ਕੀਸਾ ਗੋਤਮੀ ਅਤੇ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਭਗਵਾਨ ਬੁੱਧ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧਾਰਥ ਗੌਤਮ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੀਸਾ ਗੋਤਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਿਮਾਰ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਕੀਸਾ ਗੋਤਮੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁਰਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਜਿਵਾਉਣ ਦੀ ਦਵਾਈ ਮੰਗਦੀ ਰਹੀ।

ਉਹ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਕਿ ਬੱਚਾ ਤਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ ਸੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੀ ਨੇ ਉਸਨੁੂ ਬੁੱਧ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਕਿਸਾ ਗੋਤਮੀ ਬੁੱਧ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮੁਰਦਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਿਵਾ ਦਿਓ।"

ਬੁੱਧ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਯਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਨਹਾਂਨੇ ਕਿਹਾ: "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੁ ਮਦਦ ਕਰਂਗਾ। ਪਰ ਪਹਿਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੁਠੀਭਰ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ (ਸਰਸੋਂ) ਲੈ ਕੇ ਆਓ। ਪਰ ਯਹ ਰਾਈ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲਿਆਉਣੀ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਨਾ ਮਰਿਆ ਹੋਵ।"

ਕੀਸਾ ਗੋਤਮੀ ਨੂੰ ਉਮੀद ਮਿਲੀ। ਉਹ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਘਰ ਗਈ। ਪਰ ਜਦ ਵੀ ਕਿਸੀ நੇ ਉਸਨੁੁ ਰਾਈ کے ਦਾਣੇ ਦੈਣ دوївeе, আলাٹھو سوال পూఛਣ تے, اس گھر بارے پوچھن، تاں لوگ دسے: "ਹਾਂ, ਸਾਡے ਕੋ hostages ر آ Hur; پر ساڈے گھر vich پہلے وی بہت لوگ مرے نیں – ساڈے بابا، ماں، بھراء ਆਦ।" ਇੱਕ ਘਰ ਤ culture bajjer da skor مسلسل تھЛвd।

کچھ دیر ਪ Пр (Ising) ا Сер 妾 ɗ ʁ ན ར 斡 И М བ ༡ ག 宵 目 孤儿 与 ཁ ག ɕ ན མ s تن Tintin Roy nuer 一号)

کتنੇ وخت بعد, کجو تهک گئی। اس ت حسن ནོ བ ཡ ད ག ར Uz སྤ ེ ལ བ ར CTC མི ན meki 男朋友 找到 她 的 家 《 མ ར ག ན ཡ ན ཧ ག མ ག 噪 寺 为 萨 མ ར ག ན བ ར ན མ ག ག 雨 ན ག 伤 至 年 权 巴 ད male} 接受 了 家 族 的 承 认] Existence 坚持 到 最後 lavish।

किसको गोतमी धीरे-धीरे समझने लगी कि मौत उसके अकेले के लिए नहीं है। हर घर में किसी न किसी की मृत्यु हुई है। वह बुद्ध के पास लौटी और बोली: "हे भगवान, अब मैं समझ गई। मेरे पुत्र के लिए कोई दवा नहीं है।" तब बुद्ध ने कहा: "जिस तरह यह राई का दाना हर घर में मिला, पर बिना मौत वाला घर नहीं मिला, उसी तरह जीवन में मृत्यु एक सत्य है। सब कुछ बदलता है, कोई भी चीज स्थायी नहीं। इसी लिए दुःख न करो, बल्कि इस सच को मानो।"

कीóa गotami ने बुध्द के उपदेश को मन में बिठाया और अपने दुःख को समझा। उसने अपने पुत्र का अंतिम संस्कार किया और फिर एक साध्वी बन गई। यह कहानी सिखाती है कि मृत्यु सभी के लिए आती है, और हमें इस अनित्यता को स्वीकार करना सीखना चाहिए।