මණိကဏ္ဍဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်မှ ဤဇာတ်တော်ကို ဝိနယပိဋက စူဠဝဂ် (၁၄၆) တွင် ဇာတကအဋ္ဌကထာနှင့်အတူ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဘုရားရှင်သည် အာဠဝီမြို့အနီး အဂ္ဂါလဝစေတီ၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဒေသခံရဟန်းများသည် အိမ်ရှင်ဒကာများထံမှ တည်ဆောက်ရေးပစ္စည်းများ တောင်းခံရာတွင် အလွန်ပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်လာသဖြင့်၊ ရဟန်းတစ်ပါး လာနေသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် လူတို့သည် အိမ်တွင်းသို့ အမြန်ပြေးဝင်ကြသည်။ ကောင်းသောစိတ်ဖြင့် ပြုသော တောင်းဆိုမှုပင်လျှင် ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ဖိအားပေးပါက မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကို ပျက်စီးစေနိုင်ကြောင်း ပြရန်အတွက် ဘုရားရှင်သည် ညီအစ်ကို နှစ်ဦးနှင့် ၎င်းတို့တစ်ဦးထံ နေ့တိုင်း လာရောက်ခဲ့သော နဂါးမင်းအကြောင်း ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည် ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

ထိုအတိတ်ဘဝတွင် ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီပြည်ရှိ ချမ်းသာသော ပုဏ္ဏားမျိုးတွင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ စိတ်သဘောထား အတိအကျ တူညီသော ညီငယ်တစ်ဦးလည်း ရှိခဲ့သည်။ မိဘများ ကွယ်လွန်သောအခါ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် အမွေဖြစ်လာသော ဥစ္စာများကို ကြည့်ရှုကာ ထိုဥစ္စာတို့မှ မည်မျှ ယုံကြည်ရခက်သည်ကို သိမြင်ကြသည်။ သူတို့သည် အတူတကွ လောကီဘဝကို စွန့်လွှတ်ကြပြီး၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပါး၌ ရွက်ဖြင့်ကာထားသော တဲနှစ်လုံးကို ကပ်လျက် ဆောက်လုပ်ကာ၊ တစ်ဦးစီ တိတ်ဆိတ်စွာ ကိုယ်တွင်းဆင်ခြင်ခြင်းဖြင့် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးစေကြသည်။

ဆုတောင်းပြည့်စေသော ကျောက်မျက်ကို ၎င်း၏ လည်ပင်း၌ ဆောင်ထားသည့်အတွက် “လည်ပင်းတွင် ကျောက်မျက်ရှိသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော မဏိကဏ္ဍ အမည်ရှိ နဂါးမင်းသည် ချောမောသော လူငယ်ရသေ့ပုံဖြင့် ညီငယ်၏ တဲသို့ လာရောက်ရန် စတင်ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးသည် ဘဝ၏ ကိစ္စများနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကိစ္စများအကြောင်း နာရီပေါင်းများစွာ စကားပြောကြသည်။ လာရောက်မှုတိုင်း မပြီးဆုံးမီ မဏိကဏ္ဍသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော နဂါးပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြသကာ၊ ကြီးမားသော ကွင်းများကို ရသေ့၏ ပတ်လည်တွင် ချစ်ခင်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းဆောင်းပုံ ဖုံးလွှမ်းထားသော ခေါင်းကို ယောက်ျား၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားကာ၊ ထို့နောက် မြစ်ရေမျက်နှာပြင်အောက်သို့ ပြန်ဝင်သွားလေ့ရှိသည်။

နဂါးမင်းသည် ည၏ ဤဖက်တွယ်မှုကို မေတ္တာဖြင့်သာ ပြုသော်လည်း၊ ထိုကွင်းများ၏ အေးစက်မှုနှင့် ကြီးမားမှုကြောင့် မဏိကဏ္ဍ လာသည့်အခါတိုင်း ရသေ့ငယ်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကို မလှုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အစားအစာကို ဆက်မကြေနိုင်တော့ဘဲ၊ စိတ်ကိုလည်း တရားထိုင်ရာတွင် တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်တော့ပေ။ အချိန်ကြာလာသောအခါ သူ၏ လက်ခြေများ ပြာရောင်ဖြစ်လာပြီး ပိန်ကျဲကာ၊ နေသားကျသော ရသေ့ကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုခံနေရသော လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံပေါ်လာသည်။

ညီငယ်၏ ပိန်ကျဲလာမှုကို မြင်သောအခါ ဘုရားလောင်းက အဘယ်အရာက ဤမျှ ရောက်စေသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ရသေ့ငယ်က အမှန်တရားကို ဝန်ခံခဲ့သည်- မဏိကဏ္ဍသည် စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကြောင့် နေ့တိုင်း လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ကွင်းများတွင် ဘာမျှ ရန်ငြိုးမရှိ၊ ကြောက်ရွံ့မှုသည် လုံးလုံး ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်ဖြင့် အမှန်တရား လျော့သွားခြင်း သို့မဟုတ် ပင်ပန်းခြင်း လျော့သွားခြင်း မရှိပေဟု ဆိုသည်။

ဘုရားလောင်းက ပြန်ဖြေသည်မှာ၊ ပွင့်လင်းသော ပဋိပက္ခမရှိဘဲ တိကျစွာရွေးချယ်ထားသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် တူညီသော အကျိုးရလဒ် ရနိုင်ပါက ဧည့်သည်ကို အင်အားဖြင့် မောင်းထုတ်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးမင်း၏ ကျောက်မျက်သည် ၎င်း၏ အာဏာ၊ အလှ၊ ရှည်ကြာသော အသက်တို့၏ အဓိက အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်း သူက ညီငယ်အား ပြောပြသည်။ မဏိကဏ္ဍ နောက်တစ်ကြိမ် လာသောအခါ၊ ညီငယ်သည် လည်ပင်းမှ ကျောက်မျက်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် တောင်းခံရုံသာ လုပ်ရမည်ဟု သူက ညွှန်ကြားသည်။

ညီငယ်သည် နဂါး၏ နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်မှုတွင် ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်သောအခါ၊ မဏိကဏ္ဍသည် ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ပစ္စည်းကို တောင်းခံသဖြင့် ထိတ်လန့်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ သူက အခြားသူ၏ အမြတ်နိုးဆုံးအရာကို တောင်းသူသည် သူတို့နှစ်ဦးကြား ချစ်ခင်မှု၏ ဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ နဂါးမင်းသည် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ရသေ့၏ တဲသို့ နောက်တစ်ဖန် ပြန်မလာတော့ပေ။

ညဦးတိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုက ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိန်ကျဲစေခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်လာသော ညီငယ်ရသေ့သည် ကျန်းမာရေးနှင့် တရားထိုင်ရာတွင် မနှောက်ယှက်ခံရသော စွမ်းရည်ကို ပြန်ရခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ပုံစံအတိုင်း၊ အဖော်ဖြစ်မှုဖြစ်သော ဧည့်သည်ကို လွမ်းဆွတ်မိသေးသည်- ထိုဧည့်သည်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်မှုသည် စစ်မှန်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ရောက်ရှိမှုကို လက်ခံရန် မခံနိုင်သည့် အခြေအနေမှာ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ခဲ့ပေ။ ဘုရားလောင်းသည် ညီငယ်ကို ဤတိတ်ဆိတ်သော ဝမ်းနည်းမှုမှ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုအတွက် ဆေးကုသမှုနှင့် အထီးကျန်မှုအတွက် ဆေးကုသမှုသည် အမြဲတမ်း တူညီသော ဆေးဖြစ်ခြင်း မရှိကြောင်း ဘုရားလောင်းက သိမြင်ခဲ့သည်၊ တစ်ချိန်တည်းတွင် တစ်ဦးတည်းလူအတွက် နှစ်ခုလုံး လိုအပ်နေပါစေ။

ဘုရားရှင်သည် နားထောင်သူများကို အာဠဝီမြို့ အိမ်ရှင်ဒကာ ဒကာမများထံ ပြန်ညွှန်ပြခြင်းဖြင့် ဇာတ်ကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ ထိုဒကာများသည် ပစ္စည်းကို အလွယ်တကူ မပေးနိုင်သဖြင့်၊ ထပ်မံတောင်းခံခံရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ရဟန်းများကို လုံးဝရှောင်ရှားလာခဲ့ကြသည်။ နဂါးမင်းကို မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တဲမှ ဖယ်ရှားခဲ့သော ပုံစံအတိုင်း၊ ၎င်းတို့ ပြုသော တောင်းဆိုမှုများသည် ဘယ်လောက်ပင် ကောင်းမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်ရှိစေကာမူ၊ ဆက်ဆံရေးကိုယ်တိုင် ရှင်သန်ရန် နေရာ မကျန်တော့သော ရဟန်းများထံမှ၊ သာမန်လူများကိုပင် ဖယ်ခွာစေနိုင်ကြောင်း ဘုရားရှင်က ပြသတော်မူသည်။