মঙ্গল সূত্ত

মোৰ দ্বাৰা এনেকুৱা শুনা হৈছিল: এটা সময়ত ভগৱান শাৱত্থী নগৰৰ জেতবন নামৰ বনত অনাথপিণ্ডিকৰ আৰামত বাস কৰিছিল। তেতিয়া ৰাতিৰ শেষভাগত এগৰাকী দেৱতাই সমগ্ৰ জেতবনখন নিজৰ দীপ্তিৰে উজ্বলাই ভগৱানৰ ওচৰলৈ আহিল; আহি ভগৱানক অভিবাদন জনাই এফালে থিয় হ’ল। এফালে থিয় হৈ সেই দেৱতাই ভগৱানক আষাৰেৰে মাতিলে:

“অনেক দেৱতা আৰু মানুহে কল্যাণৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিছে; মঙ্গল কামনাত সুখ-শান্তি বিচাৰি, তুমি মোক উত্তম মঙ্গলৰ কথা কওক।”

মূৰ্খ লোকৰ সংগ ত্যাগ কৰা আৰু পণ্ডিত লোকৰ সংগ গ্ৰহণ কৰা, আৰু পূজাৰ যোগ্যসকলক পূজা কৰা—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

উপযুক্ত ঠাইত বাস কৰা, পূৰ্বজন্মৰ পুণ্যৰ অধিকাৰী হোৱা, আৰু নিজকে সঠিকভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

বহু শাস্ত্ৰজ্ঞান আৰু শিল্প-কৌশলত পাৰদৰ্শিতা, ভালদৰে শিকা শৃংখলা, আৰু সুন্দৰ বাক্য—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

মাতৃ-পিতৃক সেৱা কৰা, পুত্ৰ-ভাৰ্যাক পোহপাল দিয়া, আৰু নিষ্কণ্টক কৰ্ম—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

দান দিয়া, ধৰ্মাচৰণ কৰা, আত্মীয়-স্বজনৰ সংগ ৰক্ষা কৰা, আৰু নিৰ্দোষী কৰ্ম—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

পাপৰ পৰা বিৰত থকা, মদ্যপানৰ পৰা সংযম, আৰু ধৰ্মত অপ্রমাদ—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

গুৰুসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা, বিনয়, সন্তুষ্টি, কৃতজ্ঞতা, আৰু সময়মতে ধৰ্মশ্ৰৱণ—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

ক্ষমাশীলতা, সহজে উপদেশ গ্ৰহণ কৰা, শ্ৰমণসকলৰ দৰ্শন, আৰু সময়মতে ধৰ্মালোচনা—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

তপস্যা, ব্ৰহ্মচৰ্য, আৰিয় সত্যৰ দৰ্শন, আৰু নিৰ্বাণ সাক্ষাৎকাৰ—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

যিজনৰ চিত্ত জগতৰ ধৰ্মই (লাভ-ক্ষতি আদি) স্পৰ্শ কৰিলেও বিচলিত নহয়, শোকহীন, নিৰ্মল, আৰু সুৰক্ষিত—এইটোৱেই উত্তম মঙ্গল।

এনেকুৱা সকলো কৰ্ম কৰি, যিজনে সকলোতে অপৰাজিত হয়, তেওঁ সকলোতে সুখ-শান্তি লাভ কৰে—এইটোৱেই তেওঁলোকৰ উত্তম মঙ্গল।”