နိုးကြားခြင်း၏အကြောင်းခုနစ်ပါး- အနာရောဂါငြိမ်းစေသော တရားတော်

အကျွန်ုပ်သည် ဤသို့ ကြားနာခဲ့ရပါသည်- အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဉ့်တို့အား အစာကျွေးရာအရပ်ဖြစ်သော ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ ထိုအခါ အသျှင်မဟာကဿပသည် ဂိဇ္ဈကုဋ်တောင်၌ အနာရောဂါထူပြောစွာ ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်လျက် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာလျက်ရှိ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ညနေချမ်းအခါ၌ တစ်ပါးတည်းကိန်းအောင်းရာမှ ထွက်တော်မူပြီးလျှင် အသျှင်မဟာကဿပထံသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။ ချဉ်းကပ်ပီးနောက် ခင်းထားသောနေရာ၌ ထိုင်တော်မူ၏။ ထိုင်တော်မူပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် အသျှင်မဟာကဿပအား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏-

“ကဿပ သင့်အား သည်းခံနိုင်ပါ၏လော၊ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ၏လော။ ဆင်းရဲသောဝေဒနာတို့သည် လျော့ပါးကုန်သလော၊ မတိုးပွားကုန်သလော။ လျော့ပါးသည်ကို အကျွန်ုပ် သိမြင်၏၊ မတိုးပွားသည်၏ အဖြစ်ကို အကျွန်ုပ် သိမြင်၏”ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဟု မိန့်တော်မူ၏။

“အသျှင်ဘုရား သည်းခံနိုင်သည် မဟုတ်ပါ၊ ခံနိုင်ရည်ရှိသည် မဟုတ်ပါ။ ဆင်းရဲသောဝေဒနာတို့သည် ပြင်းထန်ပါကုန်၏။ လျော့ပါးသည်ကို အကျွန်ုပ် မသိမြင်၊ တိုးပွားသည်ကို အကျွန်ုပ် သိမြင်၏”ဟု

လျှောက်ထား၏။

“ကဿပ ဤနိုးကြားခြင်း၏အကြောင်းခုနစ်ပါးတို့သည် ငါဘုရားရှင်က ကောင်းစွာဟောကြားအပ်ကုန်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်ကုန်သည်ရှိသော် ထိုးထွင်းသိခြင်းငှါ၊ ကောင်းစွာနိုးကြားခြင်းငှါ၊ နိဗ္ဗာန်အကျိုးငှါ ဖြစ်ကုန်၏။ အဘယ်ခုနစ်ပါးတို့နည်းဟူမူကား-

ကဿပ သတိသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂသည် ငါဘုရားရှင်က ကောင်းစွာဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထိုးထွင်းသိခြင်းငှါ၊ ကောင်းစွာနိုးကြားခြင်းငှါ၊ နိဗ္ဗာန်အကျိုးငှါ ဖြစ်၏။

ကဿပ ဓမ္မဝိစယသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂသည် ငါဘုရားရှင်က ကောင်းစွာဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထိုးထွင်းသိခြင်းငှါ၊ ကောင်းစွာနိုးကြားခြင်းငှါ၊ နိဗ္ဗာန်အကျိုးငှါ ဖြစ်၏။

ကဿပ ဝီရိယသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂသည် ငါဘုရားရှင်က ကောင်းစွာဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထိုးထွင်းသိခြင်းငှါ၊ ကောင်းစွာနိုးကြားခြင်းငှါ၊ နိဗ္ဗာန်အကျိုးငှါ ဖြစ်၏။

ကဿပ ပီတိသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂသည် ငါဘုရားရှင်က ကောင်းစွာဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထိုးထွင်းသိခြင်းငှါ၊ ကောင်းစွာနိုးကြားခြင်းငှါ၊ နိဗ္ဗာန်အကျိုးငှါ ဖြစ်၏။

ကဿပ ပဿဒ္ဓိသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂသည် ငါဘုရားရှင်က ကောင်းစွာဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထိုးထွင်းသိခြင်းငှါ၊ ကောင်းစွာနိုးကြားခြင်းငှါ၊ နိဗ္ဗာန်အကျိုးငှါ ဖြစ်၏။

ကဿပ၊ သမာဓိဗောဇ္ဈင်ကို ငါဘုရားသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူအပ်ပြီ။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထူးသောဉာဏ်သို့လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ကဿပ၊ ဥပေက္ခာဗောဇ္ဈင်ကို ငါဘုရားသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူအပ်ပြီ။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထူးသောဉာဏ်သို့လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ကဿပ၊ ဤဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးတို့ကို ငါဘုရားသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူအပ်ကုန်ပြီ။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်ကုန်သည်ရှိသော် ထူးသောဉာဏ်သို့လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်ကုန်၏။

ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရား၊ ထိုတရားတို့သည် ဗောဇ္ဈင်တို့ပေတည်း။ ကောင်းသောသြကာသို့ ကြွတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား၊ ထိုတရားတို့သည် ဗောဇ္ဈင်တို့ပေတည်းဟု (လျှောက်၏)။

ဟု လျှောက်၏။

မြတ်စွာဘုရားသည် ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ အရှင်မဟာကဿပသည် နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ မြတ်စွာဘုရား၏ စကားတော်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခံယူလေ၏။ ထို့နောက် အရှင်မဟာကဿပသည် ထိုအနာမှ သက်သာပျောက်ကင်းလေ၏။ ဤသို့လျှင် အရှင်မဟာကဿပ၏ ထိုအနာသည် ပျောက်ကင်းခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။

အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ရှဉ့်တို့ကို အစာကျွေးရာ ဝါးတော၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အနာရောဂါရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတစ်ပါးသည် အနာရောဂါနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရသည် ပြင်းထန်စွာ မကျန်းမမာဖြစ်၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ညနေချမ်းအခါ တစ်ပါးတည်း ကိန်းအောင်းတော်မူရာမှ ထွက်တော်မူ၍ ထိုမကျန်းမာသော ရဟန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။ ချဉ်းကပ်ပီးလျှင် ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်တော်မူ၏။ ထိုင်တော်မူပြီးလျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းအား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

ရဟန်း၊ သင့်အား ခံနိုင်ရည်ရှိပါ၏လော၊ သင့်အား ဖြစ်စေနိုင်ရာ၏လော။ ဆင်းရဲသောဝေဒနာတို့သည် ဆုတ်ယုတ်ကုန်၏၊ တိုးပွါးမကုန်။ ငါသည် ဆုတ်ယုတ်ကုန်သည်ကို သိမှတ်၏၊ တိုးပွါးသည်ကို မသိမှတ်၊ ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဟု မိန့်တော်မူ၏။

အသျှင်ဘုရား၊ သည်းခံနိုင်သည်မဟုတ်၊ ဖြစ်စေနိုင်သည်မဟုတ်ပါ။ ဆင်းရဲသောဝေဒနာတို့သည် ပြင်းထန်ပါကုန်၏။ ဆုတ်ယုတ်ကုန်သည် မဟုတ်၊ တိုးပွါးကုန်၏။ အကျွန်ုပ်သည် တိုးပွါးကုန်သည်ကို သိမှတ်၏၊ ဆုတ်ယုတ်ကုန်သည်ကို မသိမှတ်ပါ၊ ဟု လျှောက်၏။

ဟု လျှောက်၏။

ရဟန်း၊ ဤဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးတို့ကို ငါဘုရားသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူအပ်ကုန်ပြီ။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်ကုန်သည်ရှိသော် ထူးသောဉာဏ်သို့လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်ကုန်၏။ အဘယ်ခုနစ်ပါးတို့နည်းဟူမူ —

ရဟန်း၊ သတိဗောဇ္ဈင်ကို ငါဘုရားသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူအပ်ပြီ။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထူးသောဉာဏ်သို့လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ရဟန်း၊ ဓမ္မဝိစယဗောဇ္ဈင်ကို ငါဘုရားသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူအပ်ပြီ။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သည်ရှိသော် ထူးသောဉာဏ်သို့လည်းကောင်း၊ ကောင်းစွာ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ရဟန်း၊ ဝီရိယဗောဇ္ဈင်ကို ငါသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူပြီ။ ထိုဝီရိယဗောဇ္ဈင်ကို ပွါးများအပ်သည်ရှိသော်၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်အပ်သည်ရှိသော်၊ အဘိညာသို့လည်းကောင်း၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိသို့လည်းကောင်း၊ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ရဟန်း၊ ပီတိဗောဇ္ဈင်ကို ငါသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူပြီ။ ထိုပီတိဗောဇ္ဈင်ကို ပွါးများအပ်သည်ရှိသော်၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်အပ်သည်ရှိသော်၊ အဘိညာသို့လည်းကောင်း၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိသို့လည်းကောင်း၊ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ရဟန်း၊ ပဿဒ္ဓိဗောဇ္ဈင်ကို ငါသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူပြီ။ ထိုပဿဒ္ဓိဗောဇ္ဈင်ကို ပွါးများအပ်သည်ရှိသော်၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်အပ်သည်ရှိသော်၊ အဘိညာသို့လည်းကောင်း၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိသို့လည်းကောင်း၊ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ရဟန်း၊ သမာဓိဗောဇ္ဈင်ကို ငါသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူပြီ။ ထိုသမာဓိဗောဇ္ဈင်ကို ပွါးများအပ်သည်ရှိသော်၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်အပ်သည်ရှိသော်၊ အဘိညာသို့လည်းကောင်း၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိသို့လည်းကောင်း၊ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ရဟန်း၊ ဥပက္ခာဗောဇ္ဈင်ကို ငါသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူပြီ။ ထိုဥပက္ခာဗောဇ္ဈင်ကို ပွါးများအပ်သည်ရှိသော်၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်အပ်သည်ရှိသော်၊ အဘိညာသို့လည်းကောင်း၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိသို့လည်းကောင်း၊ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်၏။

ရဟန်း၊ ဤဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးတို့ကို ငါသည် ကောင်းစွာ ဟောကြားတော်မူပြီ။ ထိုဗောဇ္ဈင်တရားတို့ကို ပွါးများအပ်သည်ရှိသော်၊ ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုလုပ်အပ်သည်ရှိသော်၊ အဘိညာသို့လည်းကောင်း၊ သမ္မာသမ္ဗောဓိသို့လည်းကောင်း၊ နိဗ္ဗာန်သို့လည်းကောင်း ရောက်စေတတ်ကုန်၏။

ဟု မိန့်တော်မူ၏။

“အမှန်ပင် မြတ်စွာဘုရား၊ ဤတရားတို့သည် ဗောဇ္ဈင်တရားတို့ပင် ဖြစ်ပါသည်။ အမှန်ပင် သုဂတမြတ်စွာဘုရား၊ ဤတရားတို့သည် ဗောဇ္ဈင်တရားတို့ပင် ဖြစ်ပါသည်။”

ဟု လျှောက်ထား၏။

မြတ်စွာဘုရားသည် ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။ ထိုရဟန်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက် မြတ်စွာဘုရား၏ စကားတော်ကို နှစ်သက်လက်ခံခဲ့၏။ ထိုရဟန်းသည် ထိုရောဂါမှ သက်သာပျောက်ကင်းခဲ့၏။ ဤသို့ဖြင့် ထိုရဟန်း၏ ရောဂါသည် ပျောက်ကင်းခဲ့၏။

အခါတစ်ပါး၌ မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော် အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေး၏ အာရာမ်၌ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်း ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းသည် ရောဂါဖြင့် နှိပ်စက်ခြင်းခံရ၍ ဆင်းရဲစွာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေရှာ၏။ ထိုအခါ မဂဓတိုင်း ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းသည် မိမိ၏ မင်းအမှုထမ်းတို့ကို ဤသို့ မိန့်ဆိုတော်မူ၏။

လာကြကုန်၊ ချစ်သော မင်းအမှုထမ်းတို့၊ ဆရာစုန္ဒရသေ့ထံ ချဉ်းကပ်ကြကုန်။ ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် ငါ့ကိုယ်စား ဆရာစုန္ဒရသေ့အား ကျန်းမာရေးကို မေးမြန်းကြကုန်- 'အရှင်ဘုရား၊ မဂဓတိုင်း ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းသည် ရောဂါဖြင့် နှိပ်စက်ခြင်းခံရသည်ဖြစ်၍ ဆင်းရဲစွာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေပါသည်။ ထိုမင်းသည် အရှင်ဆရာစုန္ဒရသေ့၏ ခြေတော်စုံ၌ ဦးခေါင်းဖြင့် ရှိခိုးပါ၏။ ငါ၏ ရောဂါသည် ပြင်းထန်၍ ဆင်းရဲလှပါသည်'ဟု လျှောက်ဆိုပါသည်။ ထို့ပြင် သင်တို့သည် 'အရှင်ဘုရား၊ ဆရာစုန္ဒရသေ့သည် ကရုဏာတော်ထားသဖြင့် မဂဓတိုင်း ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းထံ ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော် အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေး၏ အာရာမ်သို့ ကြွရောက်တော်မူပါမူ ကောင်းလှပါပေအံ့'ဟုလည်း လျှောက်ဆိုကြကုန်လော့

“ကောင်းပါပြီ၊ အရှင်မင်းကြီး”

ထိုမင်းအမှုထမ်းတို့သည် မင်းကြီးအား လျှောက်ထားကြပြီးလျှင် အရှင်စုန္ဒထံ ချဉ်းကပ်ကြကုန်၏။ ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် အရှင်စုန္ဒနှင့် နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုကြကုန်၏။ ဖော်ရွေသော၊ ယဉ်ကျေးသော နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ပြုပြီးနောက် တစ်ဖက်၌ ထိုင်ကြကုန်၏။ တစ်ဖက်၌ ထိုင်နေကြသော ထိုမင်းအမှုထမ်းတို့သည် အရှင်စုန္ဒအား ဤစကားကို လျှောက်ကြကုန်၏။

အရှင်ဘုရား၊ မဂဓတိုင်း ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းသည် ရောဂါဖြင့် နှိပ်စက်ခြင်းခံရသည်ဖြစ်၍ ဆင်းရဲစွာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေပါသည်။ ထိုမင်းသည် အရှင်၏ ခြေတော်စုံ၌ ဦးခေါင်းဖြင့် ရှိခိုးပါ၏။ “ငါ၏ ရောဂါသည် ပြင်းထန်၍ ဆင်းရဲလှပါသည်”ဟု လျှောက်ဆိုပါသည်။ ထို့ပြင် “အရှင်ဘုရား၊ ဆရာစုန္ဒရသေ့သည် ကရုဏာတော်ထားသဖြင့် မဂဓတိုင်း ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းထံ ရာဇဂြိုဟ်ပြည် ဇေတဝန်ကျောင်းတော် အနာထပိဏ္ဍိကသူဌေး၏ အာရာမ်သို့ ကြွရောက်တော်မူပါမူ ကောင်းလှပါပေအံ့”ဟုလည်း လျှောက်ဆိုပါသည်။

ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် အရှင်စုန္ဒအား မိန့်တော်မူ၏။

“ချစ်သား စုန္ဒ ... မဂဓတိုင်း၏ ဧကရာဇ် ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လော့။ ချဉ်းကပ်ပီးလျှင် မဂဓတိုင်း၏ ဧကရာဇ် ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းအား ဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးတို့ကို ရွတ်ဆိုလော့။”

“ကောင်းပါပြီ အသျှင်ဘုရား”

အရှင်စုန္ဒသည် မြတ်စွာဘုရားအား ပြန်ကြားလျှောက်ထားပြီးလျှင် မဂဓတိုင်း၏ ဧကရာဇ် ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။ ချဉ်းကပ်ပီးလျှင် ခင်းထားသော နေရာ၌ ထိုင်တော်မူ၏။ ထိုင်နေသော အရှင်စုန္ဒသည် မဂဓတိုင်း၏ ဧကရာဇ် ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သား အဇာတသတ်မင်းအား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

“မြတ်သောမင်းြီး ... ဤဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးတို့ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်ကုန်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်ကုန်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်ကုန်၏။ ခုနစ်ပါးတို့ဟူသည် အဘယ်နည်း။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... သတိသမ္ဗောဇ္ဈင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်၏။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... ဓမ္မဝိစယသမ္ဗောဇ္ဈင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်၏။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... ဝီရိယသမ္ဗောဇ္ဈင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်၏။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... ပီတိသမ္ဗောဇ္ဈင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်၏။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... ပဿဒ္ဓိသမ္ဗောဇ္ဈင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်၏။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... သမာဓိသမ္ဗောဇ္ဈင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်၏။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... ဥပေက္ခာသမ္ဗောဇ္ဈင်ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်၏။”

“မြတ်သောမင်းြီး ... ဤဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးတို့ကို အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းစွာ ဟောကြားအပ်ကုန်၏။ ပွါးများအပ် ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြုအပ်ကုန်သော် ထူးသောဉာဏ်, ကောင်းစွာသိသောအရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်, နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်စေတတ်ကုန်၏ဟု”

မိန့်တော်မူ၏။

“အသျှင်ဘုရား ... ဗောဇ္ဈင်တို့ပါတကား၊ သုဂတတော်မူသော မြတ်စွာဘုရား ... ဗောဇ္ဈင်တို့ပါတကား။”

သူပြန်ဖြေသည်။

အရှင်စုန္ဒသည် ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။ မဂဓတိုင်းရှင် အဇာတသတ်မင်းသည် ဝိဒေဟီမိဖုရား၏သားဖြစ်သည်နှင့်အညီ အရှင်စုန္ဒ၏စကားတော်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထိုမင်းသည် ထိုအနာရောဂါမှ သက်သာပျောက်ကင်း၏။ ဤသို့ဖြင့် မဂဓတိုင်းရှင် အဇာတသတ်မင်း၏ အနာရောဂါသည် ကင်းပျောက်လေ၏။