বুদ্ধৰ দ্বাৰা শিকোৱা আঠগুণী পথ

বুদ্ধদেৱে শিকোৱা আঠগুণী পথ হৈছে দুখৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰাৰ এক প্ৰধান উপায়। এই পথটো আঠটা অংগৰ সমষ্টি, যিবোৰক ‘সম্যক’ বুলি কোৱা হয়, অৰ্থাৎ ‘সঠিক’ বা ‘যথাযথ’। প্ৰথম অংগটো হৈছে ‘সম্যক দৃষ্টি’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে জীৱনৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ বুজি পোৱা—যেনে, দুখ আছে, দুখৰ কাৰণ আছে, আৰু দুখৰ পৰা মুক্তিৰ পথ আছে। দ্বিতীয় অংগটো হৈছে ‘সম্যক সংকল্প’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে মনত সঠিক চিন্তা আৰু উদ্দেশ্য ৰখা—যেনে, অহিংসা, ত্যাগ, আৰু মমতাৰ চিন্তা। তৃতীয় অংগটো হৈছে ‘সম্যক বাক্য’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সঁচা, মধুৰ, আৰু কল্যাণকৰ কথা কোৱা, মিছা বা কঠোৰ কথা পৰিহাৰ কৰা। চতুৰ্থ অংগটো হৈছে ‘সম্যক কৰ্ম’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে হত্যা, চুৰি, আৰু ব্যভিচাৰৰ দৰে অপকৰ্ম নকৰি সৎ আৰু নৈতিক কাম কৰা। পঞ্চম অংগটো হৈছে ‘সম্যক আজীৱ’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে এনে উপায়েৰে জীৱিকা অৰ্জন কৰা যিয়ে আনৰ ক্ষতি নকৰে—যেনে, অস্ত্ৰ ব্যৱসায়, মাংস ব্যৱসায়, বা বিষ ব্যৱসায় পৰিহাৰ কৰা। ষষ্ঠ অংগটো হৈছে ‘সম্যক ব্যায়াম’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে অকুশল চিন্তা আৰু কামৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ আৰু কুশল চিন্তা আৰু কাম গঢ়ি তুলিবলৈ নিৰন্তৰ চেষ্টা কৰা। সপ্তম অংগটো হৈছে ‘সম্যক স্মৃতি’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে বৰ্তমান মুহূৰ্তত সজাগ হৈ থকা, নিজৰ শৰীৰ, অনুভৱ, মন, আৰু ধৰ্ম (সত্য)ৰ ওপৰত মনোযোগ দিয়া। অষ্টম অংগটো হৈছে ‘সম্যক সমাধি’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে মনক একাগ্ৰ কৰি ধ্যানৰ অৱস্থাত উপনীত হোৱা, য’ত মন শান্ত আৰু পৰিষ্কাৰ হয়। এই আঠটা অংগ একেলগে অনুশীলন কৰিলে মানুহে দুখৰ পৰা ধীৰে ধীৰে মুক্তি লাভ কৰে। বুদ্ধদেৱে কৈছিল যে এই পথটো কোনো বিশ্বাস বা মতবাদ নহয়, বৰঞ্চ নিজেই অনুশীলন কৰি চোৱাৰ বাবে এক ব্যৱহাৰিক উপায়। প্ৰতিটো অংগ দৈনন্দিন জীৱনত সহজে প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি—যেনে, কথা কোৱাৰ সময়ত সত্যতা ৰক্ষা কৰা, কাম কৰাৰ সময়ত নৈতিকতা মানি চলা, আৰু মনক শান্ত কৰিবলৈ ধ্যান কৰা। এই পথৰ কোনো ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ বা পৰম্পৰাৰ মাজত বিশেষ পাৰ্থক্য নাই; বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সকলো শাখাতে ইয়াক একে ভাৱে গ্ৰহণ কৰা হয়। সেয়ে, যিকোনো ব্যক্তিয়েই নিজৰ জীৱনত এই আঠটা অংগ অনুশীলন কৰি দুখ কমাব পাৰে আৰু শান্তি লাভ কৰিব পাৰে।