புத்தரின் இறுதி நாட்கள் மற்றும் குசிநகரில் பரிநிர்வாணம்

புத்தர் தனது எண்பதாவது வயதில், தனது இறுதிப் பயணத்தை மேற்கொண்டார். அவர் வைசாலி நகரத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு, பல ஊர்களைக் கடந்து குசிநகர் என்ற இடத்தை அடைந்தார். அங்கு, ஒரு கொல்லனான சுந்தா என்பவர் அவருக்கு விருந்து அளித்தார். சுந்தா புத்தருக்கு 'சுகரமத்தவ' என்ற உணவைப் படைத்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த உணவு பன்றி இறைச்சியா அல்லது சில வகை காளானா என்பதில் பல பகுதிகளில் வேறுபட்ட கருத்துக்கள் உள்ளன. எப்படியிருப்பினும், இதுவே புத்தரின் கடைசி உணவாகும். அதை உண்ட பிறகு புத்தர் கடும் நோய்வாய்ப்பட்டார், ஆனால் அவர் தனது சீடர்களுடன் தொடர்ந்து பேசி வழிகாட்டினார்.

அவர் குசிநகரில் உள்ள ஒரு சால் மரங்களின் காட்டை அடைந்தார். அங்கு இரண்டு பெரிய சால் மரங்களுக்கு இடையே ஒரு படுக்கையைத் தயாரிக்கச் சொன்னார். அவர் தனது தலையை வடக்கே திருப்பி, வலது பக்கமாக சாய்ந்து, சிங்கத்தின் நிலையில் படுத்துக் கொண்டார். சீடர்கள் சூழ்ந்து நின்றனர். புத்தர் அமைதியாக இருந்தார், ஆனால் பலரும் கண்ணீர் வடித்தனர்.

அப்போது புத்தர் தனது நெருங்கிய சீடரான ஆனந்தரிடம், 'ஆனந்தா, உங்களுக்கு நீங்களே விளக்காக இருங்கள், உங்களுக்கு நீங்களே அடைக்கலமாக இருங்கள். வேறு எதையும் அடைக்கலமாகத் தேடாதீர்கள். தர்மத்தையே உங்கள் விளக்கமாகவும் அடைக்கலமாகவும் கொள்ளுங்கள்' என்று கூறினார். இதுவே அவரது இறுதி முக்கிய அறிவுரையாகும். தனக்குப் பின் யாரையும் தலைவராக நியமிக்காமல், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த வழியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

பின்பு, புத்தர் தனது சீடர்களைப் பார்த்து, 'இப்பொது நான் உங்களை விட்ை நேரம் வந்துவிட்டது. நீங்கள் என் வார்த்தைகளைக் கடைபிடித்து, விடாமுயறசியுடன் வாழ்க. எல்லாம் மாறக் கூடியவை. என் உடலும் மாறும்' என்று கூறினார். பின்பு அவர் ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்தார். தியான நிலைகளில் ஏறி, இறுதியில் பரிநிர்வாணத்தை அடைந்தார். பரிநிர்வாணம் என்பது முழுமையான விடுதலை; பிறப்பு, இறப்பு எனும் சுழலை விட்டு வெளியேறுவது ஆகும்.

அவர் இறந்ைதும், பூமி நடுங்கியதாகவும், வானத்தில் இடி முழக்கம் கேட்ைதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. சீடர்கள் மிகுந் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர். ஆனால் புத்தர் தனது இறுதி நாட்களில் கூறிய அறிவுரைகள் அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருந்தன. 'எல்லாம் மாறும், ஆனால் தர்மம் நிலைத்திருக்கும்' என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். இன்றும் பௌத்தர்கள் குசிநகரில் உள்ள மகாபரிநிர்வாண கோயிலில் இந்நிகழ்வை நினைவுகூருகின்றனர்.

இந்தக் கதை பல பௌத்த நூல்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் சொல்லப்படுகிறது. சில பகுதிகளில் சால மரங்கள் பூக்காமல் இருந்ததாகவும், சில பகுதிகளில் அவை பூத்தனவாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆனால் முக்கிய கருத்து ஒன்றுதான்: புத்தர் தனது வாழ்கையின் கடந்ைத் நாடுைகளில் கூட அமைதியையும் கருணையையும் இழக்கவில்லை. அவர் தனது பின்பற்றுபவர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும், ஊானத்தின் விளக்காகவும் விளங்கினார்.