லும்பினியில் இளவரசர் சித்தார்த்தரின் பிறப்பு

கபிலவஸ்து நகரத்தின் அரசன் சுத்தோதனனுக்கும், அவனது மனைவி மகாமாயா தேவிக்கும் நீண்ட காலமாகக் குழந்தை இல்லை. ஒரு நாள் இரவு, மகாமாயா தேவி ஒரு அற்புதமான கனவு கண்டாள். அந்தக் கனவில், ஒரு பிரகாசமான வெள்ளை யானை, தன் துதிக்கையில் ஒரு வெள்ளைத் தாமரை மலரை ஏந்தி, வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, அவளைச் சுற்றி மூன்று முறை வலம் வந்தது. பின்னர் அந்த யானை அவளது வலது பக்கத்தின் வழியாக அவள் கருவறைக்குள் நுழைவது போல் தோன்றியது. இந்தக் கனவு ஒரு மங்களகரமான சகுனம் என்று அரசவையின் அறிஞர்கள் விளக்கினர். இது ஒரு மகத்தான ஆன்மா அவர்களது குடும்பத்தில் பிறக்கப் போவதற்கான அறிகுறி என்று அவர்கள் கூறினர்.

கனவு கண்ட சில நாட்களிலேயே, மகாமாயா தேவி கர்ப்பம் தரித்தாள். கர்ப்பம் முழுவதும் அவள் மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருந்தாள். காலம் முழுமையடைந்தபோது, அவள் தன் தந்தையின் நாட்டிற்குச் செல்ல விரும்பினாள். அரசன் சுத்தோதனன் அவளுக்கு ஒரு பல்லக்கு ஏற்பாடு செய்து, அன்புடன் அனுப்பி வைத்தான். வழியில், லும்பினி என்ற அழகிய தோட்டத்தில் அவர்கள் ஓய்வெடுக்க நின்றனர். அங்கு நிறைய மலர்கள் மலர்ந்திருந்தன, பறவைகள் இனிமையாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த அமைதியான சூழலில், மகாமாயா தேவி ஒரு சால மரத்தின் கிளையைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றபோது, அவளுக்கு பிரசவ வலி ஏற்பட்டது. அங்கேயே, அந்தத் தோட்டத்தில், அவள் ஒரு அழகான ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். குழந்தை பிறந்தவுடன், அவன் தரையில் நடந்து, ஒவ்வொரு திசையிலும் ஏழு அடிகள் எடுத்து வைத்ததாகவும், அப்போது அவன் கால்களில் தாமரை மலர்கள் முளைத்ததாகவும் பல கதைகள் கூறுகின்றன.

குழந்தையின் பிறப்பு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அரசன் சுத்தோதனன் தன் மகனைப் பார்க்க ஆவலுடன் காத்திருந்தான். குழந்தைக்கு பெயரிடும் விழா நடைபெறுவதற்கு முன்பு, அரசவைக்கு அசிதா என்ற பெயருடைய ஒரு புகழ்பெற்ற முனிவர் வந்தார். அவர் மிகவும் வயதானவர், துறவறம் மேற்கொண்டவர். அவர் குழந்தையைப் பார்க்க விரும்பினார். அரசன் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, குழந்தையை அவர் முன் கொண்டு வந்தார். அசிதா முனிவர் குழந்தையை கவனமாகப் பார்த்தார். அவரது கண்களில் மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால், அவர் பெருமூச்சும் விட்டார்.

அரசன் சுத்தோதனன் இதைக் கண்டு கலங்கினான். "முனிவரே, ஏன் நீங்கள் அழுகிறீர்கள்? என் மகனுக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேரிடுமா?" என்று கேட்டான். அசிதா முனிவர் சொன்னார்: "அரசனே, இந்தக் குழந்தைக்கு எந்தத் தீங்கும் இல்லை. இது ஒரு அசாதாரணமான குழந்தை. இவனது உடலில் முப்பத்திரண்டு பெரிய அடையாளங்களும், எண்பது சிறிய அடையாளங்களும் உள்ளன. இவை ஒரு மகாபுருஷனின் அடையாளங்கள். இவன் வீட்டில் இருந்தால், உலகை ஆளும் ஒரு சக்கரவர்த்தியாக மாறுவான். ஆனால், இவன் துறவறம் மேற்கொண்டால், உலகின் இருளைப் போக்கும் ஒரு பெரிய ஞானியாக மாறுவான். நான் அழுவது இவனுக்காக அல்ல. இவனது எதிர்காலத்தை என்னால் பார்க்க முடிகிறது. இவன் துறவறம் மேற்கொண்டு, உலக மக்களுக்கு விடுதலை வழங்குவான் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், அந்த நிகழ்வை என்னால் காண முடியாது என்பதால், என் வாழ்நாள் முடிவடையும் என்பதால், நான் அழுகிறேன்."

அசிதா முனிவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அரசன் சுத்தோதனன் கலக்கமடைந்தான். தன் மகன் துறவறம் மேற்கொள்வதை அவன் விரும்பவில்லை. அவன் தன் மகன் ஒரு பெரிய அரசனாக விளங்க வேண்டும் என்று விரும்பினான். எனவே, அவன் தன் மகனை உலக இன்பங்களில் மூழ்கடிக்க முடிவு செய்தான். அவனுக்கு மூன்று அரண்மனைகளைக் கட்டினான். ஒவ்வொரு பருவத்திற்கும் ஒன்று. அவனைச் சுற்றி இளம் அழகான பெண்கள், இசைக்கலைஞர்கள், நடனக் கலைஞர்கள் இருப்பார்கள். துன்பம், முதுமை, நோய் போன்றவற்றை அவன் காணக்கூடாது என்று ஏற்பாடு செய்தான்.

குழந்தை பிறந்து ஐந்தாம் நாள், பெயரிடும் விழா நடைபெற்றது. பிராமணர்கள் (பூசாரிகள்) குழந்தையின் ஜாதகத்தைப் பார்த்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே கருத்தைக் கூறினர்: "இந்தக் குழந்தை ஒரு நாள் உலகை ஆளும் சக்கரவர்த்தியாகவோ அல்லது உலகை விடுவிக்கும் ஞானியாகவோ மாறும்." அவர்கள் குழந்தைக்கு 'சித்தார்த்தன்' என்று பெயர் சூட்டினர். இந்தப் பெயரின் பொருள் 'தன் நோக்கத்தை அடைந்தவன்' அல்லது 'அனைத்து நலன்களையும் நிறைவேற்றுபவன்' என்பதாகும். அவனது குடும்பப் பெயர் 'கௌதமன்' என்பதாகும். இதனால் அவன் பின்னர் 'சித்தார்த்த கௌதமன்' என்று அழைக்கப்பட்டான். இந்தப் பெயரே அவன் புத்தராக மாறிய பிறகும் நிலைத்தது. இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் பௌத்த பாரம்பரியத்தில் மிக முக்கியமானவை. இவை புத்தரின் வாழ்க்கைக் கதையின் தொடக்கமாகும். இந்தக் கதை பல நூற்றாண்டுகளாக தலைமுறை தலைமுறையாகச் சொல்லப்பட்டு வருகிறது.