కిసా గోతమి మరియు ఆవాల గింజ ఉపమానం

కిసా గోతమి అనే ఒక యువతి, తన ఏకైక కుమారుడు చనిపోయిన తర్వాత తీవ్ర దుఃఖంలో మునిగిపోయింది. ఆమె తన చనిపోయిన బిడ్డను ఒడిలో ఉంచుకుని, ఊరూరా తిరిగి ఎవరైనా తన బిడ్డను బ్రతికించగలరా అని వేడుకుంటూ వెళ్ళింది. చివరకు ఆమె బుద్ధుని వద్దకు వచ్చి, తన బిడ్డను బ్రతికించమని ప్రార్థించింది. బుద్ధుడు ఆమె దుఃఖాన్ని చూసి, కరుణతో ఇలా అన్నాడు: "నీవు పట్టణంలోకి వెళ్ళి, ఇంతవరకు ఎవరి ఇంట్లోనూ మరణం సంభవించలేదో అటువంటి ఇంటి నుండి ఒక చిన్న ఆవాల గింజను తీసుకురా. అప్పుడు నేను నీ బిడ్డను బ్రతికించగలను." అని చెప్పాడు. ఆమె ఆశతో ఆవాల గింజ కోసం ఇల్లిల్లు తిరిగింది. అయితే ప్రతి ఇంటిలోనూ, ఎవరైనా తమ ప్రియమైన వారిని కోల్పోయిన అనుభవం ఉన్నట్లు ఆమె కనుగొన్నది. ఒక ఇంట్లో తండ్రి చనిపోయాడు, మరొక ఇంట్లో తల్లి చనిపోయింది, మరొక ఇంట్లో సోదరుడు, లేదా భర్త, లేదా పిల్లలు చనిపోయినట్లు చెప్పారు. ఎక్కడా కూడా మరణం తాకని ఇల్లు లేదని ఆమె గ్రహించింది. చివరకు ఆమె బుద్ధుని వద్దకు తిరిగి వచ్చి, తన బిడ్డకు పునర్జీవితం ఇవ్వడానికి ఎవరూ చేయలేరని అర్థం చేసుకుంది. ఆమె దుఃఖాన్ని కేవలం తనకు మాత్రమే కాదు, ప్రపంచంలోని అన్ని ప్రాణులకు సాధారణమైన బాధగా గుర్తించింది. బుద్ధుడు ఆమెకు ఇలా బోధించాడు: "మరణం అనేది సర్వసాధారణం. ఎవరైనా పుట్టిన ప్రతి వారికీ మరణం ఖాయం. ఇది ప్రకృతి నియమం. ప్రియమైన వారిని కోల్పోయిన దుఃఖం నుండి బయటపడాలంటే, అనిత్యత్వాన్ని (శాశ్వతంగా ఏమీ లేదు అనే సత్యాన్ని) అర్థం చేసుకోవాలి." అని చెప్పాడు. కిసా గోతమి ఆ బోధనను హృదయంలో నిలుపుకుని, తన దుఃఖాన్ని వదిలి, తదుపరి జీవితాన్ని ధ్యానం మరియు సేవలో గడిపింది. ఈ కథ బౌద్ధ సంప్రదాయంలో ప్రసిద్ధి చెందింది, కానీ హిందూ భక్తి సాహిత్యంలో కూడా ఇదే విధమైన పాఠాలు ఉన్నాయి. కొన్ని ప్రాంతీయ కథనాలలో ఈ కథకు చిన్న మార్పులు ఉండవచ్చు, కానీ ప్రధాన సందేశం మాత్రం ఒకటే: మరణం సార్వత్రికమైనది, దాన్ని అంగీకరించడం ద్వారానే శాంతి లభిస్తుంది.