စန္ဒာဘဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ကြီးမြတ်သော သာရိပုတ္တသည် သင်္ကဿမြို့တံခါးဝတွင် ထွက်ပေါ်လာသော ခက်ခဲသည့် မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုအကြောင်း ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဧကနိပါတ်၏ ဇာတ်အမှတ် ၁၃၅ ဖြစ်သည်။ သာရိပုတ္တ၏ ဖော်ပြတတ်သော ဆုရတနာသည် အခြားသူတို့၏ သံသယကို ဆန့်ကျင်၍ မှန်ကန်ခဲ့ခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တည်းမဟုတ်ကြောင်း ဘုရားရှင်က ရှင်းပြတော်မူပြီး၊ ၎င်း၏ မူလကို ပြသရန် ယခင်ဘဝမှ ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီကို ဗြဟ္မဒတ်မင်း အုပ်စိုးစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ ဒဒ္ဒရတောင်တွင် တရားကျင့်ရန် တပည့်အုပ်စုကို ညွှန်ကြားသော တောနေ ရဟန်းဆရာ အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အသက် ဆုံးတော့မည့်အချိန်တွင် တပည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုရုံးပြီး နောက်ဆုံး လမ်းညွှန်စကားတစ်ခု တောင်းခံကြသည်။ ဘုရားလောင်းက စကားနှစ်ခွန်းသာ ပြောသည်။ ထိုစကားမှာ စန္ဒဘ (လရောင်) နှင့် သူရိယဘ (နေရောင်) တို့ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားဖြင့် ကွယ်လွန်သွားပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ခဲ့သော ရောင်ခြည်ပြည့်ဝသည့် ဈာန်တွင် စိတ်ကို အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

စုဝေးနေသော တပည့်များအနက် အကြီးဆုံး တပည့်ဖြစ်သော၊ အချိန်ကြာလာသောအခါ သာရိပုတ္တ ဖြစ်လာမည့် ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းသည် ဘုရားလောင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်ခဲ့သည်။ သူက အခြားသူများအား ရှင်းပြစတင်သည်။ သေနေသော ဆရာသည် နေနှင့် လကို တရားထိုင်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သော ကြည့်ရှုအာရုံ အဖြစ် အတည်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအလေ့အကျင့်သည် စိတ်ကို ပုံမှန်ကောင်းကင်ထက် ရောင်ခြည်ဖြာသော ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့ပင် ပို့ဆောင်နိုင်သည်။ အခြားတပည့်များက စကားနှစ်ခွန်းသာ ရှိသော ရိုးရှင်းသည့် စကားက ထိုမျှ တိကျသော အဓိပ္ပာယ် မဆောင်နိုင်ဟု ယုံကြည်ကာ ဤအဓိပ္ပာယ်ကို လက်မခံခဲ့ကြပေ။ အငြင်းပွားမှုသည် ၎င်းတို့ကြားတွင် မဖြေရှင်းရသေးဘဲ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။

ယခု အာဘဿရ ဘုံ၏ ရောင်ခြည်ဖြာသော ဗြဟ္မာ ဖြစ်ပြီးသော မဟာဗြဟ္မာအဖြစ် ပြန်ဖွားလာသော ဘုရားလောင်းသည် ၎င်း၏ နောက်ဆုံးစကားက ဖြစ်စေခဲ့သော အငြင်းပွားမှုကို သိမြင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ အရင်တပည့်များ အပေါ်ဘက် လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ သာယာသော ဗြဟ္မာ ပုံသဏ္ဍာန်အသစ်ဖြင့် ထင်ရှားလာသည်။ အကြီးဆုံး တပည့်က နားလည်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဆိုလိုရင်းကို အတိအကျ အတည်ပြုသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ဆိုသည်။ နေနှင့် လကို တရားထိုင်ရာ အာရုံအဖြစ် ယူပြီး၊ ထိုအာရုံက ဖွင့်ပေးသော ဈာန်အဆင့်များမှတစ်ဆင့် စိတ်ကို ဆောင်ယူသူသည် ရောင်ခြည်ဖြာသော ဗြဟ္မာ့ဘုံ၌ ဖွားမြင်ကာ၊ အခြားနတ်ပြည်တစ်ခုတွင် မဖွားမြင်ဘဲ ရောင်ခြည်ဖြာသော ဗြဟ္မာများထံ ဖွားမြင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် အရင်တပည့်၏ မှန်ကန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို စုဝေးလာသော လူအုပ်ရှေ့တွင် ချီးမွမ်းပြီး၊ ထို့နောက် ၎င်း ဆင်းသက်လာခဲ့သော ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ပြန်သွားသည်။

တရားကို အဆုံးသတ်တော်မူရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ သေဆုံးနေသော ဆရာ၏ နောက်ဆုံးစကားကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ခဲ့သော အကြီးဆုံးတပည့်မှာ သာရိပုတ္တ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို သေမင်းကျော်ပြီးနောက် အတည်ပြုခဲ့သော မဟာဗြဟ္မာ ဖြစ်လာသည့် တောနေ ရဟန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်သည် သာရိပုတ္တ၏ နောင်ဘဝတွင် အခြားသူများ သံသယရှိချိန်တွင် မှန်ကန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်သော ကျော်ကြားမှု၏ အမြစ်ကို ဖော်ပြသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဆုရတနာကို ဘုရားရှင်က ယခုဘဝ ဉာဏ်ကောင်းမှုသက်သက်သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သေခြင်း၏ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ ပထမဆုံး မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သော နားလည်မှုသို့ ခြေရာခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်၏ အဓိက အချက်မှာ သေဆုံးနေသော ဆရာက အမှန်တကယ် ဘာမျှ များများ မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်း၏ တရားထိုင်ခြင်းအကြောင်း ရှင်းပြချက် သို့မဟုတ် ဈာန်အဆင့်များအကြောင်း မပေးခဲ့ပေ။ လရောင်နှင့် နေရောင် ဟူသော ရိုးရှင်းသော စကားနှစ်ခွန်းသာ ပြောခဲ့သည်။ ထိုသင်ကြားချက်ကို နားလည်ရန် လေ့ကျင့်ပြီးသား စိတ်သည် ရိုးရှင်းဆုံး ဖော်ပြချက်တွင် အလေ့အကျင့်တစ်ခုလုံးကို ချုံ့ထားသည်ကို သိမြင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဤချုံ့ထားမှုသည် ၎င်း၏ တပည့်များကို အတိအကျ ခွဲခြားစေခဲ့သည်။ ရည်ညွှန်းချက်ကို မသိနိုင်သူများက သေနေသောသူ၏ ရိုးရိုးစကားနှစ်ခွန်းကိုသာ ကြားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အကြီးဆုံးတပည့်ကမူ ကသိုဏ်ကျင့်စဉ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ နေ သို့မဟုတ် လကဲ့သို့ မြင်ကွင်းအရာဝတ္ထုကို အာရုံစိုက်မှတ်ရာအဖြစ် အသုံးပြုသော တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဆရာ လိုက်နာခဲ့သော ထိုအလေ့အကျင့်သည် အဘယ်သို့ ဦးတည်သွားမည်ကို တိကျပြီး ပြည့်စုံစွာ ထုတ်ဖော်ထားသည်ဟု ထိုစကားနှစ်ခွန်းထဲတွင် ကြားသိခဲ့သည်။

ကျမ်းဂန်အဖွင့်များက ဘုရားလောင်း၏ ရောင်ခြည်ဖြာသော ဗြဟ္မာပုံဖြင့် ပြန်လာခြင်းကို ရိုးရိုးမှန်းဆချက် အတည်ပြုချက်ထက် ပိုသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ၎င်း၏ နောက်ဆုံးစကားများ ညွှန်ပြခဲ့သော ဘုံမှ ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြင့်၊ ၎င်းသည် သင်ကြားချက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ သက်သေပြခဲ့သည်။ တပည့်များသည် ရိုးရှင်းသော စကားနှစ်ခွန်းက အမည်ပေးခဲ့သော ဦးတည်ရာကို ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤဇာတ်က အချို့သော သံသယများကို အငြင်းပွားမှုဖြင့်သာ ဖြေရှင်း၍မရကြောင်း၊ အကြီးဆုံးတပည့်၏ ဆင်ခြင်ချက် ခိုင်မာသော်လည်း၊ တရားထိုင်ခြင်းက ဘာကို ဖြစ်စေသည်ကို ပြောသော သင်ကြားချက်ကို အတည်ပြုရာတွင် အကောင်းဆုံးမှာ၊ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလင်းတောက်သည့် အထောက်အထား ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သော်လည်း၊ သာရိပုတ္တပင်လျှင် ထိုအချိန်မှ အစားထိုး မရနိုင်သော တစ်ခုကို ရရှိသည်ဟု ပြသထားသည်။ သူ၏ ဖော်ပြချက်ကို သံသယရှိခဲ့သော ပရိသတ်ရှေ့တွင် အများပြည်သူ ပြန်လည် အတည်ပြုခြင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်အပေါ် ယုံကြည်မှု၏ အစဖြစ်ကြောင်း ဇာတ်က သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုယုံကြည်မှုသည် သူ၏ တရားတစ်သက်တစ်လျှောက် ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။