അനാഥപിണ്ഡികൻ

ഏകദേശം രണ്ടായിരത്തഞ്ഞൂറു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ശ്രാവസ്തി എന്ന നഗരത്തിൽ സുദത്തൻ എന്നൊരു ധനിക വ്യാപാരി ജീവിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം ദരിദ്രർക്ക് എപ്പോഴും സഹായം നൽകിയിരുന്നതിനാൽ 'അനാഥപിണ്ഡികൻ' (അനാഥർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്നവൻ) എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ബുദ്ധമതത്തിലെ ആദ്യകാല ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഈ കഥ വിശദമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ഒരിക്കൽ അനാഥപിണ്ഡികൻ ബുദ്ധനെ കണ്ടുമുട്ടി. ബുദ്ധന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനായ അദ്ദേഹം, ബുദ്ധനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യസംഘത്തിനും ഒരു ആശ്രമം നിർമിച്ചു നൽകണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അതിനായി ശ്രാവസ്തിക്ക് പുറത്തുള്ള ജേതവന വനം തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഈ വനം ജേത എന്ന രാജകുമാരന്റെ അധീനതയിലായിരുന്നു.

അനാഥപിണ്ഡികൻ ജേത രാജകുമാരനെ സമീപിച്ച് വനം വാങ്ങാൻ ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു. ജേത രാജകുമാരൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് ഈ വനം വേണമെങ്കിൽ, ഇതിന്റെ മുഴുവൻ നിലവും സ്വർണനാണയങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടണം." അനാഥപിണ്ഡികൻ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ നിധിശേഖരത്തിൽ നിന്നും സ്വർണനാണയങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന് വനത്തിന്റെ നിലത്ത് വിരിച്ചുതുടങ്ങി. ജേത രാജകുമാരൻ ഈ ദൃശ്യം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു, എന്നാൽ അനാഥപിണ്ഡികന്റെ ഔദാര്യത്തിൽ മതിപ്പുതോന്നി.

മിക്ക കഥാ ഭേദങ്ങളിലും, അനാഥപിണ്ഡികൻ മുഴുവൻ നിലവും മൂടുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു ഭാഗം മാത്രം ബാക്കിയാകുമ്പോൾ ജേത രാജകുമാരൻ ഇടപെട്ടു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ജേത പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് സ്വർണം വേണ്ട, ഞാൻ ഈ പറമ്പിന്റെ പകുതി സംഭാവനയായി നൽകാം." അങ്ങനെ, ജേത വനത്തിന്റെ ഭൂമി പകുതി അനാഥപിണ്ഡികന്റെ സ്വർണത്തിനും, പകുതി ജേതയുടെ ദാനത്തിനും ലഭിച്ചു. പിന്നീട് ഇവിടെ ഒരു മഹത്തായ ആശ്രമം നിർമിച്ചു, അതിന് 'ജേതവനം' എന്നും 'അനാഥപിണ്ഡികസ്യ ആരാമ' എന്നും പേരുകൾ ലഭിച്ചു.

ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷം ബുദ്ധൻ പലപ്പോഴും ജേതവനത്തിൽ താമസിച്ചു, അവിടെ വച്ച് അനേകം പ്രസിദ്ധമായ ഉപദേശങ്ങൾ നൽകി. ഈ കഥ ഔദാര്യത്തിന്റെയും, ബുദ്ധമതത്തോടുള്ള ഭക്തിയുടെയും ഒരു പ്രതീകമായി ഇന്നും പറയപ്പെടുന്നു. അനാഥപിണ്ഡികന്റെ ദാനവും ജേത രാജകുമാരന്റെ സഹകരണവും ഒരുമിച്ച് ഒരു പുണ്യഭൂമിയായി മാറി, ബുദ്ധമത ചരിത്രത്തിൽ അത് നിത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.