ্চতৰ অষ্টাংগিক পথ আৰু অস্তিত্বৰ তিনটা লক্ষণক মোক্ষৰ পথ বোলি ঘোষণা কৰে।

ধম্মপদর মল বর্গ (গাথা 235–255) মানসিক মল আৰু অশুদ্ধতা পৰীক্ষা কৰে। অজ্ঞানা (অবিজ্ঞা) সকল মলর মধ্যত সবচেয়ে গভীৰ তাই ঘোষণা কৰা হয়। এই বিভাগত এজন বয়সস্ক কসাইর সন্দৰ্ভত গাথাসমূহ আছে। অন্য গাথাসমূহ কামনা, দ্বেষ, মোহ আৰু তৃষ্ণা যেনে বৃত্তিসমূহৰ বিষয়ত বৰ্ণনা কৰে।

ধম্মপদৰ নাগ বর্গ হাতীক ধৈর্য আত্ম-নিয়মন আৰু জ্ঞানী একাকিত্বৰ মূর্তিমান চিহ্ন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।

ধম্মপদৰ নিৰয় ৱৰ্গ (গাথা 306-319) ই পাখণ্ড, মিছা মত আৰু নৈতিক দুষ্টতাৰ কৰ্ম-ফলৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰে।

পালি ক্যাননৰ ধম্মপদৰ একবিংশতি অধ্যায় প্রকীৰ্ণক বৰ্গ, ত্যাগ, ত্রিৰত্নৰ স্মৃতি আৰু একান্ত সাধনা সম্পর্কীয় ষোলোটা গাথা (290-305) সংগ্রহ কৰে।

ধম্মপদৰ পণ্ডিত বৰ্গ (গাথা 76-89) জ্ঞানীসকলক প্ৰশংসা কৰে, যিসকল শিলাৰ দৰে দৃঢ় আৰু গভীৰ হ্ৰদৰ দৰে শান্ত, যিসকলে সংশোধন বিচাৰে আৰু নিৰ্বাণৰ পথত যাত্ৰা কৰে।

ধর্মপদৰ পাপ বর্গ (গাথা 116-128): ভালো কাম কৰোতে দ্রুত কৰক, কাৰণ সৰু পাপো বুন্দ-বুন্দ পানীয় দৰে জীৱন পূৰ্ণ কৰে আৰু কর্মৰ পৰা লুকিবলৈ কোনো স্থান নাই।

ধম্মপদৰ প্ৰিয় বৰ্গ আসক্তি আৰু স্নেহক দুঃখ আৰু ভয়ৰ মূল হিচাপে প্ৰকাশ কৰে, আৰু যিসকল উভয়তেই মুক্ত তেওঁলোকৰ প্রশংসা কৰে।

ধর্মপদৰ পুষ্প ৱৰ্গ (গাথা 44–59): মালা, ভ্রমৰ আৰু সদাচাৰৰ সুগন্ধ যি বতাহৰ বিপৰীতে ছড়ে, এইবোৰ মৃত্যু অহাৰ আগতে সদাগুণী জীৱনৰ শিক্ষা দিয়।

ধম্মপদৰ সহস্ৰ বৰ্গ (শ্লোক 100-115) এটা শিক্ষা দেয় যে এক সত্য বাক্য, এক নৈতিক দিন, বা এক অন্তৰ্দৃষ্টিৰ মুহূৰ্ত হাজাৰ শূন্য পৰিমাণকে অতিক্রম কৰে।

ধম্মপদৰ সুখ বৰ্গত 12 আনন্দময় গাথা (197–208) আছে, যি ভৌতিক ভোগ-বিলাসৰ পৰিবৰ্তে মানসিক শান্তি, দ্বেষমুক্তি আৰু তৃষ্ণা-মুক্তিত সত্য সুখ প্রকাশ কৰে। 'অহো! আমি দ্বেষ ৰাখোতা লোকসকলৰ মাজত দ্বেষমুক্ত থাকি ইমান সুখেৰে জীয়াই আছো!'—এই দিব্য আনন্দৰ লগত তথাগত সংসাৰৰ প্রতিদ্বন্দ্বতাকে দুঃখৰ মূল বুলি কয়। জয় দ্বেষ উৎপন্ন কৰে আৰু পৰাজিত দুঃখত শোয়, কিন্তু যি শান্ত পুৰুষ জয় আৰু পৰাজয় দুয়োটা ত্যাগ কৰে তাই পৰম সুখত নিদ্রা কৰে। এই বৰ্গত পৰিচিত গাথা আছে: 'আৰোগ্য পৰম লাভ, সন্তোষ পৰম ধন, বিশ্বাস পৰম বন্ধু, আৰু নিৰ্বাণ পৰম সুখ।' (গাথা 204)।

ধম্মপদৰ তৃষ্ণা ৱৰ্গ (গাথা 334–359) তৃষ্ণাক দুঃখৰ মূল হিছাপে বিশ্লেষণ কৰে আৰু ধর্ম দানৰ প্ৰশংসায় সমাপ্ত হয়।

ভৈষজ্যগুৰু বুদ্ধৰ আৰোগ্য মন্ত্ৰ, যিটো ৰোগীৰ আৰু ৰোগৰ পৰা মুক্তি বিচৰা লোকৰ বাবে পঠা হয়, সূত্ৰৰ নিজৰ আৰম্ভণী আশীৰ্বাদৰ সৈতে।

ওভাদ-পতিমোক্খ গাথা বুদ্ধৰ শিক্ষাকে তিনিটা সহজ নিৰ্দেশনাত সংকুচিত কৰে: পাপ পৰিহাৰ কৰা, পুণ্য সংগ্রহ কৰা, আৰু নিজৰ মন শুদ্ধ করা।