అనాథపిండికుడు

పురాతన భారతదేశంలో శ్రావస్తి నగరంలో, సుదత్త అనే ఒక ధనవంతుడు ఉండేవాడు. అతనికి అనాథపిండికుడు అనే బిరుదు ఉండేది, ఎందుకంటే అతను నిరాశ్రయులకు మరియు అనాథలకు ఆహారం మరియు ఆశ్రయం ఇచ్చేవాడు. బుద్ధుడు తన బోధనలతో ప్రజలను ఆకర్షిస్తున్నాడని విన్నప్పుడు, అతను బుద్ధుని కలవడానికి వెళ్ళాడు. బుద్ధుని ప్రసంగం విని, అనాథపిండికుడు చాలా ప్రభావితమయ్యాడు మరియు బుద్ధుని శిష్యుడయ్యాడు. అతను బుద్ధుని మరియు అతని సన్యాసుల బృందాన్ని తన ఇంటికి భోజనానికి ఆహ్వానించాడు. ఆ సమయంలో, బుద్ధునికి మరియు అతని అనుచరులకు నివసించడానికి ఒక శాశ్వత ఆశ్రమం లేదని తెలుసుకున్న అనాథపిండికుడు, తన నగరం శ్రావస్తిలో ఒక స్థలాన్ని కొని అక్కడ ఒక ఆశ్రమం నిర్మించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. అతను జేతుడు అనే యువరాజు స్వంతమైన జేతవనం అనే అందమైన తోటను ఎంచుకున్నాడు. అనాథపిండికుడు ఆ తోటను కొనాలని కోరినప్పుడు, జేతుడు సగం చేసి, 'నీకు ఇస్తే, నువ్వు మొత్తం తోటను బంగారు నాణేలతో కప్పాలి' అని ఒక ధర నిర్ణయించాడు. జేతుడు ఇది అసాధ్యం అనుకున్నాడు, కానీ అనాథపిండికుడు తన సొంత సంపద నుండి బంగారు నాణేలు తీసుకువచ్చి, నేలపై వేయడం ప్రారంభించాడు. అతను నెమ్మదిగా తోటంతా నాణేలతో కప్పేశాడు. ఆ సమయంలో జేతుడు ఆశ్చర్యపోయాడు మరియు అనాథపిండికుడి ఉదారత్వం మరియు భక్తిని చూసి ప్రభావితమయ్యాడు. అతను ఇకపై తోట మొత్తం అనాథపిండికునిదే అని చెప్పాడు, కానీ అనాథపిండికుడు నాణేలు వేయడం ఆపలేదు. జేతుడు తాను బంగారు నాణేలతో కప్పబడని ప్రవేశ ద్వారం వంటి కొన్ని భాగాలు దానం చేశాడు. అనాథపిండికుడు ఆ తోటను బుద్ధునికి మరియు అతని సన్యాసుల బృందానికి అర్పించాడు. అక్కడ ఒక పెద్ద ఆశ్రమం నిర్మించబడింది, దానిని జేతవనం అని పిలిచారు. ఈ ఆశ్రమం బుద్ధునికి అత్యంత ప్రియమైన నివాసాలలో ఒకటిగా మారింది, మరియు అక్కడ అనేక ప్రసంగాలు చేశాడు. అనాథపిండికుడి కథ బౌద్ధమతంలో ఉదారతకు మరియు భక్తికి ఒక ప్రముఖ ఉదాహరణ. అతను బుద్ధుని అత్యంత ముఖ్యమైన శ్రేష్ఠ శిష్యులలో ఒకడిగా పరిగణించబడ్డాడు. అతని దాతృత్వం వలన బౌద్ధ సన్యాసులు ఒక స్థిరమైన నివాసం పొందారు, ఇది బౌద్ధమతం వ్యాప్తికి దోహదపడింది. ఈ కథ బౌద్ధ సంప్రదాయంలో వివిధ గ్రంథాలలో, ప్రత్యేకంగా పాలి త్రిపిటకంలో వివరించబడింది. కొన్ని సంప్రదాయాలలో అనాథపిండికుడు తన ఆఖరి శ్వాస వరకు బుద్ధుని శిష్యుడిగా ఉండి, చివరిలో బుద్ధుని సందర్శన పొందినట్లు చెప్పబడింది. ఈ కథ ఉదారత మరియు విశ్వాసం యొక్క శక్తిని తెలియజేస్తుంది.