ပညာရှိ ယုန်နှင့် ဒါန၏ မီး

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်တွင် ပါဠိဇာတကနိကာယ၏ ဇာတ်အမှတ် ၃၁၆ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သာဝတ္ထိမြို့ရှိ ရက်ရောသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးက ရဟန်းသံဃာတော်အား တစ်ပတ်တစ်လုံး လိုအပ်သမျှ ပြည့်စုံစွာ လှူဒါန်းခဲ့ပြီး၊ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ကိုယ်ပိုင် လှူဒါန်းချက်များကို ထပ်မံ ပူဇော်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုလက်ဖွင့်လှူဒါန်းမှုကို ချီးမွမ်းတော်မူရာ၊ ၎င်းသည် ရှေးပညာရှိများက မည်သည့် တောင်းစားသူကို တွေ့သည်ဖြစ်စေ သူတို့၏ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ထုံးစံကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုထုံးစံ၏ အကျယ်အဝန်းကို ပြသရန် ယုန်အကြောင်း ဇာတ်ကို ပြန်ပြောတော်မူသည်။

ကြိုတင် ဘဝတစ်ခုတွင် ဗောဓိသတ်သည် မြစ်ဘေးရှိ တောအုပ်တွင် နေထိုင်သော ယုန်တစ်ကောင် အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ အခြားတိရစ္ဆာန် သုံးကောင် ဖြစ်သော ဖျံ၊ ခွေးထိုး နှင့် မျောက်တို့နှင့် နီးကပ်သော မိတ်ဆွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီသည် မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစာရှာရန် နေရာ ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။ ညတိုင်း ၎င်းတို့သည် ဗုဒ္ဓ၏ တရား ဖြစ်သော ဓမ္မကို ဆွေးနွေးရန် စုရုံးကြသည်။ ပညာရှိယုန်က လှူဒါန်းခြင်း၊ သီလကျင့်ဝတ်နှင့် ဥပုသ်ကို စောင့်ထိန်းခြင်း၏ တန်ဖိုးကို မိတ်ဆွေများအား သင်ကြားခဲ့သည်။

ဥပုသ်နေ့ တစ်နေ့တွင် ယုန်က တောင်းစားသူတစ်ဦး ဆွမ်းလာတောင်းလျှင် ပေးစရာ မြက်သာ ရှိကြောင်း၊ လူ့ဧည့်သည်အတွက် မသင့်တော်သော အစာဖြစ်ကြောင်း ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ငါး၊ အသား သို့မဟုတ် အသီးအနှံ ပေးနိုင်သော သုံးဦးသော မိတ်ဆွေများနှင့် မတူဘဲ ယုန်တွင် လူတစ်ဦးစားနိုင်သော အရာ ဘာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနေ့တွင် တောင်းစားသူ တစ်ဦးဦး လာလျှင် မီးဖြင့် ကင်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင်ကို ပေးလှူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နတ်မင်း သက္က သည် ထိုထူးခြားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိမြင်ပြီး စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲ၍ ငတ်မွတ်နေသော ပုဏ္ဏားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ပထမဦးစွာ ဖျံထံသွားသည်။ ဖျံက မြစ်ရေကြီးမှ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ယူဆောင်ခဲ့သော အနီရောင်ငါး ခုနစ်ကောင်ကို ပေးလှူခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ခွေးထိုးထံ သွားသည်။ ခွေးထိုးက ခဲမ တစ်ကောင်၊ ဒဟိ အိုးတစ်လုံး နှင့် စောင့်ကြပ်သူ၏ တဲမှ ယူလာသော ထိုးတုတ် နှစ်ချောင်းကို ပေးလှူခဲ့သည်။ ထို့နောက် မျောက်ထံသို့ ရောက်လာသည်။ မျောက်က မိမိ၏ သစ်ပင်မှ မှည့်သော သရက်သီးများကို ပေးလှူခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်တိုင်း၏ လှူဒါန်းချက်သည် ၎င်းတို့ ရှိသမျှထဲမှ လွတ်လပ်စွာနှင့် ရက်ရောစွာ ပေးလှူခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံး သက္ကသည် ယုန်ထံ ရောက်လာပြီး အစားအစာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ယုန်က ဝမ်းသာစွာ ဖြေကြားပြီး ထင်းခုတ်ပြီး မီးထွန်းရန် ပုဏ္ဏားအား ပြောခဲ့သည်။ သူ၏ လှူဒါန်းချက်သည် အခြားတိရစ္ဆာန်များနှင့် မတူဘဲ ကိုယ်ပိုင်အသား ဖြစ်သည်။ အသက်သတ်ခြင်းကို တားမြစ်သော ဥပဒေကို မဖောက်ဖျက်ဘဲ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကို ပေးအပ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အသက်ရှင်စဉ်တွင် မီးထဲသို့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဆင်းသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မီးတောက်မောက်နေသောအခါ ယုန်သည် ခုန်ဝင်မီ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ပိုးမွှားများ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်နှင့် မီးလျှံထဲတွင် သူနှင့်အတူ ပျက်စီးမသွားစေရန် ကိုယ်ကို သုံးကြိမ် ခါလိုက်သည်။ ကိုယ်တိုင်၏ ပူဇော်ခြင်းအလယ်တွင်ပင် ပြသသော နောက်ဆုံး ကရုဏာ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယုန်သည် မဆိုင်းမတွ မီးတောက်၏ ဗဟိုသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် မီးလျှံက သူ့ကို မလောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပေ။ သက္ကသည် မိမိ၏ စွမ်းအားဖြင့် မီးကို ရေခဲဒေသကဲ့သို့ ဖန်တီးထားခဲ့ပြီး၊ ယုန်သည် အပူ တစ်စက်မျှ မခံစားရဘဲ သူ၏ အမွေးဖျားတွင်ပင် နွေးထွေးမှု မရှိခဲ့ပေ။ ဘာမျှ မခံစားရသည်ကို အံ့ဩလျက် ယုန်သည် မီးသွေးများမှ ထလာပြီး ပုဏ္ဏားအား မီးက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် မီးလောင်ခြင်း မရှိသလဲဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထို့နောက် သက္ကသည် မိမိ၏ အမှန်ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြကာ၊ ယုန်၏ ကျင့်ဝတ်ကို စမ်းသပ်ရန်သာ လာခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ယခု အမှန်တကယ် သက်သေပြပြီးဖြစ်ကြောင်း ကြေညာ၍ “ဉာဏ်ရှိသော ယုန်ရေ၊ သင်၏ ကျင့်ဝတ်သည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် သိရှိစေရမည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ရပ်ကို ဂုဏ်ပြုရန် သက္ကသည် တောင်တစ်လုံးကို ကိုင်ယူပြီး ၎င်း၏ အနှစ်သာရကို လက်ထဲသို့ ညှစ်ထုတ်ကာ လနှင့်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ယုန်၏ အမှတ်အသားကို ဆွဲခြယ်ခဲ့သည်။ ထိုအမှတ်အသားသည် ကမ္ဘာကြီး၏ ကျန်ကာလတစ်လျှောက် တည်မြဲနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုံတိုင်းရှိ သတ္တဝါတိုင်းသည် အထက်သို့ မော့ကြည့်ကာ ယုန်၏ ပြည့်စုံသော လှူဒါန်းချက်ကို အမှတ်ရကြလိမ့်မည်။

ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ထိုဘဝ၌ အာနန္ဒာသည် ဖျံ ဖြစ်ခဲ့၊ မောဂ္ဂလ္လာနသည် ခွေးထိုး ဖြစ်ခဲ့၊ သာရိပုတ္တသည် မျောက် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သံသယ မရှိဘဲ ပေးလှူခဲ့သော ပညာရှိ ယုန် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

သသဇာတ်သည် လွယ်ကူသော သို့မဟုတ် ပိုလျှံနေသော အရာကိုသာ လှူဒါန်းခဲ့သည်ဟု ယုန်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အဆုံးမသတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဆုကြေးမျှော်လင့်ခြင်းမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပေးလှူသော လှူဒါန်းမှုကို ၎င်း၏ နောက်ဆုံး အဆင့်အထိ ချွတ်ချွတ်ယွယ် ပြသခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပူဇော်ခြင်း အချိန်ပင်လျှင်ပင် အငယ်ဆုံး အသက်များအပေါ် နူးညံ့သော ကရုဏာကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ မီးကိုယ်တိုင် အေးစက်သွားသည်နောက်တွင်လည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရာမှာ လနောက်ပိုင်းတွင် ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ဆိုသော အမှတ်အသား ဖြစ်သည်။ ယနေ့တိုင် မြင်နိုင်သော ထိုအမှတ်အသားသည် မှန်ကန်သော ရက်ရောမှု၏ အကြွင်းမဲ့ အတိုင်းအတာကို ဆက်လက် သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။