কিষা গোতমী আৰু সৰিয়হৰ দানা
মৃত্যুৰ সাৰ্বজনীনতাৰ শিক্ষা
এই প্ৰবন্ধত বুদ্ধৰ সময়ৰ এগৰাকী শোকার্ত মাতৃ কিষা গোতমীৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁৰ মৃত সন্তানক জীৱিত কৰিবলৈ বুদ্ধৰ ওচৰত অনুৰোধ কৰাত, বুদ্ধে তেওঁক সৰিয়হৰ দানাৰ এক উপমা দি মৃত্যু আৰু অনিত্যতাৰ সাৰ্বজনীনতাৰ শিক্ষা দিছিল।
এক সময়ত শাক্যমুনি বুদ্ধৰ সময়ত কিষা গোতমী নামৰ এগৰাকী নাৰী আছিল। তেওঁৰ অতি স্নেহৰ এটি সৰু পুত্ৰ সন্তান আছিল। কিন্তু সেই সন্তানটো কিছুদিনৰ পিছতে মৃত্যুমুখত পৰিল। পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ শোকে কিষা গোতমীক একেবাৰে ব্যাকুল কৰি পেলালে। তেওঁ সন্তানক কোলাত লৈ ঘৰে ঘৰে ঘূৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে, কাৰোবাক মৃত্যুৰ পৰা জীৱনলৈ উভতাই নিব পৰা কোনো ঔষধ বা মন্ত্ৰ আছে নেকি বুলি বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। মানুহে তেওঁক পাগলী বুলি ভাবিলে, কিন্তু কোনোৱে তেওঁৰ পুত্ৰক জীৱিত কৰিব নোৱাৰিলে।
আপুনি জানেনে?
কাহিনীৰ আৰম্ভণি
কিষা গোতমী এগৰাকী সৰু সন্তান হেৰুওৱা মাতৃ আছিল, যি শোকত পাগলপৰা হৈ সন্তানক কোলাত লৈ ঘৰে ঘৰে ঔষধ বিচাৰি ফুৰিছিল।
বুদ্ধৰ উপদেশ
বুদ্ধে তেওঁক এনে এঘৰৰ পৰা সৰিয়হৰ দানা আনিবলৈ কৈছিল য’ত কোনো মৃত্যু হোৱা নাই—এই কাৰ্যৰ মাজেৰে মৃত্যু সাৰ্বজনীন বুলি বুজাই দিছিল।
শিক্ষাৰ মূল
সৰিয়হৰ দানাৰ উপমাই শিকাইছে যে মৃত্যু আৰু অনিত্যতা জীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ; কোনো ঘৰেই মৃত্যুৰ পৰা মুক্ত নহয়।
কিষা গোতমীৰ জ্ঞানলাভ
সৰিয়হৰ দানা বিচাৰি ফুৰোতে কিষা গোতমীয়ে উপলব্ধি কৰিলে যে মৃত্যু সৰ্বজনীন, আৰু তেওঁ নিজৰ শোকক পাৰ কৰি বুদ্ধৰ শিষ্যা হৈ পৰিল।
প্ৰতীকী অৰ্থ
সৰিয়হৰ দানাই সৰু আৰু সাধাৰণ বস্তু হ’লেও মৃত্যুৰ সাৰ্বজনীনতাৰ গভীৰ শিক্ষা বহন কৰে—এয়া বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অনিত্যতা (অস্থায়িত্ব) ধাৰণাৰ এক শক্তিশালী উদাহৰণ।
Buddha
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত