কৰণীয় মেত্তা সুত্ত
কৰণীয় মেত্তা সুত্ত (সুত্তনিপাত 1.8): বুদ্ধৰ শিক্ষা যা সকল প্রাণীৰ প্রতি অসীম মৈত্রী ভাৱনা বিকাশ সম্পর্কে বৰ্ণনা কৰে, ঐতিহ্যবাহী পৰম্পৰায় আশীর্বাদ আৰু সুৰক্ষা হিচাপে প্রতিদিন আবৃত্তি কৰা হয়।
পদসমূহ
যি জনে কল্যাণময় পথত দক্ষ, তেওঁ শান্তিপদ উপলব্ধি কৰিবলৈ যি কৰণীয়, সেই অনুসৰি তেওঁ সমৰ্থ, সৰল, অতি সৰল, বিনীত, মৃদু আৰু অহংকাৰশূন্য হোৱা উচিত।
শ্লোক 1
সন্তুষ্ট, সহজে পোষণযোগ্য, অল্পকৃত্য, লঘূজীৱনী, সংযত ইন্দ্ৰিয়, জ্ঞানী, অদম্ভ আৰু কুলসমূহত অনাসক্ত হোৱা উচিত।
শ্লোক 2
এনে কোনো ক্ষুদ্ৰ কাৰ্য নকৰিব যিটো জ্ঞানীজনে নিন্দা কৰিব। সকলো প্ৰাণী সুখী আৰু নিৰাপদ হওক, তেওঁলোক আত্মসুখী হওক।
শ্লোক 3
যিমানেই প্ৰাণী আছে, ভীতু বা স্থিৰ, কোনো বাদ নোহোৱাকৈ, দীঘল বা ডাঙৰ, মধ্যম, চুটি, সূক্ষ্ম বা স্থূল।
শ্লোক 4
দেখা বা নেদেখা, দূৰ বা ওচৰত বাস কৰা, জাত বা জন্মগ্ৰহণৰ প্ৰত্যাশী, সকলো প্ৰাণী সুখী হওক।
শ্লোক 5
কোনোৱে পৰক প্ৰৱঞ্চনা নকৰক, ক'তো কাকো তুচ্ছজ্ঞান নকৰক। ক্ৰোধ বা প্ৰতিহিংসাৰ বাবে পৰস্পৰে দুঃখ নিবিচাৰক।
শ্লোক 6
যেনেকৈ মাতৃয়ে নিজৰ একমাত্ৰ পুত্ৰক জীৱনৰ সোঁতত ৰক্ষা কৰে, তেনেকৈ সকলো প্ৰাণীৰ প্ৰতি অপৰিমেয় মৈত্ৰীভাবনা কৰা উচিত।
শ্লোক 7
আৰু সকলো জগতৰ প্ৰতি অপৰিমেয় মৈত্ৰীচিত্ত ভাৱনা কৰা উচিত, ওপৰে, তলত, আৰু আৰপাৰে, বাধাহীন, বৈৰশূন্য, অপ্ৰতিদ্বন্দ্বী।
শ্লোক 8
থিয় হৈ, খোজ কাঢ়ি, বহি বা শুই, যেতিয়ালৈকে তন্দ্ৰাহীন, তেতিয়ালৈকে এই স্মৃতি ধাৰণ কৰা উচিত। ইয়াকে ব্ৰহ্মবিহাৰ বোলা হয়।
শ্লোক 9
মিথ্যাদৃষ্টিত নপৰি, শীলৱান, দৰ্শনসম্পন্ন, কামনাত আসক্তি দূৰ কৰি, তেওঁ পুনৰ গৰ্ভাশয়ত নপৰে।
শ্লোক 10
পৃষ্ঠভূমি
মেত্তা সুত্ত থেরবাদী বৌদ্ধ ধর্মৰ পালি ত্রিপিটকৰ সুত্তনিপাত অংশৰ এটা গুরুত্বপূর্ণ সূত্র। ঐতিহ্যবাহীভাৱে ইয়াক আশীর্বাদ আৰু ধ্যান নিৰ্দেশিকা হিচাপে আবৃত্তি কৰা হয়, সাধাৰণতে ভিক্ষু আৰু গৃহস্থই কৰুণা বিকাশ ঘটাবলৈ, ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আৰু নিঃশৰ্ত প্রেমৰ মন বিকাশ ঘটাবলৈ এই সুত্র আবৃত্তি কৰে। সুত্রটোৱে বিনয়, সন্তুষ্টি আৰু অহিংসাৰ দৰে গুণক জোৰ দিয়ে আৰু উচ্চ জগতলৈ পুনৰ্জন্ম সহ এই ধৰনৰ সাধনাৰ ফলক বৰ্ণনা কৰে। এয়া সুত্তনিপাত 1.8 আৰু খুদ্দক পাঠ 9 ত দেখা যায়।
কথা আৰু মাহাত্ম্য
এই প্ৰবন্ধটোত কৰণীয় মেত্ত সূত্তৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে, যিটো হৈছে সকলো জীৱৰ প্ৰতি সীমাহীন ম মতা বা মিত্ৰতা বিকাশ কৰাৰ এক বৌদ্ধ গ্ৰন্থ। ই ধ্যানেৰে শান্তিপূৰ্ণ জীৱন যাপন কৰাৰ এটা মূল ভিত্তি।
সম্পূৰ্ণ কথা পঢ়ক →এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Gautama Buddha · Founder of Buddhism · c. 5th–6th century BCE, Northern India/Nepal
উৎস: accesstoinsight.org
Born Siddhartha Gautama in Lumbini, he attained enlightenment and spent the rest of his life teaching the Dhamma across northern India. His discourses (Suttas), preserved orally for generations before being written down in the Pali Canon, form the doctrinal foundation of Buddhism.
আপুনি জানেনে?
উৎস
'কৰণীয় মেত্ত সুত্ত' বা মৈত্ৰী-কৰুণাৰ উপদেশটো বুদ্ধৰ বাণী বুলি গণ্য কৰা হয়; ই সুত্তনিপাতৰ (আদি বৌদ্ধ প্ৰৱচনৰ সংকলন) এটা অংশ। থেৰৱাদ বৌদ্ধধৰ্মত আটাইতকৈ বেছি পঠিত আৰু গোৱা গ্ৰন্থবোৰৰ ভিতৰত ই অন্যতম; দৈনিক ধ্যান আৰু ৰক্ষাৰ বাবে প্ৰায়ে ব্যৱহৃত হয়।
গাঁথনি
এই সুত্তটো পালি পদ্যত ৰচিত আৰু ইয়াৰ এটা স্পষ্ট তিনি-ভাগীয়া ক্ৰম আছে: (1) এজন সদ্গুণী ব্যক্তিয়ে মনক কেনেদৰে সাজু কৰিব লাগে (শ্লোক 1–4), (2) সকলো প্ৰাণীৰ প্ৰতি অসীম শুভকামনা বিকিৰণ কৰাৰ অনুশীলন (শ্লোক 5–8), আৰু (3) এই অনুশীলনৰ ফল—ব্ৰহ্মবিহাৰ ৰূপে স্থিৰ সচেতনতা আৰু পুনৰ্জন্মৰ পৰা মুক্তি (শ্লোক 9–10)।
মুখ্য উপমা
ষষ্ঠ শ্লোকত এগৰাকী মাতৃৰ অবিস্মৰণীয় চিত্ৰ আছে, যিগৰাকীয়ে নিজৰ জীৱন সংকটত পেলাই হ'লেও নিজৰ একমাত্ৰ সন্তানক ৰক্ষা কৰে—প্ৰতিটো জীৱৰ প্ৰতি লালন কৰা উচিত সৰ্বব্যাপী, শৰ্তহীন ভালপোৱাৰ আদৰ্শ ৰূপে।
ব্যৱহাৰিক ধ্যান
এই সুত্তটো মেত্ত ভাৱনাৰ (মৈত্ৰী ধ্যান) মূল গ্ৰন্থ। শ্লোক 3–5 আৰু 7ত বৰ্ণিত অনুসৰি, সাধকসকলে ক্ৰমানুসাৰে সকলো দিশলৈ (ওপৰলৈ, তললৈ, চাৰিওফালে) আৰু সকলো প্ৰকাৰৰ প্ৰাণীৰ প্ৰতি (সৰু, ডাঙৰ, দৃশ্যমান, অদৃশ্য) শুভকামনা বিয়পাই দিয়ে।
ফল
শেষৰ শ্লোকটোৱে ঘোষণা কৰে যে, ভুল দৃষ্টি আৰু ইন্দ্ৰিয়-কামনাৰ পৰা মুক্ত এই অসীম মৈত্ৰী বঢ়াই তুলিলে মানুহে 'ব্ৰহ্মবিহাৰ' নামৰ অৱস্থা লাভ কৰে আৰু গৰ্ভলৈ পুনৰ নাহে—অৰ্থাৎ এই অনুশীলনে মুক্তি (নিৰ্বাণ) লৈ লৈ যায়।
Buddha
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত