ဆဒ္ဒန္တဇာတ်

ဇေတဝန်တွင် သာဝတ္ထိမြို့မှ ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းမတစ်ပါး ဘုရားရှင် တရားဟောနေစဉ် ထိုင်နားထောင်နေခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်အလှကို မြင်ရသောအခါ ယခင်ဘဝက ကိုယ်တော်၏ မယားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သလားဟု တွေးမိခဲ့သည်။ ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းက ဝေးကွာသော ထိုဘဝကို အမှတ်ရစေခဲ့ပြီး၊ သူမ အမှတ်ရလာသည်မှာ သူမသည် တစ်ချိန်က ကိုယ်တော်၏ မယား ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်အပေါ် ဆိုးရွားသော ဒေါသကို ထားရှိခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မျှ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်ခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်က သူမ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်ကို သိတော်မူပြီး၊ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးကြား ဖြစ်ခဲ့သည်အရာ အားလုံးကို ပရိသတ်အား ပြသရန် ပါဠိကျမ်း၏ ဇာတ်အမှတ် ၅၁၄ ဖြစ်သော ဆဒ္ဒန္တဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ထိုဝေးလံသော ဘဝ၌ ဗောဓိသတ်သည် ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင် ယခင်ဘဝတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဆဒ္ဒန္တအမည်ရှိ စွယ်ခြောက်ချောင်း ရှိသော ဆင်ဖြူကြီးတစ်ကောင် အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ဟိမဝန္တာရှိ ကန်ဘေးရှိ ရွှေဂူမှ ဆင်ရှစ်ထောင်အုပ်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ဘုရင်မ အဓိက နှစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး၊ မဟာသုဘဒ္ဒါနှင့် စူဠသုဘဒ္ဒါ တို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ အုပ်စုနှင့် အိမ်တော်ကို နှစ်ခုလုံး ဖြိုဖြေသော နူးညံ့မှုဖြင့် ထိန်းကျောင်းခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ သတ္တဝါတိုင်း ချစ်ခင်ခံရခဲ့သည်။

စူဠသုဘဒ္ဒါ၏ ဒေါသသည် သူမ၏ မာနကို ထိခိုက်သော အနည်းငယ်သော ဒဏ်ရာ နှစ်ခုမှ စတင်ခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်တွင် သာလပင်အုပ်အောက်တွင် လျှောက်သွားစဉ် လေနှင့် အကိုင်းကြောင့် အမြစ်ခြောက်သော ကိုင်းနှင့် အရွက်ညှိုးများ သူမ၏ ပေါ်သို့ ကျလာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ခင်ပွန်းက ဘာမျှ မထိခိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆဒ္ဒန္တက အထူးကောင်းမွန်သော ကြာပန်းကို ရလာ၍ သူမထံ မပေးဘဲ မဟာသုဘဒ္ဒါထံ ပေးခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုသည် တကယ့် ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း၊ စူဠသုဘဒ္ဒါက ထိုနှစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ခင်ပွန်းသည် ပြိုင်ဘက်ကို နှစ်သက်ပြီး သူမကို ထီးထီး မထီမဲ့မြင် ပြုသည်ဟု ယုံကြည်စိတ် ခိုင်မာလာသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အချိန်တစ်ခုကြာပြီးနောက် စူဠသုဘဒ္ဒါသည် တောအုပ်ထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားသော ရဟန်းတော် ပရိသတ်အား လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ပေးလှူစဉ် သူမသည် နှလုံးသားအကြွင်းမဲ့ဖြင့် ဆဒ္ဒန္တကို သတ်စေပြီး စွယ်များကို သူမထံ ယူဆောင်လာနိုင်ရန် ပြန်လည် မွေးဖွားခွင့်ရလိုကြောင်း ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထိုကတိကို ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်ထားရင်း မကြာမီ သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ မဒ္ဒနိုင်ငံတွင် ဘုရင်မ သုဘဒ္ဒါအမည်ဖြင့် လူ့သမီးတော်အဖြစ် ပြန်ဖွားခဲ့ကာ၊ အချိန်ကြာလာသောအခါ ဗာရာဏသီ မင်းနှင့် လက်ထပ်ပြီး မိဖုရား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မိဖုရား ဖြစ်လာသော သုဘဒ္ဒါသည် ကိုယ်တော်၏ ကတိအကြောင်း မေ့မသွားခဲ့ပေ။ နိုင်ငံအတွင်း ဆရာဝန် တစ်ဦးမျှ ကုသ၍ မရနိုင်သော ဆန်းကြယ်သော ရောဂါကို ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရင်အား ဟိမဝန္တာ၏ နက်ရှိုင်းသော အနက်ထဲမှ အထူးဆေးတစ်မျိုးသာ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် နိုင်ငံ၏ မုဆိုးအားလုံး၊ ခြောက်သောင်းခန့် ရှိသော မုဆိုးများကို ခေါ်ယူ၍ သူမလိုအပ်သော အရာကို ရှာဖွေခိုင်းခဲ့သည်။ သုဘဒ္ဒါသည် စုရုံးလာသော လူများကို လေ့လာပြီး၊ ထိုအထဲမှ သောနုတ္တရအမည်ရှိသူ တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ကာ သူမ တောင်းဆိုသည့်အရာကို ယူလာပါက ရွာငါးရွာကို ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

သုဘဒ္ဒါက သူမ လိုချင်သော အရာကို သောနုတ္တရက သဘောတူပြီးမှသာ အမှန်တရားကို ပြောခဲ့သည်။ ဆဒ္ဒန္တ ဆင်မင်း၏ စွယ်ခြောက်ချောင်းကို မည်သို့ပင် ပြုလုပ်ရစေကာမူ ယူလာရမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သောနုတ္တရသည် လှည့်လည်သော ရဟန်းတစ်ပါး ဟန်ဆောင်ရန် မုတ်ဆိတ်အတုနှင့် ရဟန်းဝတ်ရုံ အဝါရောင်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ကာ ဟိမဝန္တာသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဒေသလမ်း တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုနှင့် တောင်တန်းကြီး ခြောက်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး၊ ခုနစ်နှစ်၊ ခုနစ်လနှင့် ခုနစ်ရက် ခရီးသွားပြီးနောက် ဆဒ္ဒန္တ ရေချိုးသော ကန်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ဖုံးကွယ်ထားသော ကျင်းတစ်ခုကို တူးဖော်ပြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ဆဒ္ဒန္တ ရေချိုးရန် ရောက်လာသောအခါ သောနုတ္တရသည် ဝှက်ထားရာမှ အဆိပ်မြား ပစ်လွှတ်ပြီး ဆင်ကြီးကို ကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်စေသော အနာဖြင့် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဝေဒနာကြားတွင် ဆဒ္ဒန္တ၏ ပထမဆုံး ဆန္ဒမှာ ဝှက်ထားသော တိုက်ခိုက်သူကို ချေမှုန်းရန် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အဝါရောင် သင်္ကန်းကို မြင်လိုက်သောအခါ ရဟန်းသင်္ကေတ ဝတ်ဆင်သူကို ထိခိုက်စေခြင်းကို မိမိ၏ အသက်ကိုပင် စွန့်သော်လည်း မခွင့်ပြုသောကြောင့် ဒေါသကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။

ဆဒ္ဒန္တက တုန်ရီနေသော အဖမ်းသမားအား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုခဲ့သနည်း မေးခဲ့သည်။ သောနုတ္တရက မိဖုရား သုဘဒ္ဒါက စွယ်များအတွက် သူ့ကို စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ နောက်ကျောတွင် ရှိသော အမှန်ဒဏ်ရာသည် ဆင်စွယ်အတွက် လောဘ မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ချိန်က ချစ်ခင်မှု မပေးနိုင်ခဲ့သော မယားထံမှ ဟောင်းနွမ်းသော ဒေါသ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသော ဆဒ္ဒန္တက စွယ်များသည် ၎င်း၏ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် စိတ်ပူပန်စရာ တန်ဖိုးမရှိကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကြီးမြတ်သော ရည်မှန်းချက်အတွက် လွတ်လပ်စွာ ပေးလှူမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်ဒေါသမျှ မှ မတွေ့နိုင်သော ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

သောနုတ္တရသည် ရပ်လျက် ဆင်တစ်ကောင်၏ စွယ်များကို ဖြတ်ရန် မမှီနိုင်ခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့် ဆဒ္ဒန္တက ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ ချထားကာ ၎င်းတို့ကို လက်လှမ်းမီစေခဲ့သည်။ ထိုအခါတွင်ပင် သောနုတ္တရ၏ လက်များ တုန်ခါလွန်းသဖြင့် ဖြတ်ဓားကို အလုပ်လုပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆဒ္ဒန္တက ၎င်း၏ ဆင်ရှည်ဖြင့် ကိရိယာကို ကိုင်ယူပြီး အဖမ်းသမား၏ လက်ဆုပ်ကို လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ စွယ်ခြောက်ချောင်းလုံး လွတ်သွားသည်အထိ ဓားကို ကိုယ်တိုင် ရှေ့နောက် ရွေ့လျားစေခဲ့သည်။

သောနုတ္တရသည် အခြားဆင်များ ပြန်ရောက်မီ စွယ်များကို ယူ၍ တောအုပ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ဆဒ္ဒန္တသည် အချိန်အတော်ကြာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော သစ်ပင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း သွေးယိုနေစဉ် သူ့ကို ချစ်သော မည်သူမျှ မရောက်ရှိမီ သေဆုံးခဲ့သည်။ သောနုတ္တရသည် စွယ်ခြောက်ချောင်းကို မိဖုရား သုဘဒ္ဒါရှေ့တွင် နောက်ဆုံး ချထားသောအခါ၊ ထိုရှုခင်းသည် ၎င်း၏ ကတိက ထည့်သွင်းမတွက်ထားခဲ့သော အရာတစ်ခုကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က ၎င်း၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော သတ္တဝါအတွက် ဝမ်းနည်းမှု၏ အကြီးအကျယ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ နှလုံးသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့ကာ ထိုနေ့တွင်ပင် သေဆုံးခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဤအမှတ်ရမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းမအတွက် ဇာတ်ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို သတ်မှတ်တော်မူခြင်းဖြင့် တရားကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်တော် အုပ်ချုပ်ခဲ့သော သစ်ပင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးခဲ့သော စွယ်ခြောက်ချောင်းရှိ ဆဒ္ဒန္တ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထိုရဟန်းမ ကိုယ်တိုင်သည် ကြီးထွားလာသော ဒေါသကို ကတိအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သော စူဠသုဘဒ္ဒါ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ လက်စားချေမှုကို ဆောင်ရွက်ပြီး ဖမ်းဆီးရန် နောက်ဆုံး ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော ကရုဏာကြောင့် ထွက်ပြေးခဲ့သော မုဆိုး သောနုတ္တရမှာ ဒေဝဒတ် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

စူဠသုဘဒ္ဒါကို ထိခိုက်စေခဲ့သည့် အစပိုင်း အရာမှန်သည် အမှန်တကယ် သစ္စာဖောက်မှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လေတိုက်ချသော ကိုင်းများသည် စော်ကားမှု မဟုတ်ပေ၊ ခင်ပွန်း၏ မယားတစ်ဦးအပေါ် အခြားမယားထက် ပေးသော လက်ဆောင်သည် အရှုံးပြုရန် မဖြစ်မနေ ဆိုသော်လည်း ကိုယ်တိုင်တွင် မာနရှုံးခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤဇာတ်သည် ဤသေးငယ်ခြင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထောက်ပြသည်၊ အကြောင်းမှာ ကတိ၊ ဘဝအသစ်၊ မုဆိုး နှင့် သေဆုံးမှုနှစ်ခု၏ ကွင်းဆက်တစ်ခုလုံးသည် ရိုးသားသော စကားပြောဆိုမှု တစ်ခုဖြင့် နေ့လည်ခင်း တစ်ခုအတွင်း ပျော်ဝင်သွားနိုင်သော ဒဏ်ရာများသို့ ပြန်လည် ဆုံးရှုံးသွားသည်။ အစောင်းအနောင်းမရှိသော ရိုးရှင်းသော အနာကို ဟိမဝန္တာတစ်လျှောက် ခုနစ်နှစ်ကြာ လိုက်လံရှာဖွေခြင်းသို့ ပြောင်းလဲစေသည်မှာ ထိုမူလဒဏ်ရာ၏ အရွယ်အစား မဟုတ်ဘဲ စူဠသုဘဒ္ဒါ၏ လွှတ်ချရန် ငြင်းဆန်မှုဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်သက်တာလုံး ထိုဒဏ်ရာကို ဆက်လက် မကြာခဏ ဖွင့်ပြီး သေဆုံးရန်နှင့် သတ်ဖြတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်အထိ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

ဆဒ္ဒန္တ၏ သေခြင်းအပေါ် တုံ့ပြန်မှုသည် ဇာတ်၏ အဓိက ဗဟိုချက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဒေါသရရန် အကြောင်းပြချက် အပြည့် ရှိခဲ့သည်၊ ဖျောက်ဖျက်သော လူသတ်သမား၊ အဆိပ်ဒဏ်ရာ၊ နှင့် အမြဲတမ်း ၎င်းပိုင်သော အရာ၏ ခိုးယူမှု။ သို့ရာတွင် သူသည် ရန်သူက အဝေးမှ ယူဆောင်ရန် ကြိုးစားသော အရာကို ဆင်စွယ်အတွက် တန်ဖိုး မရှိသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ရှေ့မှာ ရှိသော လူသည် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဟောင်းနွမ်းပြီး မကုသရသေးသော ဝေဒနာကို သယ်ဆောင်နေသည်ကို သိမြင်သောကြောင့် ပေးလှူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်သည် ဆဒ္ဒန္တသည် သူ၏ နောက်ဆုံး နာရီများတွင် ဝေဒနာ မခံစားရဟု ယုံကြည်စေရန် တောင်းဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား၊ သူ၏ အဖမ်းသမားအပေါ် ကရုဏာသည် ၎င်းနှင့် အတူ ၎င်းကို ပို့ဆောင်သော မယားအပေါ်တွင်ပါ ၎င်း၏ ဝေဒနာနှင့် ဘဝကို ကျော်လွန်ပြီး၊ သူ၏ သေဆုံးမှု ဖြစ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဇာတ်ကြောင်းကို မည်သို့ ပြောပြမည်ကို ဆက်လက် ပုံဖော်နေသည်ကို သတိပြုရန် တောင်းဆိုသည်။