လက်စားမချေခဲ့သော နဂါးမင်း

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ဘုရားရှင်သည် ဥပုသ်သီလများကို စောင့်ထိန်းသော ဂိုဏ်းဝင် ဒါယကာများအကြောင်း ချီးမွမ်းစကား ပြောတော်မူသည်။ ဥပုသ်နေ့များတွင် စောင့်ထိန်းရသော အထူးထိန်းချုပ်မှု ကတိများကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ရဟန်းတော်များအား ရှေးပညာရှိတို့သည် ဤကတိကို မပျက်စေရန် ရဟန်းတော်တို့ ရရှိထားသည့် ဂုဏ်ထင်ရှားမှုထက် များစွာ ကြီးမြတ်သော အရာများကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအချက်ကို သက်သေပြရန် ရှေးကာလ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြောတော်မူသည်။

ထိုရှေးအခါ ဗောဓိသတ်သည် မဂဓနိုင်ငံ ရာဇဂဟမြို့ရှိ မင်း၏ အဓိကမိဖုရားမှ ဒုယျောဓနအမည်ရှိ သားတော်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ တက္ကသီလာ၌ ပညာသင်ယူပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ ဖခင်မင်းက သူ့ကို ဘုရင်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်မြှောက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင် ရဟန်းဘဝကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ပထမတွင် နန်းတော်ဥယျာဉ်၌၊ နောက်ပိုင်းတွင် မဟိံသက နိုင်ငံရှိ စန္ဒကတောင်အနီး သစ်ရွက်ကျောင်းတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဖခင်သည် ထိုနေရာ၌ နက်ရှိုင်းသော ဈာန်နှင့် အမြင့်ဆုံး ပညာများကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။

ဘုရင်ဖြစ်လာသော ဒုယျောဓနသည် မြို့တံခါးလေးပေါက်စလုံးတွင် ဆွမ်းလှူရုံများ ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး ဇမ္ဗူဒီပတစ်ဝှမ်း၌ ရက်ရောမှုကြောင့် နာမည်ကြီးခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရည်မှန်းထားသည်မှာ လူ့ပြည်၏ ထာဝရ ထီးနန်းမဟုတ်၊ နတ်ဘုံဘဝ မဟုတ်ဘဲ နဂါးတို့၏ တောက်ပသော နယ်ပြည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ နဂါးဆိုသည်မှာ လူထု ယုံကြည်ချက်အရ မြွေနတ်များ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းကို ရည်ရွယ်၍ ကျင့်ဝတ်ကို စောင့်ထိန်းပြီး နေ့ထူးနေ့မြတ်များကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဘဝအဆုံးတွင် ဆန္ဒရှိခဲ့သည့်အတိုင်း သင်္ခပါလအမည်ဖြင့် နဂါးမင်းအဖြစ် ပြန်ဖွားခဲ့သည်။ နဂါးသည် မြွေပုံသဏ္ဌာန် ယူနိုင်သဖြင့် မကြာခဏ မြွေမင်းဟု ခေါ်တွင်သည်။

သင်္ခပါလသည် မကြာမီတွင် ရည်မှန်းခဲ့သော နယ်ပြည်၌ အမှန်တကယ် ကျေနပ်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိကြောင်း တွေ့ရှိသည်။ ထိုနေရာ၏ ကိုယ်ခံစားမှု အပျော်အပါးများသည် သူ့အတွက် အချည်းနှီး ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လူ့ဘဝတွင် ဖွားမြင်ပြီး နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်ရေးဆီသို့ ကျင့်ကြံနိုင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ရေအောက် နန်းတော်၏ ရှုပ်ထွေးမှု အားလုံးကို ရှောင်ရှားပြီး ဥပုသ်သီလကို စောင့်ထိန်းရန်အတွက် သာမန် မြွေတစ်ကောင်ပုံသဏ္ဌာန် ယူမည်ဟု စီစဉ်သည်။ ထို့နောက် လူ့ပြည်၌ ပုရွက်ဆိတ်ပုံပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေမည်၊ ဘယ်အရာ ဖြစ်ပေါ်လာစေကာမူ ကြမ်းတမ်းခြင်းမပြုဟူသော ကတိကို စောင့်ထိန်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အသားရှာဖွေနေသော မုဆိုးဆယ့်ခြောက်ဦးသည် ပုရွက်ဆိတ်ပုံပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေသော သူ့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ အရွယ်အစားကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ခရီးတစ်ဝှမ်း ကိုယ်ထည်ရှိ နေရာ ရှစ်ခုတွင် တုတ်စူးများ စိုက်ဝင်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖွင့်ဟနေသော ဒဏ်ရာများကို ဆူးပါသော ဝါးအစများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူ့ကို ဆွဲငင်ရန် ကြိုးများကို ဒဏ်ရာများမှတစ်ဆင့် ပတ်ထားပြီး၊ ခေါင်းကို မြှင့်ထားရန် နှာခေါင်းကိုပင် ပါးလွှာသော တုတ်ဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ ရွာတစ်ရွာမှ နောက်ရွာသို့ ပြသခန်းအဖြစ် ဆွဲလာခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေ တစ်လျှောက်လုံးတွင် သင်္ခပါလသည် ၎င်းတို့ကို မျက်စိမှိတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဒဏ်ရာတိုင်းသည် ကတိ၏ ဒဏ်ရာ မဖြစ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

အာလာရအမည်ရှိ ကြွယ်ဝသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးသည် ဤခရီးပန်းကို တွေ့ရှိပြီး ဒုက္ခခံနေရသော သတ္တဝါကို လွတ်မြောက်စေရန် စိတ်ထဲ ထိခိုက်ခဲ့သည်။ မုဆိုးဆယ့်ခြောက်ဦးစီကို ရွှေဒင်္ဂါးအတစ်ဆုပ်နှင့် မိမိ၏ နွားတစ်ကောင်ကို ပေးခဲ့ပြီး၊ သူတို့ဇနီးများကိုလည်း ရတနာတန်ဆာများ ပေးခဲ့သည်။ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်အောင် လုံလောက်သော ရွေးနုတ်ငွေ ဖြစ်သည်။ လွတ်မြောက်သည်နှင့် သင်္ခပါလသည် ရေရှိရာသို့ ဖျောက်ဖျက်သွားသည်။

ကျေးဇူးတင်ဖွယ် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် သင်္ခပါလသည် နောက်ပိုင်း အာလာရထံ ပေါ်လာ၍ နဂါးနယ်ပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် ရွှေနှင့် နီလာရတနာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နန်းတော်ဖြစ်ပြီး သရက်ပင်ခြံများ ဝန်းရံထားသည်။ ထိုနေရာ၌ နဂါးမိန်းမပျိုသုံးရာက ဝန်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ တစ်နှစ်တိုင်တိုင် နတ်ဘုံ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ခံစားခွင့် ရခဲ့သည်။ အာလာရက နေထိုင်ခြင်းထက် ရဟန်းဖြစ်လိုကြောင်း ပြောသောအခါ၊ သင်္ခပါလက လွတ်လပ်စွာ လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ရှေ့ရှိ တောသားဘဝအတွက် လိုအပ်သမျှ အားလုံးကို ယူဆောင်သွားစေခဲ့သည်။

အာလာရသည် ဟိမဝန္တာဒေသတွင် ရဟန်းဘဝကို ဖြတ်သန်းပြီး ကြာရှည်စွာ ထီးတည်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခရီးသွားလာရင်း ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မင်းက သူ၏ ဟန်ပန်အမူအရာကြောင့် နန်းတော်သို့ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ နောက်ပိုင်း ကဗျာပုံစံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုအတွင်း၊ အာလာရက သင်္ခပါလ၏ ဖမ်းဆီးခံရမှုနှင့် ခံနိုင်ရည်အကြောင်း အပြည့်အစုံကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူ၏ နှလုံးကို ရှေးဦးစွာ ရှေ့သို့ ဦးတည်စေသည်မှာ၊ ဖိနှိပ်သူများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ကောင်းမွန်သော အကျင့်ကို မြင်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်က ဤတရားကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘဝကို စွန့်ခွာသွားသော အဖခင်မင်းကို ကဿပ၊ အာလာရ၏ အကြောင်းကို ကြားနာခဲ့သော ဗာရာဏသီ မင်းကို အာနန္ဒာ၊ အာလာရကိုယ်တိုင်ကို သာရိပုတ္တ ဟု သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်မှာ နိုင်ငံ့ထီးနန်းပင်ထက် ပိုမို ခံနိုင်ရည်ရှိသော အနိုင်ကျင့်ခံရမှုကို ခံခဲ့ရသော နဂါးမင်း သင်္ခပါလ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပါဠိကျမ်းရှိ ဇာတ်အမှတ် ၅၂၄ သည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဤဖော်ပြချက်အတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သင်္ခပါလ၏ မုဆိုးများ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို ခံနိုင်ရည်သည် အရေးကြီးသောအခါ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သတ္တိမဟုတ်ပါ။ မုဆိုးများက ပုရွက်ဆိတ်ပုံပေါ်တွင် မတွေ့မီကတည်းက ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ထားသော ကတိ၏ တိုက်ရိုက်ဆက်လက်မှုဖြစ်သည်။ ရေအောက်နယ်ပြည်၏ လုံခြုံမှုမှ ဝေးကွာသော ဖွင့်ပြင်မြေပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခြင်းသည် ဥပုသ်ကို အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ စောင့်ထိန်းရန် ရည်ရွယ်၍ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနောက် ဖြစ်ပွားလာသော ဒုက္ခတစ်ခုလုံးသည် ၎င်းတို့ ဖြစ်မလာမီကတည်းက ရှေးဦးစွာ လက်ခံထားသော အန္တရာယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။