அனாதபிண்டிகர்

பண்டைய இந்தியாவில், சாவத்தி நகரில் அனாதபிண்டிகர் என்ற பணக்கார வணிகர் வாழ்ந்தார். அவரது இயற்பெயர் சுதத்தர் என்பதாகும். ஆனால், ஏழைகளுக்கும் அனாதைகளுக்கும் அவர் அளித்த அளவில்லா உதவியால், மக்கள் அவரை 'அனாதபிண்டிகர்' (அனாதைகளுக்கு உணவு கொடுப்பவர்) என்று அழைத்தனர். ஒரு நாள் அவர் புத்தரைச் சந்தித்து, அவரது போதனையால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டார். உடனே, புத்தரும் அவரைப் பின்பற்றும் துறவிகளும் தங்குவதற்கு ஏற்ற ஒரு அமைதியான இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடிவு செய்தார்.

அனாதபிண்டிகர் பல இடங்களைப் பார்த்த பிறகு, ஜேதன் என்ற இளவரசனுக்குச் சொந்தமான ஒரு அழகான சோலையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அந்தச் சோலை மரங்கள் நிறைந்ததாகவும், அமைதியானதாகவும், தியானத்திற்கு ஏற்றதாகவும் இருந்தது. அவர் ஜேதன் இளவரசனிடம் அந்த நிலத்தை விற்கும்படி கேட்டார். ஆனால் ஜேதன் தனக்குச் சொந்தமான அந்த அழகிய சோலையை விற்க விருப்பமில்லை. வணிகரை மறுக்க ஒரு கடினமான நிபந்தனையை வைத்தார்: "இந்தச் சோலை முழுவதையும் பொற்காசுகளால் மூடி விட்டால் மட்டுமே நான் இதை உங்களுக்கு விற்பேன்" என்றார். இது வெறும் நகைச்சுவையாக இருக்கலாம், ஆனால் அனாதபிண்டிகர் அதை மெய்யாகவே எடுத்துக் கொண்டார்.

அனாதபிண்டிகர் தனது கணக்கிட முடியாத செல்வத்தைப் பயன்படுத்தி, தனது வீட்டிலிருந்து பொற்காசுகளை எடுத்து வந்தார். அவர் சோலையின் தரையை மூடத் தொடங்கினார். தினமும் நூற்றுக்கணக்கான பொற்காசுகளைப் பரப்பி, சோலை நாளுக்கு நாள் பொன்னால் மூடப்பட்டது. பார்த்த இளவரசன் ஜேதன் மிகவும் வியப்படைந்தார். இவ்வளவு பெரிய தியாகத்தையும் பக்தியையும் கண்டு அவர் மனம் நெகிழ்ந்தார். சோலையின் பெரும்பகுதி பொற்காசுகளால் மூடப்பட்டபோது, அனாதபிண்டிகர் தனது பொக்கிஷத்தில் இருந்து இன்னும் காசுகளைக் கொண்டு வர ஆயத்தமானார்.

இந்தக் காட்சியைக் கண்ட ஜேதன் இளவரசன், தனது நிபந்தனையை மாற்றினார். "இந்தச் சோலையை உங்களுக்குக் கொடுப்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்" என்று கூறினார். மேலும், அவர் மனமுவந்து சோலையின் நிலத்தையும் அதில் உள்ள எல்லா மரங்களையும் புத்தருக்கும் துறவிகளுக்கும் தானமாக வழங்கினார். அந்த இடத்திற்கு 'ஜேதவனம்' என்று பெயரிடப்பட்டது, அதாவது 'ஜேதனின் சோலை'. புத்தரின் மிக முக்கியமான மடாலயங்களில் ஒன்றாக இது ஆனது. புத்தர் தனது வாழ்வின் பல மழைக்காலங்களை (வர்ஷா) இங்குத் தங்கிக் கழித்தார்.

இந்த அற்புதமான கதை, பௌத்த பாரம்பரியத்தில் பல நூற்றாண்டுகளாக வாய்வழியாகவும் எழுத்து மூலமாகவும் கடத்தப்பட்டு வருகிறது. அனாதபிண்டிகரின் எல்லையற்ற ஈகையும், புத்தர் மீதான அவரது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் இந்தக் கதையின் மையமாகும். ஜேதன் இளவரசன் தனது ஆட்சேபத்தை விட்டுக்கொடுத்து தானும் பங்களித்தது, இந்தப் புனிதத் தலத்தை உருவாக்கிய இரு மனிதர்களின் தாராள மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறது.

இன்றும், இந்தக் கதை தர்மத்தின் (நல்லொழுக்கம், கடமை) மீதான அர்ப்பணிப்பின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகக் கருதப்படுகிறது. பக்தி மற்றும் பொருள் செல்வம் இரண்டுமே உண்மையான தியாகத்துடன் பயன்படுத்தப்படும்போது, எவ்வளவு பெரிய நன்மையை உருவாக்க முடியும் என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. அனாதபிண்டிகரின் பெயர் இன்றும் வணிகர்களுக்கும் தானம் செய்பவர்களுக்கும் ஒரு முன்மாதிரியாக விளங்குகிறது.