အာဒိတ္တဇာတ်

ဤဇာတ်တော်ကို ဇေတဝန ကျောင်းတော်တွင် မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ပသေနဒိမင်း၏ အတုမဲ့ မဟာဒါန ဖြစ်သော အသဒိသဒါနကို ရည်ညွှန်း၍ ရှေးကာလက ပညာရှိမင်းများလည်း တူညီသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် သန့်ရှင်းသော ရဟန်းတို့အား ဒါနပေးခဲ့ကြောင်း ပြသတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၂၄ သည် ဤဖော်ပြချက်ဖြင့် ဤဇာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ရှေးကာလ သော်ဝီရနိုင်ငံတွင် ရောရုကမြို့တော် တည်ရှိပြီး ထိုခေတ်၌ ဘုရားအလောင်းသည် မင်းအဖြစ် ဖွားမြင်ကာ ဘရတမင်းအဖြစ် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့သည် တစ်ပါးတည်း ဘုရားဖြစ်လာသော်လည်း သာသနာအဖွဲ့အစည်းကို တည်ထောင်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ဂန္ဓမာဒနတောင်၏ ငြိမ်သက်သော ရသေ့အာရုံများတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ဘရတမင်းသည် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းမှုအကြောင်းကို ကြားသိထားသော်လည်း၊ အဝေးဖက်အနောက်ပိုင်းနယ်မြေသို့ သူတို့ တစ်ပါးမျှ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဤမျှ အတုမဲ့သော ကုသိုလ်ကွင်းတွင် ကုသိုလ်စိုက်ပျိုးလိုသော ဆန္ဒရှိသည်။ မိဖုရား၏ အကြံဉာဏ်အရ ထိုသို့သော ဒါနများကို ရှာဖွေသင့်သည်ဟု အားပေးချက်ကြောင့် ဘရတမင်းသည် သစ္စာကိရိယာ ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သစ္စာကိရိယာ ဆိုသည်မှာ အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသော ကတိပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်းသည် ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ရက်ဆက်ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဥပုသ် ရှစ်ပါးသီလကို စောင့်ထိန်းခဲ့သည်။ စားသောက်မှု၊ ဆင်ယင်မှုနှင့် လောကီကိစ္စအားလုံးမှ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ ထိုရက်များအတွင်း သူ၏ ပြည်သူများကိုလည်း တူညီသော သီလများကို စောင့်ထိန်းရန် မိန့်ကြားထားသည်။ ထိုကြောင့် ဤကုသိုလ်ကျေးဇူးမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကုသိုလ်ကို နိုင်ငံတစ်ခုလုံး ဝေမျှခံစားနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ မနက်တွင် မင်းသည် နန်းတော်၏ ပြားချပ်သော ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်ကာ ရနံ့မွှေးသော ဇာတိပန်းများကို ပန်းခွက်များတွင် ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်တောင်တန်းများဆီသို့ လှည့်ကာ မြေပြင်သို့ ဦးချပြီး၊ သူ၏ ဆန္ဒကို အသံထွက်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သံသရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘဝဆင်းသက်မှု၏ အဆုံးမဲ့ဝဲဂယက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသော လုံးလုံးသန့်စင်သူများ ရှိခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် သူ၏ နှိမ့်ချသော ဖိတ်ကြားမှုကို လက်ခံပြီး သူ့အား ဝန်ဆောင်ခွင့် ပေးကြပါစေဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပန်းများကို လေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

မင်း၏ မတုန်လှုပ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အသက်ဘဝများစွာမှ ကံဆက်သွယ်မှုတို့ကြောင့် ပြန့်ကျဲနေသော ပန်းများသည် ရွှေထီးကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလာကာ ရာနှင့်ချီသော ယူဇနာအကွာ ဂန္ဓမာဒနတောင်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။ ထိုတောင်ပေါ်ရှိ ငြိမ်သက်သော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ခုနစ်ဆူသည် ဘုရင်၏ ဖိတ်ကြားမှုကို သိရှိသောအခါ သင်္ကန်းများကို ပြင်ဆင်ကာ ဆွမ်းခွက်များကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အတူတကွ လေကောင်းကင်သို့ တက်ကြသည်။ မနက်မြူခိုးများကြားမှ နေခြောက်ပွင့်ကဲ့သို့ ရောရုကနန်းတော်ဝရန်တာပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။

ကိုးကွယ်မှုဝမ်းမြောက်ခြင်း အပြည့်ဖြင့် ဘရတမင်းသည် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ ခုနစ်ဆူ၏ ခြေတော်များကို ရေမွှေးဖြင့် ဆေးကြောပေးခဲ့သည်။ စန္ဒကူးသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆီဖြင့် လိမ်းကြေးပြီး ကျောက်မျက်ထွင်းထားသော ရာဇပလ္လင်များပေါ်တွင် ထိုင်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် နန်းတော်မီးဖိုချောင်မှ အရသာအထူးရှိသော စားဖွယ်များကို ပြင်ဆင်ကျွေးမွေးခဲ့ပြီး၊ ဧည့်ခံရန် တာဝန်ကို အိမ်တော်သားများသို့ လွှဲမပေးဘဲ ကိုယ်တိုင် အရာရာကို လိုက်လံ ပြုစုခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးနေ့တွင် ဧည့်သည်တော်များအား တန်ဖိုးမြင့်သော အဝတ်အစားများနှင့် ပစ္စည်းများကို ပူဇော်ပြီးနောက် မင်းသည် ဒါန၏ အမှန်သဘောအကြောင်း ဂါထာရှစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ အိမ်တစ်လုံး မီးလောင်နေသောအခါ အိမ်ရှင်က အပြင်သို့ ယူဆောင်နိုင်သော ပစ္စည်းသာ နောက်ဖြစ်ရေးအတွက် ကယ်တင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်း၌ ကျန်ခဲ့သမျှမှာ အေးစက်သော ပြာဖြစ်သွားသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကမ္ဘာကြီးလည်း ဤနည်းတူ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်းတို့၏ မငြိမ်းနိုင်သော မီးဖြင့် လောင်နေသည်။ ရဟန်းမြတ်တို့အား ကုသိုလ်ဖြင့် ပေးလှူသော ဥစ္စာသည် စစ်မှန်စွာ ကယ်တင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ နောင်လောကများတွင် မကုန်နိုင်သော ဘဏ္ဍာ ဖြစ်လာသည်။ လောဘဖြင့် သိုမှီးထားသော ဥစ္စာမှာမူ ၎င်း၏အောက်တွင် လောင်နေသော သေခြင်းတရား၏ မီးတောက်များက ကုန်ဆုံးစေသည်ဟု ဆိုသည်။

ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့သည် မင်း၏ နားလည်မှု နက်နဲစွာကို ဝမ်းမြောက်ကြပြီး ရောရုကပြည်ကို ငြိမ်းချမ်းမှုဖြင့် ကောင်းချီးပေးကြသည်။ ထို့နောက် မြောက်ဘက်ရှိ မိမိတို့၏ တောင်တန်းနေရပ်သို့ တိမ်များထဲသို့ ပြန်လည်တက်သွားကြသည်။ ထိုသို့ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း သူတို့သည် မင်းက ယခုမှ ဖော်ပြခဲ့သော အမှန်တရားကို လက်တွေ့ ကိုယ်စားပြုသည့် ဘုန်းရှင်ခုနစ်ဆူကို ခဏတာ ကြိုဆိုခဲ့ရသော နိုင်ငံတစ်ခုကို ထားခဲ့ကြသည်။

ဤဇာတ်တော်တွင် ဘရတမင်း၏ မိဖုရားသည် အမှန်တရားကို စတင်လုပ်ဆောင်ရာတွင် တိတ်ဆိတ်သော်လည်း မရှိမဖြစ် အခန်းကဏ္ဍကို ပေးထားသည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့၏ သန့်ရှင်းမှုအကြောင်းကို မင်းကြားသိသောအခါ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရန် ဆန္ဒအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သော သူမ၏ အားပေးချက်ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းရာချီအကြာတွင် ပသေနဒိမင်း၏ ကျော်ကြားသော ဒါနကို ကာကွယ်ရန် ပြန်လည်ဖော်ပြခဲ့ရာ၌ ဇာတ်တော်က အလေးထားသော ဉာဏ်ပညာ၏ အဓိကမှာ ဤအချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်မှာ နားလည်မှုဖြင့် ထိုက်တန်သော လက်ခံသူဆီသို့ ရည်ရွယ်ထားသော ဒါနသည် အဘယ်သူ လက်ခံမည်ကို မစဉ်းစားဘဲ ပြန့်ကျဲစွာ ပေးလှူသော ဒါနထက် ပို၍ အကျိုးရှိသည် ဖြစ်သည်။