ছদ্দন্ত জাতক

চদ্দন্ত জাতক বৌদ্ধ সাহিত্যৰ এটি অতি প্ৰিয় কাহিনী। ইয়াত বোধিসত্ত্ব (যি পিছত বুদ্ধ হ'ব) এটা বিশাল ছয় দাঁতৰ বগা হাতীৰ ৰূপত জন্ম লয়। তেওঁ নিজৰ দেশৰ ৰজা আৰু সকলো প্ৰাণীৰ প্ৰতি মমতাৰে ভৰা আছিল। এদিনাখন এগৰাকী ৰাণীয়ে সপোনত এই হাতীজনক দেখি তাৰ দাঁতৰ প্ৰতি লোভী হৈ পৰে। তেওঁ এজন চিকাৰীক হাতীজনৰ দাঁত আনিবলৈ পঠিয়ায়।

চিকাৰীয়ে এটা বিন্ধাত লুকাই থাকি হাতীক কাঁড় মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। কিন্তু হাতীয়ে নিজৰ শক্তি থকা সত্ত্বেও প্ৰতিশোধ লোৱাৰ পৰিবৰ্তে চিকাৰীক কয় যে তেওঁ কিয় আহিছে। তাৰ পিছত হাতীয়ে নিজেই তীক্ষ্ণ শিলেৰে নিজৰ দাঁত কাটি আনি চিকাৰীক দিয়ে। এনে কৰি হাতীয়ে কেৱল দাঁত দানেই নকৰে, বৰং চিকাৰীক সম্পূৰ্ণৰূপে ক্ষমা কৰি দিয়ে।

এই কাহিনীটোত দান পাৰমিতা (দানশীলতাৰ চৰম স্তৰ) আৰু ক্ষমাৰ শক্তিৰ বিষয়ে শিকোৱা হৈছে। কাহিনীটোৰ বিভিন্ন সংস্কৰণত ৰাণীৰ পশ্চাতাপ বা চিকাৰীৰ পৰিবৰ্তন আদিৰ বিস্তাৰিত বৰ্ণনা থাকিব পাৰে, কিন্তু মূল শিক্ষা একেই: নিজৰ প্ৰতি অন্যায় কৰা লোককো শুভ বুদ্ধিৰে ক্ষমা কৰি দিয়াই সৰ্বোচ্চ মানৱীয় গুণ। এই প্ৰবন্ধত আমি কেৱল কাহিনীৰ পৰিচয় দিছো; পূজা বা ধ্যানৰ বিস্তৃত পদ্ধতি পৃথকভাৱে লিখা হৈছে।