ကာမဝိလာပဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ပါဠိဇာတကနိကာယ်၊ တိကနိပါတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၂၉၇ ဖြစ်သော ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ကျောင်းတွင် နေထိုင်သော ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရှေးက အိမ်ထောင်ပြုဖူးပြီး သံဃာ့သာသနာဝင်ပြီးနောက်တွင်လည်း ထားခဲ့ရသော မယားကို တွေးတောနေမိ၏။ ရဟန်းအဖော်များက သူ စိတ်ညစ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မြတ်စွာဘုရားထံ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ ထိုအခါ သူသည် ထိုမယားအပေါ် တွယ်တာမှုက စိတ်ကို ယခုတိုင် ဆွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံ၏။ မြတ်စွာဘုရားက ဤသို့ တွယ်တာမှုဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း၊ အမျိုးသမီး၏ မေတ္တာကို ကပ်ငြိခြင်း၏ အန္တရာယ်သည် အတိတ်ကာလက ရဟန်း၏ စိတ်ငြိမ်သက်မှုထက် များစွာ ပိုမို ပျက်စီးစေခဲ့ကြောင်း ဟောကြားတော်မူ၏။

မြတ်စွာဘုရားက ဤတရား၏ အပြည့်အစုံ အခြေအနေကို အခြားနေရာ၌ ဟောပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြတော်မူ၏။ ယခု အကြောင်းတရား၏ အဓိကအချက်မှာ ပုပ္ဖရတ္တဇာတ်နှင့် တူ၏။ ထိုဇာတ်တွင်လည်း တံစို့ထိုးခံရသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မိမိချစ်သူကိုသာ အမြဲ တွေးနေ၏။ ပို၍ နောက်ကျသော အတိတ်ဇာတ်မှာ အိန္ဒြိယဇာတ် ဖြစ်ပြီး ထိုဇာတ်တွင် ရသေ့တစ်ပါးသည် တူညီသော စွဲလမ်းမောဟကြောင့် ရှိသမျှကို ဆုံးရှုံးတော့မည့် အနီးအထိ ရောက်ခဲ့သည်။ ကာမဝိလာပဇာတ်သည် ထိုအန္တရာယ်၏ နောက်ထပ် အလွှာတစ်ခုကို ဖော်ပြသည် – သေခြင်းသည် အသေအချာ ဖြစ်နေချိန်တွင်ပင် တဏှာသည် ၎င်း၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို မလွှတ်ပေ။

ဗာရာဏသီမြို့တွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ဘုရင်၏ ဥပဒေကို ဖောက်ဖျက်သော ပြင်းထန်သည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်ကြောင်း တွေ့ရှိခံရ၏။ ဘုရင်၏ အရာရှိများက ရှေးကာလ၏ တံစို့ထိုးဒဏ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ကြ၍ ထိုလူကို မြို့ပြင်ရှိ ကွပ်မျက်ရာ တံစို့ပေါ်သို့ တင်ထားကာ ထိုခေတ်၏ ဥပဒေအရ နှေးနှေးချင်း သေဆုံးစေရန် ထားခဲ့ကြ၏။ ဇာတ်တော်သည် သူ၏ ဝေဒနာအသေးစိတ်ကို အာရုံစိုက်ခြင်း မပြုပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ သူ၏ အသက်ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ အဘယ်အရာ ပြည့်နေသနည်း ဖြစ်သည်။

တံစို့ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခံနေစဉ် သူသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဖြတ်ပျံသွားသော ကျီးတစ်ကောင်ကို သတိထားမိ၏။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝေဒနာအတွက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမည့်အစား ထိုငှက်ကို ခေါ်ပြီး၊ မိမိ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိသေးသော မယားထံ စကားတစ်ခွန်း ယူဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။ သူသည် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ဂါထာသုံးပုဒ်အဖြစ် ပြောကြား၏။ ဂါထာတစ်ပုဒ်စီသည် သေခြင်းကို ကြောက်သော စိတ်ကို မဟုတ်ဘဲ မယား၏ ခံစားချက်အပေါ် စိုးရိမ်သော စိတ်ကိုသာ ဖော်ပြ၏။

ပထမဂါထာတွင် သေလုမျောပါးသူသည် ကျီးအား မယားထံ သွား၍ မိမိ ကတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း အဘယ်ကြောင့် ပြန်မလာနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ သူ မရှိသောအချိန်တိုင်း မယားအတွက် ခံနိုင်ရန် ခက်လွန်းသော ရှည်လျားသည့်ကာလ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်၏။ အကြောင်းမှာ မယားသည် သူ တံစို့ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရကြောင်းနှင့် ယခုအခါ အိမ်သို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ကြောင်း မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယဂါထာတွင် သူသည် မိမိကို အပူပြင်းဆုံး စိတ်ပူစေသည့် အကြောင်းသို့ လှည့်ဝင်၏။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်နေသော တံစို့ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ မလာနိုင်သဖြင့် မယားသည် နာကျင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသဖြစ်နေနိုင်သည်ဟူသော အတွေးဖြစ်သည်။ သူ၏ မကျေနပ်ချက်သည် မိမိ၏ ကွပ်မျက်ခံရမှုထက်ပင် ပို၍ လေးလံစွာ ခံစားရကြောင်း ကြေညာ၏။ သူ၏ ခံစားချက်သည် ကိုယ်ပိုင်အသက်ထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

တတိယဂါထာတွင် လူသည် ကျီးအား မယားထံ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းများကို အိမ်တွင် ဘေးကင်းစွာ ဝှက်ထားသည့် နေရာကို ပြောပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ထိုပစ္စည်းများတွင် ရွှေထည်များ၊ ဗာရာဏသီ၏ အရည်အသွေးကောင်းသော အထည်များနှင့် အခြား ပိုင်ဆိုင်မှုများ ပါဝင်၏။ မယားသည် ထိုဥစ္စာဖြင့် နှစ်သိမ့်ခြင်း ရရှိပြီး ကောင်းမွန်စွာ ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်စေရန် သူ ဆန္ဒရှိသည်။ သို့သော် သူ ကိုယ်တိုင် ထိုဥစ္စာကို မျှဝေရန် ပြန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။

ဘုရားအလောင်းသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေ၏။ လူအုပ်ကို တရားဟောနေသော တန်ခိုးကြီးရသေ့အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်ပြီး နားလည်သူ တစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေ၏။ သေခါနီးတွင် ထိုမိန်းမ၏ နားထောင်နိုင်ခြင်းမရှိသော ဝေးကွာသူအတွက် စိတ်ချစေရန် စကားများကို ပြောနေသည့် လူတစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဘုရားအလောင်းသည် တွယ်တာမှုက စိတ်ကို မည်မျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွဲထားနိုင်သည်ကို သိမြင်၏။ သေခြင်းကြောက်ရွံ့မှုထက်ပင် ကျော်လွန်နိုင်သော အတိုင်းအတာအထိ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်သည် ဤသတိပြုချက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ၊ အလှအပမဲ့ ထားရှိပြီး၊ သေဆုံးရသူ၏ ကိုယ်ပိုင်စကားများက သင်ခန်းစာ၏ အလေးအနက်ကို ထမ်းဆောင်စေ၏။

မြတ်စွာဘုရားသည် ဇာတ်တော်ကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြပြီးသောအခါ စုဝေးနေသော ရဟန်းများအတွက် ဇာတ်ဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များကို ခွဲခြား ပြတော်မူ၏။ ရှေးဇာတ်ထဲရှိ မယားသည် ဝမ်းနည်းနေသော ရဟန်း မမေ့နိုင်သည့် မိန်းမအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်ဖွားခဲ့ပြီး၊ တူညီသော တွယ်တာမှုကြိုးသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။ သေဒဏ်ကို မြင်ပြီး၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သော ဘုရားအလောင်းသည် ထိုအတိတ်ဘဝ၌ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ပုပ္ဖရတ္တဇာတ်နှင့် အိန္ဒြိယဇာတ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဤကြိုးကို ပြန်ခြေရာခံခြင်းဖြင့် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းအား၊ သူ၏ ယခုဒုက္ခသည် အလွန်ရှေးကျသော ပုံစံတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း ပြတော်မူ၏။ ထိုပုံစံကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ရမည်အစား ပညာဉာဏ်ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

၂၉၇ နံပါတ်ဇာတ်တော်၏ အပြည့်အစုံကို ကြားနာပြီးနောက် ဝမ်းနည်းနေသော ရဟန်းသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို တံစို့ထိုးခံရသူ၏ နောက်ဆုံးနာရီများတွင် ထင်ဟပ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့၏။ နှစ်ဦးစလုံးသည် လက်ကမ်းမမှီနိုင်သော လူတစ်ဦးအပေါ် ကိုယ်တွင်းမှ ကျန်ရှိသော စွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးစေနေကြ၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို အသုံးပြု၍ ရဟန်းအား စွန့်ပစ်ခဲ့သော ကျင့်စဉ်ဆီသို့ ပြန်လည်ညွှန်ပြတော်မူ၏။ အနိစ္စကို သိမြင်ခြင်းသည် ရှေးဇာတ်ထဲတွင် သေခါနီးပင် မလျှော့နိုင်ခဲ့သော ထိုဆုပ်ကိုင်မှုကို လျှော့ချနိုင်ကြောင်း သတိပေးတော်မူ၏။ ရဟန်းသည် ဤတရားကို နှလုံးသွင်းပြီး သစ္စာအသစ်ဖြင့် မိမိ၏ တရားအားထုတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားအလောင်းသည် တံစို့ဘေးတွင် အကွာအဝေးမှ တစ်ချိန်က သိခဲ့သော လွတ်မြောက်မှုကိုပင် ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။