ကပေါတဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ နေတော်မူစဉ် ဤဇာတ်ကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ အာဟာရကို မထိန်းနိုင်သော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် ဆိုင်သည်။ အခြားရဟန်းများက ဤရဟန်းသည် လောဘကြီးပြီး ကောင်းမွန်သော အစားအစာ လှူဒါန်းမှုကို မည်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်ဖြစ်စေ၊ မျှော်ရသည်ထက် ပိုယူတတ်ကြောင်း ဘုရားရှင်အား တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်က ယခုအပြစ်အတွက်သာ မဆုံးမတော်မူဘဲ၊ ဤရဟန်းသည် ယခင်ဘဝ၌လည်း လောဘကြီးခဲ့ပြီး၊ ထိုလောဘကြောင့် ကိုယ့်အသက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြောင်း၊ ပညာရှိ မိတ်ဆွေတစ်ဦးကိုပင် အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအကြောင်းကို ဖော်ပြရန် ဇာတ်အမှတ် ၄၂ ဖြစ်သော ကပေါတဇာတ်ဟု ခေါ်သည့် ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဘုရားလောင်းသည် ချိုးငှက်အဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သည်။ မြို့၏ မဟာဘဏ္ဍာစိုး၏ မီးဖိုချောင်တွင် ချိုးငှက်များအတွက် ခိုလှုံရာအဖြစ် ဝါးရုံကွင်းခွက်တစ်ခုကို ချိတ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ငွေကုန်ကြေးကျ မရှိသော ရိုးရှင်းသော ကျေးဇူးပြုမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချိုးငှက်သည် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ပြီး၊ နံနက်တိုင်း တောအုပ်ထဲတွင် တောမျိုးစေ့များကို စားရန် ထွက်ကာ၊ ညနေတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ ပြန်လာသည်။ အိမ်သားများကို မည်သူ့ကိုမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ခိုလှုံစရာထက် ဘာမျှ မတောင်းခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် ဘဏ္ဍာစိုး၏ အောက်ထပ် မီးဖိုချောင်တွင် ပြင်ဆင်နေသော ငါးနှင့် အသားနံ့ကို ရလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဆာလောင်မှု နိုးထလာသည်။ ချိုးငှက်သည် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ကျီးကန်းသည် အခွင့်အရေး ရလာသည်ဟု မြင်သည်။ ချီးမွမ်းစကားဖြင့် ချိုးငှက်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး၊ သူ၏ အပြုအမူကို ချီးကျူးကာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် တောင်းဆိုသည်။ သူလည်း ခိုလှုံရာ ဝါးကွင်းခွက်တွင် ကြိုဆိုခံရရန် ဆန္ဒရှိသည်။

ချိုးငှက်က ကျီးကန်းကို တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုပေ၊ သို့သော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိပေးသည်။ သူတို့၏ သဘောသဘာဝနှင့် တပ်မက်မှုများသည် တူညီခြင်း မရှိကြောင်း ဆိုသည်။ “သင်သည် အသားကို တောင့်တပြီး ကျွန်ုပ်သည် တောမျိုးစေ့ကိုသာ တောင့်တသည်” ဟု ပြောသည်။ “မိမိ၏ တပ်မက်မှုကို မထိန်းနိုင်သော သတ္တဝါသည် လူတို့၏ အိမ်တွင် ပျက်စီးတတ်သည်” ဟုလည်း ဆိုသည်။ ကျီးကန်းသည် ကျင့်သားရသော နှိမ့်ချမှုဖြင့် တိတ်ဆိတ်သော အဖော်ဖြစ်ရုံသာ ပြုချင်ကြောင်း ဖြေသည်။ ချိုးငှက်က မသေချာသော်လည်း ၎င်းကို ခိုလှုံခွင့် ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချိုးငှက်သည် နေ့စဉ်အတိုင်း တောအုပ်ထဲသို့ ပျံသန်းရန် ထသောအခါ၊ ကျီးကန်းကိုလည်း လိုက်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ကျီးကန်းက ဝမ်းဗိုက်တွင် ရုတ်တရက် နာကျင်ခြင်း ရှိသည်ဟု ညည်းညူပြီး၊ ဝါးကွင်းခွက်တွင် နားနေလိုကြောင်း ဆိုသည်။ ချိုးငှက်က ထိုအကြောင်းပြချက်ကို ဖြစ်ပုံ နားလည်သဖြင့်၊ နေ့စဉ် ရှာဖွေခြင်းမပြုမီ လောဘကို ခိုင်ခိုင်ကြည်ကြည် ရပ်တည်ရန် တစ်ကြိမ်ထပ်မံ သတိပေးခဲ့သည်။

ဘဏ္ဍာစိုး၏ ချက်ပြုတ်သူ ထွက်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျီးကန်းသည် ခွက်ထဲမှ ဆင်းကာ၊ ငါးလတ်များ ပုံထားသော သံလွှာခွက်ဆီသို့ ပျံဆင်းသွားသည်။ ထိုအနက် အကြီးဆုံး အစအနကို ဖမ်းယူလိုက်သော်လည်း၊ သံခွက်၏ ကြိမ်းသံကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လွင်သွားသည်။ ချက်ပြုတ်သူ လှည့်ကြည့်ရာ ကျီးကန်းသည် သူ၏ သခင်၏ ကုန်လှောင်ရုံကို ခိုးယူနေသည့် အဖြစ်အပျက်ကို တွေ့ရသည်။

ဒေါသထွက်သော ချက်ပြုတ်သူသည် ကျီးကန်း ထွက်ပြေးမလွတ်မီ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ငှက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အမွေးတိုင်းကို ချွတ်ယူလိုက်ပြီး၊ အမွေးမရှိသော အရေပြားကို ဂျင်း၊ ဆား၊ အနံ့ပြင်းသော ဟင်းခတ်ဆေးနှင့် ချဉ်သော နို့ရည် ရောစပ်ထားသော ပေါင်းစပ်ဆေးဖြင့် ပွတ်လိမ်းလိုက်သည်။ ထိုဒဏ်သည် သေစေရန်ထက် နာကျင်စေရန် ရည်ရွယ်ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခရောက်နေသော ကျီးကန်းကို ဝါးကွင်းခွက်ထဲသို့ ပြန်ပစ်ထည့်ပြီး သူ၏ အလုပ်သို့ ပြန်သွားကာ ငှက်ကို ၎င်း၏ နာကျင်မှုနှင့် ထားခဲ့သည်။

ညနေခင်းတွင် ချိုးငှက် ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ ကျီးကန်းကို အမွေးချွတ်ခံရပြီး နှိပ်စက်ခံရကာ လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ကျီးကန်း၏ ဒုက္ခကို မကျေနပ်ဘဲ မကြည့်ပေ။ ယင်းအစား မိတ်ဆွေ၏ သတိပေးချက်ကို နားမထောင်သော သတ္တဝါအတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုသည်။ အာဟာရ ဆာလောင်မှုသည် သတိပေးချက် အားလုံးကို အနိုင်ယူခဲ့ပုံ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ၊ ဧည့်သည်ကို ဤမျှ ပျက်စီးစေခဲ့သော မီးဖိုချောင်အပေါ်တွင် နေထိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး ဝါးကွင်းခွက်ကို အပြီးတိုင် စွန့်ခွာခဲ့သည်။

ကျီးကန်းသည် ဒဏ်ရာမှ မကောင်းလာခဲ့ပေ။ ထိုညနေတွင် သူ ဝါးကွင်းခွက်၌ပင် သေဆုံးသွားသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ချက်ပြုတ်သူက သေဆုံးနေသော ငှက်ကို တွေ့ရှိပြီး၊ အလောင်းနှင့် ဝါးကွင်းခွက်ကိုပါ အပြင်ဘက်ရှိ အမှိုက်ပုံပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ချိုးငှက်က တစ်ချိန်က အိမ်ဟု ခေါ်ခဲ့သော ခိုလှုံရာ၏ အရာအားလုံး ကျီးကန်းနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဇာတ်ကြောင်းကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဘုရားရှင်က ဇာတ်ကောင်များကို ရဟန်းများအား ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယခု ရှေ့၌ရှိသော လောဘကြီးသော ရဟန်းမှာ ထိုဝေးလံသော ဘဝ၌ ကျီးကန်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုလည်း မထိန်းနိုင်သော ဆာလောင်မှုကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင်ကား ချိုးငှက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ မိတ်ဆွေကို ရိုးရိုးသားသား သတိပေးခဲ့သည်၊ လောဘ အမြစ်တွယ်နေရာတွင် မနေဘဲ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဤတရားကို ကြားနာပြီး၊ ဘုရားရှင်က စတုရာရိယသစ္စာ (ဆင်းရဲခြင်း၊ ၎င်း၏ အကြောင်း၊ ၎င်း၏ ချုပ်ငြိမ်းမှုနှင့် ထိုချုပ်ငြိမ်းမှုသို့ သွားရာ လမ်း) ကို ထပ်မံ ဖော်ပြသောအခါ၊ လောဘကြီးသော ရဟန်းသည် လမ်းပေါ်ရှိ ဒုတိယအဆင့် (သကဒါဂါမိ၊ ဆိုတာပန်၏ နောက်အဆင့်) ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။

ကပေါတဇာတ်သည် ဆာလောင်မှုကိုယ်တိုင်ကို ရှုတ်ချခြင်း မပြုပေ၊ သို့မဟုတ် သတ္တဝါတိုင်းကို တောမျိုးစေ့ဖြင့်သာ အသက်မွေးရန် မတောင်းဆိုပေ။ တပ်မက်မှုကို ပညာဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန်သာ တောင်းဆိုသည်၊ ယာယီ တောင့်တမှုတစ်ခုက ဘဝကို မပျက်စီးစေရန် ဖြစ်သည်။ ကျီးကန်းသည် သူ့ထံ ဘာမျှ တာဝန်မရှိသော စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေ၏ သတိပေးချက်ကို နှစ်ကြိမ် ရခဲ့ပြီး၊ နှစ်ကြိမ်လုံး သတိထားမှု ထက် သက်သာမှုကို ရွေးခဲ့သည်။ သူ့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်မှာ ချက်ပြုတ်သူ၏ ဒေါသ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် အစားအစာ လောဘကို ထိန်းချုပ်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချိုးငှက်၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာမှုသည် ဒေါသထက်၊ ဤသင်ကြားချက်၏ နှလုံးသား ဖြစ်သည်။ ပညာသည် မပြန်ပြင်နိုင်သော ပျက်စီးမှုကို ကြည့်ရန် မတွေ့ဆုံဘဲ ထွက်ခွာသော်လည်း၊ ပထမဦးစွာ သတိပေးချက်ကို ပြောဆိုရန် ဘယ်တော့မျှ ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။