သင်္ခဇာတ်

ဗုဒ္ဓဘုရားသခင်သည် ဤဇာတ်ကို ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ရဟန်းလိုအပ်ချက်အားလုံးကို လှူဒါန်းခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာအဖြစ် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ သာဝတ္ထိမြို့မှ ယုံကြည်ကြည်ညိုသော ဒါယကာတစ်ဦးသည် သံဃာတော်အားလုံးအား ကောင်းမွန်သော ဖိနပ်များ လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓအတွက် ငွေ ၁၀၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ဖိနပ်တစ်ရံ၊ ဒုတိယတပည့်ကြီးနှစ်ပါးအတွက် ငွေ ၅၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ဖိနပ်များ၊ ရဟန်း ၅၀၀ အနက် ရဟန်းတစ်ပါးစီအတွက် ငွေ ၁၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ဖိနပ်တစ်ရံစီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ရိုးရှင်းသော လှူဒါန်းမှုသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အရေးကြီးရသနည်းဟု မေးမြန်းသောအခါ ဗုဒ္ဓဘုရားက ရှေးကာလတွင် ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ပါးအား ဖိနပ်တစ်ရံ လှူဒါန်းခဲ့ခြင်းကြောင့် ခိုလှုံရာမရှိဟု ထင်ရသော သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် နစ်မွန်းနေသူတစ်ဦးအား ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဖြေကြားတော်မူသည်။ ဤဇာတ်ကို ယနေ့ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ဒသကနိပါတ်တွင် ဇာတ်အမှတ် ၄၄၂ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ထိုအချက်ကို သက်သေပြရန် ဟောကြားခဲ့သည်။

ရှေးကာလ ဗာရာဏသီမြို့ ဗြဟ္မဒတ်မင်းလက်ထက်တွင် ဗောဓိသတ်သည် ဂုဏ်ရှိသော ဗြာဟ္မဏ်မျိုးနွယ်တွင် ဖွားမြင်ကာ သင်္ခဟု အမည်ပေးခံရသည်။ အရွယ်ရောက်သောအခါ ဘိုးဘွားများ၏ ကြီးမားလှသော ဥစ္စာကို အမွေခံရသည်။ သာမန်ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲခြင်း၊ ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးခြင်းကို သတိပြုမိသောကြောင့် မြတ်သော သင်္ခသည် မြို့တံခါးလေးပေါက်၊ ဈေးလယ်တွင် တစ်ခုနှင့် မိမိ၏ အိမ်ရှေ့တွင် တစ်ခု ဟူသော အလှူရုံကြီး ခြောက်ခုကို ထူထောင်ခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ရသေ့၊ ရဟန်းခံ၊ ခရီးသည်တို့အား အရသာရှိသော အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်နှင့် ဆေးဝါးများကို အများအပြား လှူဒါန်းပြီး ရွှေ ရာချီကိုလည်း ပေးဝေခဲ့သည်။

နှစ်များစွာ ကြီးကျယ်စွာ လှူဒါန်းပြီးနောက် သင်္ခသည် မိမိ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းလာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူက တွေးတော်မူ၏- “ငါ၏ ဥစ္စာ ကုန်ခမ်းသွားလျှင် အလှူရုံများ၏ မီးဖိုများ အေးစက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ငါ့ကို အားထားသော ဆင်းရဲသားတို့သည် ညဉ့်အမှောင်တွင် ငိုကြွေးရလိမ့်မည်။ လှူဒါန်းမှုကို ရပ်ဆိုင်းခြင်းသည် မြင့်မြတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ အရှေ့ဘက်ရှိ ရမ်းကားသော ပင်လယ်ကြီးကို ကျော်လွန်၍ ရွှေနိုင်ငံ သုဝဏ္ဏဘူမိ ရှိကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျောက်မျက်၊ ပုလဲနှင့် ရွှေမြေမှုန့်များကို အများအပြား ရနိုင်သည်။ ငါသည် ကြီးမားသော ကုန်သည်သင်္ဘောကို ငှားရမ်းကာ လှိုင်းလုံးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဥစ္စာများ စုဆောင်းကာ ငါ့အသက်ရှိသမျှ လှူဒါန်းမှုကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့နိုင်ရန် ပြန်လာမည်။”

ကုန်စည်များဖြင့် ခိုင်မာသော သင်္ဘောတစ်စင်းကို ဝန်ပိစေပြီးနောက် သင်္ခသည် ဂမ္ဘီရဆိပ်ကမ်းသို့ ခြေကျင်ဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ နေ့လည်ခင်း နေခြည်သည် ခြောက်သွေ့သော လွင်ပြင်ပေါ်သို့ မီးလောင်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်နေပြီး လမ်းမပေါ်ရှိ သဲများသည် တောက်လောင်နေသော မီးခဲကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဖြူဖွေးသော ပိုးဂုံဆေးထီးဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ကောင်းမွန်သော သားရေဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအခါ ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းမှ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတစ်ပါး ခြေဗလာဖြင့် လာနေသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ ငြိမ်သက်သော ထိုရဟန်းမြတ်၏ နူးညံ့သော ခြေဖဝါးများသည် ပူလောင်သော သဲကြောင့် ရေဖောင်းကာ သွေးထွက်နေသော်လည်း မျက်နှာတော်မှာ ငြိမ်သက်ပြီး တောက်ပနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သင်္ခ၏ အတွင်းအသည်းအထိ ထိခိုက်သွားသည်။ သူက တွေးတော်မူ၏- “ဤနေရာတွင် အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ဝန်ဆောင်ထိုက်သော လယ်ကွင်း ရှိနေပါပြီ! သတ္တဝါတို့သည် သံသရာ၏ ပူလောင်သော သဲကန္တာရတွင် ခြေဗလာဖြင့် လှည့်လည်နေရခြင်းမှာ ရှေးဘဝများတွင် ဒါနမပြုခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ဤမြတ်သော ရဟန်းသည် လမ်းပေါ်တွင် ခြေထောက်မီးလောင်နေစဉ် ငါသည် အဘယ်ကြောင့် သက်တောင့်သက်သာ စီးနင်းနိုင်မည်နည်း?” သင်္ခသည် လမ်းမှ အမြန်ဖယ်ကာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါရှေ့တွင် ကိုးကွယ်စွာ ညွတ်ဦးချပြီး၊ လမ်းဘေးရှိ အပင်ရိပ်သို့ နူးညံ့စွာ ခေါ်ဆောင်သွားကာ၊ မိမိ၏ ရေအိုးမှ အေးမြပြီး မွှေးရနံ့ရှိသော ရေဖြင့် ဖုန်ပေနေပြီး ရေဖောင်းနေသော ခြေများကို ဆေးကြောပေးသည်။ ထို့နောက် ကောင်းမွန်သော ဝါဆေးပုဝါဖြင့် သုတ်ပေးပြီး မိမိ၏ နူးညံ့သော သားရေဖိနပ်များကို ရဟန်းမြတ်၏ ခြေများပေါ်တွင် ကိုးကွယ်စွာ ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ တန်ဖိုးရှိသော ဖြူဖွေးသော ပိုးဂုံဆေးထီးကို ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးကာ- “ပူဇော်ထိုက်သော အရှင်ဘုရား၊ ဤနိမ့်ချသော လှူဒါန်းမှုများကို လက်ခံတော်မူပါ။ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပူမှ ကာကွယ်ရုံသာမက၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဤပူလောင်သော သံသရာသမုဒ္ဒရာတွင် အေးချမ်းသော ခိုလှုံရာကို ရှာတွေ့နိုင်ပါစေ” ဟု လျှောက်ထားသည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည် ကရုဏာရှိသော အကြည့်ဖြင့် လှူဒါန်းမှုကို လက်ခံပြီး၊ သင်္ခ၏ ယုံကြည်မှုကို တိုးပွားစေရန် ဟင်္သာငှက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ သူ၏ တောင်ကျောင်းသို့ ပျံသွားသည်။

ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရင်ခုန်လျက် သင်္ခသည် ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားရောက်ပြီး၊ ဗာရာဏသီမြို့မှ လိုက်ပါလာသော ယုံကြည်ရသော လိုက်ပါသူတစ်ဦးနှင့်အတူ မိမိ၏ ကုန်သည်သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ကာ သင်္ဘောသား ရာနှင့်ချီသော ခရီးသည်များနှင့်အတူ ရွက်လွှင့်ခဲ့သည်။ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သင်္ဘောသည် အပြာရောင် ပင်လယ်ပေါ်တွင် မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ခုနစ်ရက်မြောက်ည၌ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော လေများသည် ရွက်ကျပ်များကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်စေပြီး၊ လှိုင်းကြီးများအောက်တွင် သင်္ဘောသစ်တုံးများ ညည်းညူကာ၊ ရေများသည် မထိန်းနိုင်စွာ ရေခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သင်္ဘောတစ်ခုလုံး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ခရီးသည်များ အော်ဟစ်ကြ၊ မိမိတို့ ဘိုးဘွားအစဉ်အဆက် ကိုးကွယ်သော နတ်ဘုရားများကို ခေါ်ကြ၊ ကလေးများအတွက် ငိုကြွေးကြကာ၊ လှိုင်းလုံးများကြားသို့ ကိုယ်ကို လွှင့်ချကြသည်။ ထိုအခါ ငတ်မွတ်သော ငါးမန်းအုပ်များက သူတို့ကို ဝိုင်းဝန်းကိုက်ဖြတ်ကြသည်။

ဤဒုက္ခရောက်မှု အကြားတွင် သင်္ခသည် တည်ငြိမ်စွာ ခိုင်မာနေသည်။ သူက တွေးတော်မူ၏- “ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ညည်းညူခြင်းဖြင့် ကံကြမ္မာ၏ လက်ကို ရပ်တန့်စေနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ဝီရိယ (ရဲရင့်သော ကြိုးပမ်းမှု) နှင့် သတိစိတ်သာ အောင်နိုင်နိုင်ပါသည်။” သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ခွန်အားအတွက် သကြား၊ ထောပတ်နှင့် အခြောက်ခံ ဆန်ဖြင့် အစာကောင်းကို စားသောက်ပြီး၊ မိမိ၏ လိုက်ပါသူကိုလည်း အစားတူ ကျွေးပြီးနောက်၊ ပင်လယ်ရေ၏ ကိုက်ဖြတ်မှုမှ အသားအရေကို ကာကွယ်ရန် နှစ်ဦးစလုံး၏ အင်္ဂါများကို မွှေးသော ဆီဖြင့် သုတ်လိမ်းသည်။ ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံး အလယ်မာစ်၏ အထက်ဆုံး ဝါးတံသို့ အမြန်တက်သွားသည်။ သင်္ဘောသည် သေကြေမည့်ဆဲဆဲတွင် လှိုင်းအနက်ထဲ နစ်မြုပ်ရာ သင်္ခနှင့် သူ၏ လိုက်ပါသူသည် ကိုယ်ကို အပြင်သို့ အားကြီးစွာ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး၊ လည်ပတ်နေသော ရေဝဲမှ ကျော်လွန်ကာ ငါးမန်းများ၏ ဝိုင်းရံမှုအပြင်ဘက်တွင် ဘေးကင်းစွာ ကျရောက်သွားသည်။

ခုနစ်ရက် ခုနစ်ညဉ့်တိုင်တိုင် ရဲရင့်သော ဗောဓိသတ်သည် ကျယ်ပြန့်ပြီး လမ်းကြောင်းမရှိသော ပင်လယ်ကျယ်တွင် မိမိ၏ လိုက်ပါသူနှင့်အတူ ကူးခတ်ခဲ့သည်။ လက်ခြေများ လေးလံလာပြီး၊ ရေငတ်မှုကြောင့် လည်ချောင်းခြောက်ကပ်ကာ၊ ဆားရေလှိုင်းများကြောင့် အသားအရေ ဖြူဖွေးလာသော်လည်း သူသည် ကူးခတ်ခြင်းကို လျော့ချခြင်း မပြုခဲ့ပါ၊ မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း မပျက်ခဲ့ပါ။ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့သည် မင်္ဂလာရှိသော ဥပုသ်နေ့ ဖြစ်သည်။ သင်္ခသည် ပင်လယ်ရေဖြင့် ပါးစပ်ကို ဆေးကြောပြီး စိတ်ကို သန့်စင်စေကာ၊ မိမိ၏ သီလဝတ်များကို ပြန်လည် ခိုင်မြဲစေခဲ့သည်။ မမြင်ရသေးသော ခရီးဆုံးဘက်သို့ ချက်ညီသော ရေချိုးမှုဖြင့် ဆက်လက် ကူးခတ်နေခဲ့သည်။

ယခု ပင်လယ်စောင့်နတ်သမီး မဏိမေခလာကို စတုမဟာရာဇ်နတ်မင်းလေးပါးက ပင်လယ်ပေါ်တွင် သင်္ဘောပျက်ကျသော သီလရှိသူ ကောင်းမွန်သော လူများကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးထားခဲ့သည်။ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် နတ်ပြည်ရှိ နတ်ပွဲတော်များကြောင့် သူသည် ပင်လယ်စောင့်ကြပ်ရေးကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ထိုအခါ ရဲရင့်သော ကူးခတ်သူနှင့် သူ့အနီးတွင် ဇွဲရှိစွာ ကူးနေသော လိုက်ပါသူကို လှိုင်းလုံးများကြား တိုက်ပွဲဝင်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိပြီး၊ နတ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ဗောဓိသတ်ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ “ဤသည်မှာ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအား ဖိနပ်လှူခဲ့ပြီး ရဲရင့်သော ဝီရိယဖြင့် ကူးခတ်နေသော မဟာဒါနရှင် သင်္ခ ဖြစ်သည်! သူ ပင်လယ်အနက်တွင် သေဆုံးခဲ့ပါက ငါသည် နတ်ဝတ္တရားကို ထမ်းဆောင်ရာတွင် ခွင့်လွှတ်ဖွယ်မရှိသော တာဝန်ပျက်ကွက်မှုတွင် အပြစ်ရှိမည်!”

ချက်ချင်း မိုဃ်းတိမ်များမှ ဆင်းသက်ပြီး မဏိမေခလာသည် ဝင်းပသော နတ်ဘုရားဂုဏ်တော်ဖြင့် လှိုင်းလုံးများအပေါ် ရပ်တည်ကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စမ်းသပ်လိုက်သည်- “ကမ်းခြေ မမြင်ရဘဲ သေခြင်းတရားသာ စောင့်နေသော ဤကြောက်မက်ဖွယ် လှိုင်းလုံးများကြားတွင် ကူးနေသော ဤလူသည် အဘယ်သူနည်း? ပင်ပန်းနေသော လက်များကို ထောက်ခံနေသော မျှော်လင့်ချက်မှာ အဘယ်နည်း?” သင်္ခသည် ရပ်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကူးခတ်နေဆဲ ဆားရေမှုန်များကြားမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြေဆိုသည်- “ပင်လယ်၏ နတ်ဝိညာဉ်ဘုရားမ၊ ဖြောင့်မတ်သော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ကြိုးစားသူသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် လောကအပေါ် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သူ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း သေဆုံးသော်လည်း အပြစ်တင်ခံရခြင်း၊ အရှက်ရခြင်း မရှိပါ။ ပညာရှိတို့သည် စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ဘယ်တော့မှ လက်မခံကြပါ။ အသက်ရှိနေသမျှ ရဲရင့်သော ကြိုးပမ်းမှု (ဝီရိယ) သည် လူ၏ အမြင့်ဆုံး သရဖူ ဖြစ်သည်။”

သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော အဖြေကြောင့် နတ်ဘုရားမသည် ဝမ်းမြောက်စွာ မိမိ၏ နတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဖြစ်တည်ချက်ကို ဖော်ပြသည်- “လူသားတို့၏ ရတနာ၊ ရဟန်းမြတ်အား ယခင်ဘဝက လှူဒါန်းခဲ့သော သင်၏ ကုသိုလ်နှင့် မလျော့ဆတ်သော ရဲရင့်မှုတို့သည် သမုဒ္ဒရာကို အောင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ!” သူ၏ တောက်ပသော လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သောအခါ လှိုင်းပေါ်တွင် နတ်ဘုရင်ဆိုက်သော သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ နတ်သင်္ဘောသည် အရှည် မြေတိုင် ၆၀၀ နှင့် အကျယ် ၈၀ ရှိပြီး၊ ကျောက်စိမ်းနှင့် ရွှေဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားကာ၊ သန့်စင်သော ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝါးတံသုံးတိုင်၊ ပုလဲဖြင့် ရက်ထားသော ရွက်ကျပ်များ၊ ရွှေချည်ဖြင့် ချည်ထားသော ကြိုးများနှင့် ဆင်စွယ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆွဲတုံးများ ပါဝင်သည်။ သင်္ဘောခေါင်းထဲတွင် ရတနာ အမျိုးအစား ခုနစ်မျိုးကို ပြည့်လျှံစွာ ပုံထားသည်။

သင်္ခသည် မိမိ၏ လိုက်ပါသူမပါဘဲ သင်္ဘောပေါ်သို့ မတက်လိုခဲ့ပေ။ သူ၏ တောင်းဆိုချက်အရ မဏိမေခလာသည် နှစ်ဦးစလုံးကို ရေမှ ညင်သာစွာ မြှင့်တင်ကာ နတ်ဆေးရည်ဖြင့် ရေချိုးပေးပြီး နတ်ပိုးထည်များ ဝတ်ဆင်ပေးကာ၊ နတ်သင်္ဘောကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ နတ်စွမ်းအား၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သင်္ဘောသည် ပင်လယ်ပေါ်တွင် မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားကာ ဂင်္ဂါမြစ်ဝသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဗာရာဏသီမြို့ သင်္ခ၏ အိမ်ရှေ့ ရေတံခါးတွင် တိုက်ရိုက် ဆိုက်ကပ်သည်။ နတ်ဘုရားမသည် အကန့်အသတ်မရှိသော ရတနာများကို သင်္ခ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်များထဲသို့ ချထားပေးပြီး ကောင်းကြီးပေးခဲ့သည်- “ဆင်းရဲနေသူ အားလုံးအား ဤမကုန်နိုင်သော ရတနာများကို လှူဒါန်းပါ၊ မြင့်မြတ်သော သင်္ခ၊ သင်၏ ဒါနမေတ္တာ အလင်းသည် သင့်စိတ်ဝိညာဉ်သည် နိဗ္ဗာန်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ရောက်သည်အထိ တောက်ပပါစေ။” ဗောဓိသတ်သည် သက်တမ်းရှည်ကြာသော ဘဝ၏ ကျန်ရှိချိန်တစ်လျှောက် ဒါနကို မပြတ် လှူဒါန်းခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို တရားဓမ္မ အကျင့်တွင် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။

ဇာတ်ပုံပြင်၏ အဆုံးတွင် ဗုဒ္ဓဘုရားသခင်က ဇေတဝန်ကျောင်းရှိ ပရိသတ်အတွက် ထိုဘဝကို ရှင်းလင်းတော်မူခဲ့သည်။ သင်္ခ၏ ခရီးလိုက်ဖော်မှာ ထေရ် အာနန္ဒာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပရိသတ်ထဲရှိ ဥပါသိကာ ဥပ္ပလဝဏ္ဏာမှာ ပင်လယ်နတ်သမီး မဏိမေခလာ ဖြစ်သည်။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအား ဖိနပ်လှူခဲ့ပြီး ပင်လယ်နက်မှ ကယ်တင်ခြင်းခံရသော ဒါနရှင် ဗြာဟ္မဏ် သင်္ခမှာ ဗုဒ္ဓကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။