အဟိဂုဏ္ဍိက ဇာတ်တော်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန ကျောင်းတော်တွင် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထင်ရှားသော ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးထံမှ ရဟန်းပြုခဲ့သော ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ထိုဆရာတော်ထံမှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဆက်ဆံခံရခဲ့သည်။ ထိုဆက်ဆံမှုကြောင့် ကျောင်းသားသည် သံဃာ့အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ ဆရာတော်ကြီးက ပြန်လာရန် ဖျောင်းဖျပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တူညီသော ဆိုးရွားမှုများ နောက်ထပ်နှစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားလာသောအခါ၊ ဆရာတော်က အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပြောဆိုသော်လည်း ကျောင်းသားက တတိယအကြိမ် ပြန်လာရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၃၆၅ သည် ဤဖော်ပြချက်ဖြင့် ဤဇာတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဗာရာဏသီမြို့တွင် လှည့်လည်သော မြွေဖမ်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်သော အဟိဂုဏ္ဍိကက လူးလွန်းသော လူငယ်မျောက်တောရိုင်းတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ သူသည် တိရစ္ဆာန်အပေါ် ကြင်နာမှု မပြဘဲ ဝါးလုံးဖြင့် ရိုက်နှက်ပြီး အစာမကျွေးဘဲ ထားခဲ့သည်။ ရိုက်နှက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ကာ ရွာသားလူအုပ်ရှေ့တွင် ဒင်္ဂါးအတွက် ကျော်လွှားခုန်ပျံခြင်းနှင့် ဟာသဆန်သော ကခုန်ခြင်းများကို ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဒင်္ဂါးအဖြစ် အသုံးပြုသော ကိုဝရီ အခေါက်ငယ်များကို ရယူရန်ဖြစ်သည်။ မျောက်က နာခံရန် နှေးကွေးသောအခါတိုင်း သူ၏ သခင်က တင်းကျပ်သော သားရေလည်ပတ်ကြိုးဖြင့် ဆွဲဆောင့်ပြီး လည်ပင်းမှ သွေးထွက်သည်အထိ ဆွဲခဲ့သည်။

တစ်ပတ်အကြာတွင် ဗာရာဏသီမြို့တွင် ကြီးမားသော အရက်ပွဲတော် ကြေညာခဲ့သည်။ ရက်ခုနစ်ရက် ကန့်သတ်ချက်မရှိ အရက်ဆိုင်ပျော်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုသော မြွေဖမ်းသမားသည် ချမ်းသာပြီး သနားတတ်သော ဆန်စပါး ကုန်သည်တစ်ဦးထံ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုကုန်သည်မှာ ဘုရားအလောင်း ဖြစ်ပြီး ထိုဘဝ၌ ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်သည်။ မြွေဖမ်းသမားက ချည်နှောင်ထားသော မျောက်ကို ဝင်းထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး၊ ပွဲတော်ပြီးသည်အထိ တိုင်တစ်ခုတွင် ချည်ထားကာ ကျန်ဆန်ကျွေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားအလောင်းက ညှဉ်းဆဲခံရသော တိရစ္ဆာန်အပေါ် သနားစိတ်ဖြင့် လက်ခံခဲ့သည်။

ဘုရားအလောင်းသည် အဆိုပါ စီစဉ်မှုကို ခံရုံသာမက မျောက်အပေါ် အမှန်တကယ် နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ပွဲတော်ကာလတစ်လျောက် ချိုသော သရက်သီးများ၊ ပြုတ်ထားသော ဆန်နှင့် ရေကြည်များကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ မျောက်သည် ကိုယ့်သခင်ထံတွင် မကြုံခဲ့ဖူးသော ကြင်နာမှုကို သိမြင်ပြီး၊ ထိုရက်ပတ်လုံးကို ထင်ရှားစွာ အေးဆေးစွာ စောင့်နေခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ငြိမ်သက်လာပြီး ကျန်းမာလာခဲ့သည်။

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ မနက်တွင် မြွေဖမ်းသမားသည် မျက်စိနှစ်ဖက် ရဲနေပြီး အရက်နံ့ထနေကာ ကုန်သည်၏ ဝင်းဆီသို့ ၎င်း၏ ပစ္စည်းကို ပြန်ယူရန် လှမ်းလာခဲ့သည်။ ညှဉ်းဆဲသူ ရောက်လာပြီး ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် ငတ်မွတ်ခြင်းထံ ပြန်ဆွဲခေါ်မည်ကို သိသောအခါ မျောက်သည် သားရေကြိုးမှ လည်ပင်းကို လွတ်အောင် ရုန်းထွက်ကာ တိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ ရွက်ကြီးညိုသော သရက်ပင်ထိပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိတ်ပျက်ကာ မြွေဖမ်းသမားသည် ဝတ်စုံအိတ်ထဲတွင် မှည့်သော သရက်သီးများကို ထည့်ယူပြီး သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ငိုကြွေးရင်း မျောက်ကို သူ၏ အချစ်ဆုံးသားဟု ခေါ်ကာ သူယူလာသော အသီးကို လက်ခံရန် ဆင်းလာလျှင် နတ်ဘုရားများအားလုံးကိုပင် ကိုးကားပြီး ထပ်မံ မရိုက်နှက်တော့ကြောင်း ကတိပြုခဲ့သည်။

မျောက်သည် အရိပ်ကောင်းသော အပေါ်ပိုင်းမှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး မြွေဖမ်းသမား၏ ဝါးလုံးရိုက်ချက်များသည် ကျောပေါ်တွင် မပျောက်သေးဘဲ၊ ၎င်း၏ ဆဲရေးသံများသည် နားထဲတွင် မပျောက်သေးကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်ညှဉ်းဆဲခံခဲ့ရသော ဖိနှိပ်သူထံ ပြန်သွားသူသည် မိုက်မဲသူသာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ သူက အသီးများကို ကိုယ်ပိုင်ထားရန် ပြောပြီး၊ ယခု တောကြီး၏ ကန့်သတ်ချက်မရှိသော လွတ်လပ်မှုကို ရရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုကာ နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံဖြင့် ကိုင်းမှ ကိုင်းသို့ ခုန်ကာ နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုသခင်ထံမှ နောက်တစ်ကြိမ် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း မရှိတော့ပေ။

ကုန်သည်၏ ဝင်းမှ ဖြစ်ပျက်မှုကို ကြည့်နေသော ဘုရားအလောင်းသည် မျောက်၏ ထွက်ပြေးမှုကို တားဆီးရန် တစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ထို့အစား မြို့သားများရှေ့တွင် မျောက်၏ ဉာဏ်ပညာကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ထိုအပတ်ကဲ့သို့ တိုတောင်းသော ကြင်နာမှုကို ခံစားခဲ့ရသော တိရစ္ဆာန်သည် ထိုအပတ် မတိုင်ခင်က ညှဉ်းဆဲမှုကိုသာ ပေးခဲ့သော သခင်၏ စကားလုံးများဖြင့် ထပ်မံ လှည့်စားခံနိုင်တော့ကြောင်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓရှင်သည် ဇာတ်ဘောင်ရှိ ကျောင်းသားကို ရှေးဇာတ်တော်ရှိ မျောက်နှင့်၊ ညှဉ်းဆဲသော ဆရာတော်ကြီးကို ဝါးလုံးဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီးမှ ကောင်းမွန်သော စကားလုံးဖြင့် ပြန်ပြင်နိုင်သည်ဟု ထင်သော မြွေဖမ်းသမားနှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ကာ ဇာတ်တော်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ မျောက်သည် ဝါးလုံးရိုက်ချက်ကျောရိုးပေါ်ရှိ သက်သေကို သခင်၏ ချိုသော အသံထက် ယုံကြည်သကဲ့သို့၊ ကျောင်းသားသည်လည်း ဆရာ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိများထက် ကိုယ့်ကိုယ်တိုင် ထပ်ခါတလဲလဲ ညှဉ်းဆဲခံရမှု ပုံစံကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်၏ ဇာတ်တော် ဖော်ပြချက်သည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြင်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ဗာရာဏသီမြို့ပြင်ရှိ တောအုပ်တွင် ပညာရှိတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ချခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်တူသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။