စူဠဇနကဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ လေ့ကျင့်မှု အလယ်တွင် လွတ်မြောက်ရေး တိုက်ပွဲကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ဘိက္ခုတစ်ပါးအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘိက္ခု၏ ကျဆင်းနေသော ကြိုးပမ်းမှုကို လှုံ့ဆော်ရန် ဘုရားရှင်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဇနကမင်းသား အဖြစ် ရှေးဘဝ၌ မျှော်လင့်ချက် မရှိဟု ထင်ရသော တိုက်ပွဲကို စွန့်ခွာရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပုံကို ပြန်ပြောပြတော်မူသည်။

ဇာတ်သည် မိထိလာနိုင်ငံမှ စတင်သည်။ ထိုနိုင်ငံ၌ မဟာဇနကမင်း၏ သားနှစ်ယောက် ဖြစ်သော အရိဋ္ဌဇနက နှင့် ပေါလဇနက တို့က ဖခင်၏ အမွေကို ခွဲယူပြီးဖြစ်သည်။ ပေါလဇနကသည် ပလ္လင်ကို ကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်ပြီး အာဏာလု တိုက်ပွဲတွင် ညီ အရိဋ္ဌဇနကကို သတ်ခဲ့သည်။ အရိဋ္ဌဇနက၏ မိဖုရားသည် မွေးဖွားရန် မရောက်သေးသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားပြီး၊ ဖုံးကွယ်ထားသော အဝတ်အစားဖြင့် နန်းတော်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ အနီးရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် ခိုလှုံခဲ့ပြီး သားတစ်ဦး ဖွားမြင်ခဲ့သည်။

နိုင်ငံမဲ့ ဖြစ်နေသော မိဖုရားက သူမ၏ သားကို ခမည်းတော်နှင့် အဖိုးတော်၏ အမည်အတိုင်း ဇနက ဟု မှည့်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မင်းသွေးကို မသိသော ရိုးရှင်းသည့် မြို့သားများကြားတွင် ကြီးပြင်းစေခဲ့သည်။ ရွယ်ရောက်လာသောအခါ ဇနကသည် ဦးလေးက ခမည်းတော်ကို သတ်ခဲ့ပြီး ယခု မိထိလာကို အုပ်ချုပ်နေကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ငယ်ရွယ်သော ဇနကသည် တစ်နေ့ တစ်ချိန်တွင် မိမိ၏ အမှန်ပိုင်ဆိုင်သော ပလ္လင်ကို ပြန်ရယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကလေးဘဝတွင်ပင် နိုင်ငံတစ်ခုကို ဆုတောင်းခြင်းဖြင့်သာ မရနိုင်ဘဲ၊ အရင်းအမြစ်၊ မဟာမိတ်နှင့် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကျင့်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ် လိုအပ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။

လိုအပ်သော ဥစ္စာကို စုဆောင်းရန် ဇနကသည် မိခင်၏ ကျန်ရှိသော ရတနာများကို ယူဆောင်ကာ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်သော သုဝဏ္ဏဘူမိ ဟု ခေါ်သည့် ရွှေနိုင်ငံသို့ သွားသော ကုန်သွယ်ခရီးတစ်ခုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သင်္ဘောတစ်စီးပေါ်တွင် ကုန်သည် ခုနစ်ရာ ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီသည် နိုင်ငံခြားစျေးကွက်များတွင် ၎င်းတို့၏ ဥစ္စာကို ပွားစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် ခရီးသည် ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်ခဲ့ပြီး၊ သင်္ဘောသည် ငြိမ်သက်သော ရေပြင်ကို ဖြတ်ကာ ဝေးလံသော ကမ်းခြေများဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ထိုအစောပိုင်းနေ့များတွင် အားလုံးကို ကျရောက်လာမည့် ဘေးဒုက္ခကို မည်သည့်အရာမျှ မညွှန်ပြခဲ့ပေ။

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်း တက်လာသည်။ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးများသည် သင်္ဘောဘေးပေါ် ရိုက်ခတ်ပြီး သစ်သားများ ညည်းညူကာ ကွဲအက်လာသည်။ ရေသည် မည်သူမျှ ခပ်ထုတ်နိုင်သည်ထက် မြန်ဆန်စွာ သင်္ဘောတွင်း သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ကုန်သည်များသည် သင်္ဘောမလွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ အောက်သို့ နစ်မြုပ်မည် ဖြစ်ကြောင်း အချိန်သာ မေးခွန်း ဖြစ်သည်။ လူစည်ကားသော သင်္ဘောပေါ်တွင် ကြောက်လန့်မှု ပျံ့နှံ့သွားပြီး သင်္ဘောသည် မှောင်မိုက်သော ရေထဲသို့ နောက်ဆုံး နစ်မြုပ်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။

ကုန်သည် ခုနစ်ရာ အများစုသည် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားကြသည်။ သူတို့သည် ငိုကြွေးပြီး ဆံပင်ဆွဲကာ သိသော နတ်ဘုရား မည်သူ့ကိုမဆို အော်ခေါ်ကြပြီး နစ်မြုပ်ခြင်းကို လက်ခံရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ဇနကမင်းသားတစ်ဦးတည်းသာ ရှုပ်ထွေးမှုအလယ်တွင် သတိကို ထိန်းထားနိုင်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် အားဖြည့်ရန် သကြား နှင့် ထောပတ် ရောစပ်ထားသော အစာကို စားသုံးပြီး၊ ပင်လယ်ပြင်၏ အေးစက်မှုကို ခံနိုင်ရန် ကိုယ်ကို ဆီလိမ်းကာ၊ ရွက်တိုင်ထိပ်သို့ တက်သွားသည်။ သင်္ဘောနစ်မြုပ်ခြင်းကိုပင် အသက်ရှင်ကျော်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး၊ ပင်လယ်ကို အသက်ရှင်ရန် တွေးတောခြင်းကို နောက်မှ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သင်္ဘောသည် နောက်ဆုံး ပြိုကွဲကာ ရေအောက်သို့ ကျသွားချိန်တွင် ရေနစ်သူများနှင့် ပြိုကျသောအရာများကို ရေဝဲကြီးထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားပြီး၊ ၎င်းကြောင့် ငါးမန်းများ စုဝေးလာသည်။ ရွက်တိုင်ထိပ်မှ ဇနကသည် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် အင်အားအပြည့်ဖြင့် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်ခဲ့သည်။ နစ်မြုပ်သော သင်္ဘော၏ ဆွဲငင်အားနှင့် စုဝေးလာသော ငါးမန်းများကို တစ်ချက်ခုန်ခြင်းဖြင့် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသင်္ဘောပေါ် တက်ခဲ့သော လူ ခုနစ်ရာ အနက် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရေပျက်ခြင်းမှ အသက်ရှင်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး အမှန်တကယ် ရခဲ့သည်။

ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခသည် ဖော်ပြ၍ မကုန်နိုင်ပေ။ ခုနစ်ရက် ခုနစ်ည တိုင်တိုင် ဇနကသည် ကမ်းခြေမရှိ၊ ရွက်မရှိ၊ ကိုယ်ထောက်ပြုရန် ပျက်စီးသော သင်္ဘောအပိုင်းအစ မရှိသော သမုဒ္ဒရာကြီးတွင် ကူးခတ်ခဲ့သည်။ ကမ်းခြေ နီးသလား သို့မဟုတ် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဝေးသလား သိရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် လှုပ်ရှားမှု ပျော့ကျခြင်း သို့မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ချက် အားနည်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ရပ်တန့်ခြင်းသည် သေခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဆက်လက် ကူးခတ်ခြင်းက အနည်းဆုံး အလားအလာ တစ်ခုကို ရှင်သန်စေသောကြောင့် ဆက်လက် ကူးခတ်ခဲ့သည်။

ဤဒုက္ခ၏ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့သည် ဥပုသ်နေ့ နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။ ဒါယကာများသည် ၎င်းတို့၏ သီလကို ပြန်လည် ကတိပြုလေ့ရှိသော နေ့ဖြစ်သည်။ ရန်လိုသော ပင်လယ်ကြီး အလယ်တွင် ရေနစ်ခြင်း အန္တရာယ် အမြဲရှိနေစဉ်ပင် ဇနကသည် ပင်လယ်ရေဖြင့် ပါးစပ်ကို ဆေးကြောပြီး ထိုနေ့၌ အမြဲလုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း သီလများကို တရားဝင် ကတိပြုခဲ့သည်။ ထူးခြားသော အခြေအနေများအောက်တွင်ပင် ဤသေးငယ်ပြီး ပုံမှန် စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ခြင်းက ဤမျှ ဝေးသည်အထိ သယ်ဆောင်ခဲ့သော စရိုက်၏ နက်နဲမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

ထိုနေ့ပင် စတုမဟာရာဇာတို့က ပင်လယ်များကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ကောင်းမြတ်သော ခရီးသည်များကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးထားသော နတ်သမီး မဏိမေခလာသည် နတ်ပြည်ဆိုင်ရာ ပျော်ရွှင်မှုများတွင် နစ်မြုပ်ကာ ၎င်း၏ တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သောအခါ ကမ်းမရှိသော သမုဒ္ဒရာကြီးအလယ်တွင် သင်္ဘောနစ်မြုပ်ပြီး ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက် တစ်ဦးတည်း ကူးခတ်နေသော လူတစ်ဦးကို မြင်ပြီး အံ့ဩခဲ့သည်။ ကမ်းခြေ တစ်နေရာမျှ မမြင်ရဘဲ ဤမျှ ကြိုးပမ်းမှုကို အဘယ်အရာက ထိန်းထားသည်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် သူမသည် လေထဲမှ ဆင်းကာ မေးမြန်းရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

မဏိမေခလာက ကမ်းခြေမမြင်ရသော်လည်း ကူးခတ်နေခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဆက်လုပ်နေသနည်း၊ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် သေခြင်းဖြင့်သာ ပြီးဆုံးနိုင်သည်ဟု တိုက်ရိုက် မေးခဲ့သည်။ ဇနကက လူတစ်ဦး၏ တာဝန်မှာ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အားအပြည့်ဖြင့် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ အောင်မြင်မည်ဟု မျှော်လင့်ရမည် မဟုတ်ဘဲ ထိုတာဝန်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ဖြေခဲ့သည်။ အဆုံးထိ ကြိုးစားသူသည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အပြစ်တင်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း၊ ရေနစ်သော်လည်း ရပ်ဆိုင်းလိုက်သူအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်သူအဖြစ် သေမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ အဖြေသည် ကြွားဝါခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် မိမိ၏ နေထိုင်ပုံနှင့် လိုအပ်ပါက သေဆုံးပုံကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသော လူတစ်ဦး၏ ရိုးရှင်းသော ယုံကြည်ချက် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ထူးခြားသော ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် မဏိမေခလာသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မင်းသားကို အိပ်နေသော ကလေးကို ချိုသာစွာ ချီယူသကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ယူခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော အကွာအဝေးကို လေထဲတွင် သူမ သယ်ဆောင်ကာ မိခင်နိုင်ငံသို့ ရောက်စေပြီး၊ မိထိလာ၏ ဘုရင့် မာသီးဥယျာဉ်ရှိ ကျောက်ပြားတစ်ခုပေါ်တွင် ချထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ခွန်အားပြန်ရနေဆဲ ဇနကသည် နိုင်ငံ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝန်ထမ်းများက မကြာမီ တွေ့ရှိပြီး ခမည်းတော်၏ ပလ္လင်သို့ နောက်ဆုံး ပြန်ရောက်စေသော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်တွင် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်သောအခါ ထိုရှေးဘဝ၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဇနကမင်းသား ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ နတ်သမီး မဏိမေခလာသည် ထိုရှေးခေတ်၏ နတ်တစ်ပါးနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ စိတ်ပျက်နေသော ဘိက္ခုအား မမြင်ရသော ကမ်းခြေက ဇနကကို ကူးခတ်ခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ လွတ်မြောက်ရေးလမ်းကြောင်း၏ မမြင်ရသော အကွာအဝေးက ဤလမ်းကို ကျင့်ကြံခြင်းမှ မတားဆီးရဟု ဘုရားရှင် သတိပေးတော်မူသည်။ ဘုရားရှင်၏ စကားများဖြင့် အားဖြည့်ခံရသော ဘိက္ခုသည် ဈာန်ပွားရန် ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြီး၊ အချိန်ကြာလာသောအခါ စွန့်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဤဇာတ်သည် ဧကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၅၂ ဖြစ်ပြီး၊ အတိုဆုံး မွေးဖွားမှုဇာတ်များကို စုစည်းထားသော ဧကနိပါတ် ၏ ဇာတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ဝီရိယပါရမီ၊ ဆက်လက် ကြိုးပမ်းမှု၏ ပြည့်စုံမှုကို ဖော်ပြသော ကျမ်းဂန်ဆိုင်ရာ ဥပမာ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အဓိက ပုံရိပ်ဖြစ်သော ကမ်းခြေ မမြင်ရသော ပင်လယ်ပြင်တွင် ကူးခတ်နေသော လူသည် ကြိုတင်ကတိပေးထားသော ကယ်တင်မှုကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဘယ်အရာဖြစ်ဖြစ် ကြိုးပမ်းရန် တာဝန်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောင်နှစ်ရာများစွာ ကြာပြီးနောက် တူညီသော အကြောင်းအရာကို မဟာနိပါတ်တွင် ပိုမို ရှည်လျားစွာ ပြန်ပြောပြခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို မဟာဇနက ဇာတ်အမှတ် ၅၃၉ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထိုဇာတ်တွင် ဇနက၏ ကယ်တင်ခံရမှုမှ နိုင်ငံ၏ ပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော နောက်ဆုံး ကိစ္စအထိ ဆက်လက် ဖော်ပြထားသည်။