အာယာစိတဘတ္တဇာတ် - ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဘေးမလွတ်နိုင်ပုံ

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ပါဠိတော်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၉ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်းများက ခရီးသွားသူများ၏ အလေ့အကျင့်တစ်ခု အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ထိုအလေ့အကျင့်သည် ခရီးမထွက်မီ နတ်ဘုရားများအား ပူဇော်ပြီး၊ ခရီးလမ်း ဘေးကင်းစွာ အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်လာပါက ပို၍ကြီးမားသော ပူဇော်ပွဲကို ကတိပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓရှင်က ထိုအလေ့အကျင့်မှ ကောင်းကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ မရရှိကြောင်း ဖြေကြားပြီး၊ ထိုကတိသည် မည်သို့ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို ပြသရန် ယခင်ဘဝမှ ပုံပြင်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ကာသိနိုင်ငံတွင် ရွာသူကြီးတစ်ဦးသည် ကုန်သွယ်ခရီးမှ ကြီးမားသော အမြတ်ကို လိုလားခဲ့သည်။ မြို့အပြင်ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်းညောင်ပင်ထံ သွားရောက်ပြီး ၎င်းရှေ့တွင် ကတိပြုခဲ့သည်။ အကယ်၍ ခရီးအောင်မြင်ပြီး ဥစ္စာရလာပါက ကျေးဇူးတင်ပွဲအဖြစ် သတ္တဝါများကို ပူဇော်ရန် ပြန်လာမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ခရီးသည် မျှော်မှန်းထားသည်ထက် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဂိုဒေါင်များသည် ရွှေဖြင့် ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပြန်လာပြီး ပြုထားသော ကတိကို ဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဆိတ်၊ သိုးနှင့် ငှက်များအပါအဝင် သတ္တဝါများကို စုဆောင်းပြီး ခြေများကို ချည်နှောင်ကာ ဓားများ ချွန်ထက်စေပြီးနောက် ညောင်ပင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားအလောင်း (နောက်ဘဝတွင် ဗုဒ္ဓရှင်ကိုယ်တော်တိုင်) သည် ရွာသူကြီး ကတိပြုခဲ့သော ညောင်ပင်အတွင်း ဝိညာဉ်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သူ၏ နာမည်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရရန် ဆွဲခေါ်ခံရသော ကြောက်လန့်နေသော တိရစ္ဆာန်များကို မြင်တော်မူသောအခါ သစ်ပင်နတ်သည် ၎င်း၏ တောက်ပသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် အကိုင်းများကြားတွင် ထင်ရှားလာပြီး ဆုံးမချက်ဂါထာကို ရွတ်ဆိုတော်မူသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ဦးက သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ကတိမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်ဟု ထင်မြင်ပါက ထိုလွတ်မြောက်မှုသည် သူ့ကို ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်သည်ဟု သိစေရမည်။ ပညာရှိများသည် ဤနည်းဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် မရှာကြပေ။ သတ်ဖြတ်မှုဖြင့် လွတ်လပ်မှုဟု ထင်ရသည်မှာ မိုက်မဲသူ၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ဒုက္ခသာ ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်နတ်၏ သင်ကြားချက်သည် ရွာသူကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်ယုတ္တိကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သတ္တဝါများကို သတ်ခြင်းဖြင့် ကတိကို ပြီးစီးစေပြီး ကတိမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် သတ်ဖြတ်မှုသည် ကိုယ်တိုင် ထမ်းရမည့် အလေးဆုံး တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု နတ်က ဆိုသည်။ ဤအရာသည် အနာဂတ်ဘဝများအထိ လိုက်ပါလာမည့် အကြမ်းဖက်မှု၏ ကြွေးဖြစ်ပြီး၊ ယခုဘဝတွင် ပြေလည်ကြောင်း သူ ထင်ခဲ့သည်မှာ အရေးမပါပေ။ ဖြောင့်ဖြောင့်ဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းသော ကတိသည် ထိန်းသိမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုကြီးထွားသော ကြွေးဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးလူမှုရေးကတိ၊ သစ်ပင်အား ပြုထားသော ကတိကို ၎င်း၏ အမည်ဖြင့် ထိခိုက်ခံရသော သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ပိုမို ပြင်းထန်သော ကြွေးဖြင့် လဲလှယ်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု နတ်က ဆိုသည်။

သစ်ပင်နတ်၏ စကားများကြောင့် ရွာသူကြီးသည် ပူဇော်ပွဲကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ချည်နှောင်ထားသော သတ္တဝါအားလုံးကို လွှတ်ပေးကာ ၎င်းတို့ကို သတ်ရန် ချွန်ထက်စေခဲ့သော ဓားများကို ပစ်ချခဲ့သည်။ ဤတွေ့ဆုံမှုအကြောင်း ဝန်းကျင်ရွာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အချိန်ကြာလာသောအခါ ထိုရွာသားများသည် ကတိများ ပြည့်စေရန် တိရစ္ဆာန်သတ်ခြင်း အလေ့အကျင့်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကြသည်။ ထို့အစား တရားနှင့်ညီသော၊ အကြမ်းမဖက်သော ကျင့်ဝတ်ဆီသို့ လှည့်ခဲ့ကြသည်။ ဇာတ်တော်က ဤပြောင်းလဲမှုသည် အလွန်အရေးပါသဖြင့် ၎င်းကို လက်ခံသူများသည် ထိုအကျိုးကြောင့် နတ်ပြည်များတွင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ဒေသနာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဗုဒ္ဓရှင်သည် ယခင်ကာလ၏ သစ်ပင်နတ်ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ကိုယ်တော်တိုင် ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ အချိန်မှန်ဝင်ရောက်မှုဖြင့် သိုးနှင့် ဆိတ်အုပ်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ရွာတစ်ရွာလုံး၏ ကတိတစ်ခု အမှန်တကယ် ဘာကို တောင်းဆိုသည်ကို နားလည်မှုကို ပြုပြင်ခဲ့သော ဘုရားအလောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရဟန်းများ၏ မူလမေးခွန်းအတွက် ဇာတ်တော်၏ အဖြေမှာ အထောက်အထားမဲ့ အယူဝါဒအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ၊ တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းအဖြစ် ပေးထားသည်။ ခရီးသွားများ လုံခြုံစွာ ပြန်ရောက်ရန်နှင့် ကြွယ်ဝရန် မျှော်လင့်သော ပူဇော်ပွဲသည် ဘာမျှ မရရှိစေပေ။ မည်သည့် ကတိကိုမဆို ပြည့်စေရန် အလွယ်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ အခြားသတ္တဝါ၏ နာကျင်မှုဖြင့် ဘယ်တော့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သစ်ပင်နတ်သည် ကတိကို ပထမဆုံး ပြုသည့်အချိန်တွင် မပေါ်လာပေ။ ထိုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်သော စကားတစ်ခွန်းက ကတိကို ပြုခြင်း မဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ သတ္တဝါများ ချည်နှောင်ခံရပြီး ဓားများ ချွန်ထက်ပြီးသော နောက်ဆုံးအချိန်တွင်သာ ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်သည် သတ်ဖြတ်မှုကို ကာကွယ်နိုင်သေးသော နောက်ဆုံးအခါဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဋ္ဌကထာက ဤအချိန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော အချိန်ဟု ဖတ်ရှုကြသည်။ ရွာသူကြီးသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် လွတ်လပ်မှုကို ဝယ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းတွင် ကိုယ်ကိုကိုယ် မပါဝင်မီ ပြုသော ပြင်ဆင်ချက်သည် သူ ထိုယုံကြည်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ရန် အဆုံးသတ်သည့်အချိန်တွင် ပြုသော ပြင်ဆင်ချက်နှင့် အင်အား တူညီမည် မဟုတ်ပေ။ ယုံကြည်ချက်အချို့ကို ၎င်းတို့အပေါ် လုပ်ဆောင်မှု၏ အကျိုးဆက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါမှသာ စစ်မှန်စွာ စွန့်လွှတ်နိုင်ကြောင်း ဇာတ်တော်က အကြံပြုသည်။

ရွာသူကြီး၏ မူလအမှားမှာ သူ၏ ကတိသည် သစ်ပင်ထံ ပြုထားသော အရာဖြစ်ပြီး သွေးဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ကိုယ်နှင့် နတ်ဝိညာဉ်အကြား အပြန်အလှန် ကတိဖြစ်သည်ဟု တွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်နတ်၏ ပြုပြင်ချက်က အကြွေးရှင် အမှန်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲစေသည်။ သစ်ပင်ထံ မည်သည့်အကြွေးမျှ ရှိခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သတ်ဖြတ်ရန် ဆွဲခေါ်ခံရသော ဆိတ်နှင့် သိုးများသည် သူ၏ အမည်ဖြင့် ပြုထားသော ကတိကို ပြီးစီးစေရန် သုံးစွဲရမည့် ငွေကြေးမဟုတ်ဘဲ၊ ကုန်သည်၏ မူလကတိတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိသော သက်ရှိ သတ္တဝါများ ဖြစ်သည်။ ဤပြန်လည်သတ်မှတ်ချက်သည် ဇာတ်တော်၏ သီလ၊ ကောင်းမွန်သော အပြုအမူဆိုင်ရာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သင်ကြားချက်ကို အခြေခံသည်။ လူတစ်ဦးနှင့် မမြင်နိုင်သော အာဏာတစ်ခုကြား ရှိသည်ဟု စိတ်ကူးသော တာဝန်ကို ဝင်ရောက်ပါဝင်ခြင်း မရှိသော အပြစ်မဲ့သူ တတိယပုဂ္ဂိုလ်အပေါ် နာကျင်မှုဖြင့် ဘယ်တော့မျှ ပေးဆပ်၍ မရနိုင်ပေ။