கிசா கோதமியின் கதை

பண்டைய காலத்தில், கிசா கோதமி என்ற ஒரு இளம் தாய் வாழ்ந்தார். அவருக்கு ஒரே ஒரு மகன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், அவனைப் பார்த்தாலே கிசாவின் மனம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்கும். ஆனால் ஒரு நாள், அந்தக் குழந்தை திடீரென நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துவிட்டது. கிசா தனது மகனின் இறப்பை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் துடித்தார். அவர் தன் மகனை இறந்த நிலையிலேயே தோளில் சுமந்துகொண்டு, வீடு வீடாகச் சென்று, "என் மகனுக்கு மருந்து கொடுங்கள்! அவனை உயிர்ப்பிக்க வழி சொல்லுங்கள்!" என்று கதறினார். மக்கள் அவருக்கு இரக்கம் காட்டினர், ஆனால் யாராலும் அவருக்கு உதவ முடியவில்லை. சிலர் அவர் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதாக நினைத்தனர். கடைசியில், ஒரு அறிவுள்ள மனிதர் அவரிடம், "அம்மா, நீங்கள் புத்தரிடம் செல்லுங்கள். அவர் மட்டுமே உங்களுக்கு உதவ முடியும்" என்று ஆலோசனை கூறினார். கிசா உடனே புத்தர் வசிக்கும் இடத்திற்கு ஓடினார். அவர் புத்தரின் முன் நின்று, தன் மகனைக் காட்டி, "சுவாமி! என் மகனை உயிர்ப்பியுங்கள்!" என்று கெஞ்சினார். புத்தர் அவரைப் பார்த்து மென்மையாகச் சொன்னார்: "கிசா, உன் மகனை உயிர்ப்பிக்க ஒரு வழி இருக்கிறது. ஆனால் அதற்கு நீ ஒரு சிறிய விஷயத்தைச் செய்ய வேண்டும்." கிசா மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் கேட்டார்: "என்ன செய்ய வேண்டும்? சொல்லுங்கள், நான் எதையும் செய்யத் தயார்." புத்தர் சொன்னார்: "நகரத்திற்குச் சென்று, எந்த ஒரு வீட்டிலும் இறப்பு ஏற்படாத ஒரு குடும்பத்திடமிருந்து ஒரு சிறிய கடுகு விதையைப் பெற்று வா. அந்தக் கடுகு விதையைக் கொண்டு உன் மகனுக்கு மருந்து செய்யலாம்." உடனே கிசா மகிழ்ச்சியுடன் நகரத்திற்குச் சென்றார். முதல் வீட்டில் கதவைத் தட்டி, "உங்கள் வீட்டில் யாரும் இறந்ததில்லையா? அப்படியானால் ஒரு கடுகு விதை தாருங்கள்" என்று கேட்டார். அந்த வீட்டுக்காரர் சொன்னார்: "அம்மா, எங்கள் வீட்டில் என் தாத்தா இறந்திருக்கிறார். ஆனால் இதையும் தாண்டி, எங்கள் பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் கேளுங்கள்." கிசா அடுத்த வீட்டிற்குச் சென்றார். அங்கும் அதே பதில்: "எங்கள் வீட்டில் ஒரு குழந்தை இறந்திருக்கிறது." இப்படியே ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று கேட்டார். ஒரு வீட்டில் கூட, "எங்கள் வீட்டில் யாரும் இறக்கவில்லை" என்று சொல்லும் குடும்பம் இல்லை. ஒவ்வொரு வீட்டிலும், இறப்பு ஏற்பட்டதே என்று சொன்னார்கள். சில வீடுகளில், சமீபத்தில் இறப்பு நடந்திருக்கும்; சில வீடுகளில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்திருக்கும். ஆனால் எந்த வீட்டிலும் இறப்பு இல்லாதது கிடைக்கவில்லை. மாலையானதும், கிசா களைத்து, மனம் உடைந்து, புத்தரிடம் திரும்பினார். அவர் கையில் ஒரு கடுகு விதை கூட இல்லை. ஆனால் அவரது மனம் மாறியிருந்தது. அவர் புத்தரிடம் நின்று, "ஐயா, எந்த ஒரு வீட்டிலும் இறப்பு இல்லாதது கிடைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு குடும்பமும் இறப்பை அனுபவித்திருக்கிறது. எனக்கு இப்போது புரிகிறது. என் மகனின் மரணம் மட்டும் தனித்துவமானது அல்ல; இது எல்லோருக்கும் பொதுவானது" என்று சொன்னார். புத்தர் மெதுவாகச் சொன்னார்: "கிசா, இறப்பு என்பது அனைவருக்கும் வரும் ஒரு நிகழ்வு. இந்த உலகில் எதுவும் நிலையானது அல்ல. எல்லாம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். உன் மகன் இறந்தது வருத்தத்துக்குரியது, ஆனால் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, முன்னேறுவதே ஞானம்." கிசா தனது மகனை அடக்கம் செய்துவிட்டு, புத்தரின் சீடரானார். அவர் பின்னால் ஒரு முக்கியமான துறவியாக விளங்கினார். இந்தக் கதை பல வழிகளில் சொல்லப்படுகிறது. சில பதிப்புகளில், கிசா முதலில் மகனின் இறப்பை மறுக்கும் ஒரு பெண்ணாகவும், பின்னர் புத்தரின் உபதேசத்தால் உண்மையை உணர்பவராகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறார். சில பதிப்புகளில், கடுகு விதைக்குப் பதிலாக எள் அல்லது வேறு விதை வரும். ஆனால் மையக் கருத்து எப்போதும் ஒன்றே: இறப்பு என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானது, அதை ஏற்று வாழ்வது மன அமைதியைத் தரும்.