বুদ্ধদেৱে কোৱা চাৰি আৰ্য সত্য

বুদ্ধদেৱে জ্ঞান লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ প্ৰথমে শিষ্যক শিকোৱা শিক্ষা আছিল চাৰি আৰ্য সত্য। এই চাৰিটা সত্য বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মূল ভেটি, আৰু ই জীৱনৰ প্ৰকৃতি আৰু দুখৰ পৰা মুক্তিৰ পথ দেখুৱায়। প্ৰথম সত্য হৈছে 'দুখৰ সত্য'। বুদ্ধদেৱে কৈছিল যে জীৱনত দুখ (ডুক্খ) আছে। জন্ম, বাৰ্ধক্য, ৰোগ, মৃত্যু—এইবোৰ দুখ। প্ৰিয়জনৰ পৰা বিচ্ছেদ, অপ্ৰিয়জনৰ সৈতে মিলন, ইচ্ছা পূৰণ নোহোৱা—এইবোৰো দুখ। কিন্তু ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে জীৱন কেৱল দুখেই, বৰঞ্চ ই যিকোনো জীৱনৰ অপৰিহাৰ্য অংশ।

দ্বিতীয় সত্য হৈছে 'দুখৰ কাৰণৰ সত্য'। বুদ্ধদেৱে কৈছে যে দুখৰ মূল কাৰণ হৈছে 'তৃষ্ণা' বা 'আকাংক্ষা'। আমি ইন্দ্ৰিয় সুখ, ধন-সম্পত্তি, নাম-খ্যাতি, বা অস্তিত্বৰ বাবেও অবিৰতভাৱে আকাংক্ষা কৰো। এই তৃষ্ণাই আমাক পুনৰ জন্মৰ চক্ৰত বান্ধি ৰাখে আৰু দুখৰ সৃষ্টি কৰে। অজ্ঞান আৰু মোহৰ বাবেও আমি এই তৃষ্ণাত আসক্ত হৈ পৰো।

তৃতীয় সত্য হৈছে 'দুখৰ নিবৃত্তিৰ সত্য'। বুদ্ধদেৱে ঘোষণা কৰিছিল যে দুখৰ অন্ত সম্ভৱ। যেতিয়া আমি তৃষ্ণাক সম্পূৰ্ণৰূপে বিনাশ কৰো, তেতিয়া দুখ নাথাকে। এই অৱস্থাক 'নিৰ্বাণ' বোলা হয়—এটা শান্তি আৰু মুক্তিৰ অৱস্থা, য'ত আৰু কোনো দুখ নাথাকে। এই সত্যত বিশ্বাস ৰাখিলেই আমি আশাৰ বাট দেখি।

চতুৰ্থ সত্য হৈছে 'দুখৰ নিবৃত্তিৰ পথৰ সত্য'। বুদ্ধদেৱে এই পথক 'আষ্টাঙ্গিক মাৰ্গ' বা 'আঠ গুণৰ পথ' বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। এই পথত সঠিক দৃষ্টিভংগী, সঠিক চিন্তা, সঠিক বাক্য, সঠিক কাৰ্য, সঠিক জীৱিকা, সঠিক প্ৰয়াস, সঠিক সজাগতা, আৰু সঠিক সমাধি (একাগ্ৰতা) অন্তৰ্ভুক্ত। এই আঠটা গুণ অনুসৰণ কৰি আমি ধীৰে ধীৰে তৃষ্ণা কমাই আনিব পাৰো আৰু নিৰ্বাণৰ ফালে আগবাঢ়িব পাৰো।

এই চাৰি সত্য দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। যেতিয়া আমি কোনো সমস্যাত পৰো, আমি প্ৰথমে তাক চিনি পাওঁ (দুখ)। তাৰ পিছত আমি ইয়াৰ কাৰণ অনুসন্ধান কৰো (কাৰণ)। তাৰ পিছত আমি কল্পনা কৰো যে এই সমস্যা শেষ হ'ব পাৰে (নিবৃত্তি)। শেষত আমি ইয়াক সমাধান কৰিবলৈ এটা পৰিকল্পনা কৰো (পথ)। এই সহজ বুজেই বুদ্ধৰ শিক্ষাক জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তত প্ৰাসংগিক কৰি তোলে।