বোজ্ঝঙ্গ সংযুত্ত

এইদৰে মই শুনিছিলোঁ: এসময়ত ভগৱান ৰাজগৃহত বেলুৱনৰ কলন্দকনিবাপত বাস কৰিছিল। সেই সময়ত আয়ুষ্মান মহাকাশ্যপ গিজ্ঝাকূট পৰ্বতত বাস কৰিছিল, তেওঁ ৰোগত আক্রান্ত, দুখিত আৰু অত্যন্ত পীড়িত আছিল। তেতিয়া ভগৱানে সন্ধ্যা সময়ত নির্জনতাৰ পৰা উঠি আয়ুষ্মান মহাকাশ্যপৰ ওচৰলৈ গ’ল; গৈ প্ৰস্তুত আসনত বহিল। বহি ভগৱানে আয়ুষ্মান মহাকাশ্যপক এইদৰে ক’লে:

কাশ্যপ, তোমাৰ শৰীৰৰ অৱস্থা কেনে? তুমি সহ্য কৰিব পাৰিছা নে? তোমাৰ দুখজনক বেদনাবোৰ কমি আহিছে নে, বাঢ়ি যোৱা নাই? কমি যোৱা দেখা যায় নে, বাঢ়ি যোৱা দেখা নাযায়?

(এই বুলি সুধিলে।)

ভন্তে, মোৰ শৰীৰৰ অৱস্থা ভাল নহয়, সহ্য কৰিব পৰা নাই। মোৰ দুখজনক বেদনাবোৰ বাঢ়ি আহিছে, কমি যোৱা নাই; বাঢ়ি যোৱা দেখা যায়, কমি যোৱা দেখা নাযায়।

(এই বুলি ক’লে।)

কাশ্যপ, এই সাতটা বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়। সেই সাতটা কি কি?

কাশ্যপ, সতি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

কাশ্যপ, ধম্ম-বিচয়-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

কাশ্যপ, বীৰ্য-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

কাশ্যপ, পীতি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

কাশ্যপ, পস্সদ্ধি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

কাশ্যপ, সমাধি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

কাশ্যপ, উপেক্ষা-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

কাশ্যপ, এই সাতটা বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

(এই বুলি ক’লে।)

নিশ্চয়, ভগৱান, বোজ্ঝাঙ্গ! নিশ্চয়, সুগত, বোজ্ঝাঙ্গ!

(এই বুলি ক’লে।)

ভগৱানে এই কথা ক’লে। আয়ুষ্মান মহাকাশ্যপ সন্তুষ্ট মনে ভগৱানৰ ভাষণত আনন্দিত হ’ল। আৰু আয়ুষ্মান মহাকাশ্যপ সেই ৰোগৰ পৰা উঠি গ’ল। এইদৰে আয়ুষ্মান মহাকাশ্যপৰ সেই ৰোগ সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া হ’ল।

এসময়ত ভগৱান আৰু এজন ৰোগী ভিক্ষু ৰাজগৃহত বেলুৱনৰ কলন্দকনিবাপত বাস কৰিছিল। সেই সময়ত এজন ভিক্ষু ৰোগত আক্রান্ত, দুখিত আৰু অত্যন্ত পীড়িত আছিল। তেতিয়া ভগৱানে সন্ধ্যা সময়ত নির্জনতাৰ পৰা উঠি সেই ৰোগীৰ ওচৰলৈ গ’ল; গৈ প্ৰস্তুত আসনত বহিল। বহি ভগৱানে সেই ভিক্ষুক এইদৰে ক’লে:

ভিক্ষু, তোমাৰ শৰীৰৰ অৱস্থা কেনে? তুমি সহ্য কৰিব পাৰিছা নে? তোমাৰ দুখজনক বেদনাবোৰ কমি আহিছে নে, বাঢ়ি যোৱা নাই? কমি যোৱা দেখা যায় নে, বাঢ়ি যোৱা দেখা নাযায়?

(এই বুলি সুধিলে।)

ভন্তে, মোৰ শৰীৰৰ অৱস্থা ভাল নহয়, সহ্য কৰিব পৰা নাই। মোৰ দুখজনক বেদনাবোৰ বাঢ়ি আহিছে, কমি যোৱা নাই; বাঢ়ি যোৱা দেখা যায়, কমি যোৱা দেখা নাযায়।

(এই বুলি ক’লে।)

ভিক্ষু, এই সাতটা বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়। সেই সাতটা কি কি?

ভিক্ষু, সতি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

ভিক্ষু, ধম্ম-বিচয়-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

ভিক্ষু, বীৰ্য-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

ভিক্ষু, পীতি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

ভিক্ষু, পস্সদ্ধি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

ভিক্ষু, সমাধি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

ভিক্ষু, উপেক্ষা-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

ভিক্ষু, এই সাতটা বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

(এই বুলি ক’লে।)

নিশ্চয়, ভগৱান, বোজ্ঝাঙ্গ! নিশ্চয়, সুগত, বোজ্ঝাঙ্গ!

(এই বুলি ক’লে।)

ভগৱানে এই কথা ক’লে। সেই ভিক্ষু সন্তুষ্ট মনে ভগৱানৰ ভাষণত আনন্দিত হ’ল। আৰু সেই ভিক্ষু সেই ৰোগৰ পৰা উঠি গ’ল। এইদৰে সেই ভিক্ষুৰ সেই ৰোগ সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া হ’ল।

এসময়ত ভগৱান শাৱত্থীত জেতবনৰ অনাথপিণ্ডিকৰ আৰামত বাস কৰিছিল। সেই সময়ত মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু, বিদেহীপুত্ৰ, ৰোগত আক্রান্ত, দুখিত আৰু অত্যন্ত পীড়িত আছিল। তেতিয়া মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰই মন্ত্ৰীসভাক সম্বোধন কৰি ক’লে:

হে প্ৰিয় মন্ত্ৰীসকল, তোমালোক যোৱা, য’ত চুন্দত্ত শ্ৰমণ আছে, তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ মোৰ নামত চুন্দত্ত শ্ৰমণক এইদৰে ক’বা: ‘ভন্তে, মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰ ৰোগত আক্রান্ত, দুখিত আৰু অত্যন্ত পীড়িত। তেওঁ ভদন্ত চুন্দত্ত শ্ৰমণক মূৰেৰে চৰণত সেৱা জনাইছে, আৰু মোৰ ৰোগ অত্যন্ত দুখজনক, অত্যন্ত তীব্ৰ।’ আৰু এইদৰেও ক’বা: ‘ভন্তে, চুন্দত্ত শ্ৰমণে অনুগ্ৰহ কৰি মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰৰ ওচৰলৈ যোৱাটো ভাল হ’ব, যাতে তেওঁ ৰজাক দয়া কৰিব পাৰে।’

হে দেৱ, এইদৰে হ’ব।

এই বুলি মন্ত্ৰীসকলে ৰজাক উত্তৰ দি আয়ুষ্মান চুন্দৰ ওচৰলৈ গ’ল; গৈ আয়ুষ্মান চুন্দৰ সৈতে সদ্ভাৱে আলাপ কৰিলে। সদ্ভাৱে আলাপ আৰু স্মৰণীয় কথা-বতৰা শেষ কৰি একাষে বহিল। একাষে বহি সেই মন্ত্ৰীসকলে আয়ুষ্মান চুন্দক এইদৰে ক’লে:

ভন্তে, মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰ ৰোগত আক্রান্ত, দুখিত আৰু অত্যন্ত পীড়িত। তেওঁ ভদন্তক মূৰেৰে চৰণত সেৱা জনাইছে, আৰু মোৰ ৰোগ অত্যন্ত দুখজনক, অত্যন্ত তীব্ৰ। আৰু তেওঁ এইদৰে কৈছে: ‘ভন্তে, চুন্দত্ত শ্ৰমণে অনুগ্ৰহ কৰি মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰৰ ওচৰলৈ যোৱাটো ভাল হ’ব, যাতে তেওঁ ৰজাক দয়া কৰিব পাৰে।’

তেতিয়া ভগৱানে আয়ুষ্মান চুন্দক সম্বোধন কৰি ক’লে:

চুন্দ, তুমি যোৱা, য’ত মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰ আছে, তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰক সাতটা বোজ্ঝাঙ্গ ব্যাখ্যা কৰা।

ভন্তে, এইদৰে হ’ব।

এই বুলি আয়ুষ্মান চুন্দই ভগৱানক উত্তৰ দি মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰৰ ওচৰলৈ গ’ল; গৈ প্ৰস্তুত আসনত বহিল। বহি আয়ুষ্মান চুন্দই মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰক এইদৰে ক’লে:

মহাৰাজ, এই সাতটা বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়। সেই সাতটা কি কি?

মহাৰাজ, সতি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

মহাৰাজ, ধম্ম-বিচয়-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

মহাৰাজ, বীৰ্য-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

মহাৰাজ, পীতি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

মহাৰাজ, পস্সদ্ধি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

মহাৰাজ, সমাধি-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

মহাৰাজ, উপেক্ষা-সম্বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

মহাৰাজ, এই সাতটা বোজ্ঝাঙ্গ মই ভালদৰে ব্যাখ্যা কৰিছোঁ, যাৰ ভাৱনা আৰু বহুলীকৰণে অভিজ্ঞা, সম্বোধি আৰু নিব্বানলৈ লৈ যায়।

(এই বুলি ক’লে।)

নিশ্চয়, ভন্তে, বোজ্ঝাঙ্গ! নিশ্চয়, সুগত, বোজ্ঝাঙ্গ!

(এই বুলি ক’লে।)

আয়ুষ্মান চুন্দই এই কথা ক’লে। মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰ সন্তুষ্ট মনে আয়ুষ্মান চুন্দৰ ভাষণত আনন্দিত হ’ল। আৰু মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰ সেই ৰোগৰ পৰা উঠি গ’ল। এইদৰে মাগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰু বিদেহীপুত্ৰৰ সেই ৰোগ সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া হ’ল।