ဘရုဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ကောသလနိုင်ငံ ပသေနဒိမင်းအား ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးသည် စီရင်ထားသော စနစ်အပြင်မှ လှည့်လည်နေသော ရသေ့အုပ်စုအား ထူးခြားသော ကျေးဇူးပေးရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ပါဠိတော်၏ ဇာတ်တော်အမှတ် ၂၁၃ သည် ဘုရားရှင်က သတိပေးချက်အဖြစ် ဟောကြားခဲ့သော ရှေးဟောင်းပုံပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဤပုံပြင်သည် ဝင်ငွေဖြင့် မရယူဘဲ ဝယ်ယူထားသော မင်းမျက်နှာသာပေးမှုတစ်ခုသည် စတင်ပြီးနောက် မည်မျှဝေးဝေးအထိ ရောက်သွားနိုင်သည်ကို ဖော်ပြသည်။

ဘရုဟုခေါ်သော ပင်လယ်ကမ်းခြေနိုင်ငံတွင် ထိုနိုင်ငံနာမည်တူ မင်းကြီးက စိုးမိုးသည်။ ဘုရားလောင်းသည် ရသေ့ငါးရာ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုရသေ့များသည် ဆိပ်ကမ်းမြို့၏ မြောက်ဘက်ဘေးတွင် ရှိသော ကြီးမားသော ညောင်ပင်ရိပ်အောက်၌ အေးမြသော ရိပ်ခိုရာကို ရှာဖွေ၍ နေထိုင်ကြသည်။ တောင်ဘက်ရှိ အခြားပင်အောက်တွင် ရသေ့အဖွဲ့တစ်စုလည်း သီးခြား နေထိုင်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောင်ဘက်ရှိ ပင်သည် ညှိုးနွမ်းပြီး ရိပ်မဲ့သွားသောအခါ၊ ထိုပင်အပေါ် မှီခိုခဲ့သော ရသေ့များသည် အခြားနေရာတွင် ရိပ်ခိုစရာ ရှာမည့်အစား၊ ဘုရားလောင်း၏ အဖွဲ့ နေထိုင်သော ဆက်လက် စိမ်းလန်းနေသည့် မြောက်ဘက်ပင်ကို သိမ်းယူရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ အမှန်တကယ် ရိပ်ပေးနိုင်သည့် ကျန်ရှိသော တစ်ပင်တည်းအပေါ် မိမိတို့ အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု ယုံကြည်သော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့စလုံးက အငြင်းပွားမှုကို ဘရုမင်း၏ ရှေ့သို့ တင်ပြကြသည်။

မင်းကြီးသည် အစတွင် ဤကိစ္စကို တရားမျှတစွာ စီရင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်က လာဘ်ပေးသဖြင့် ထိုလက်ဆောင်ကြောင့် ယိမ်းယိုင်သွားကာ မိမိ၏ စီရင်ချက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး၊ အမှန်တကယ် တရားမျှတမှု ဘာဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မကြည့်ဘဲ မြောက်ဘက်ပင်ကို နောက်လာသူများအား ပေးလိုက်သည်။ ထိုအရင်ကတည်းက နေထိုင်ခဲ့သော ရသေ့များသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ထိုရိပ်မှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ အခြားဖက်က မင်း၏ မျက်နှာသာအတွက် ရိုးရှင်းသော တရားမျှတမှုထက် ပိုမို ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မင်း၏ အဂတိစီရင်ချက်ကို ဆက်လက် ငြင်းခုံခြင်း သို့မဟုတ် မိမိတို့ဘက်မှ လာဘ်ပေးရန် အစီအစဉ်ဆွဲခြင်းအစား၊ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ရသေ့များသည် ထိုအငြင်းပွားမှုကိုယ်တိုင်သည် မိမိတို့အတွက် မထိုက်တန်ကြောင်း သတိပြုမိကြသည်။ ထိုရိပ်အပေါ် မသင့်လျော်သော တွယ်တာမှုသည် ဘုရားရှင်မြတ်တို့ လောကကို ပစ်ပယ်ခဲ့သော လောကီ တပ်မက်မှုထဲသို့ ရသေ့ သူတော်ကောင်းများကို ပြန်ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စတွင် မိမိတို့ ပါဝင်မှုအတွက် နောင်တရ၍ ငြင်းခုံခြင်းကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကာ အတူတကွ ဟိမဝန္တာသို့ ပြန်သွားကြသည်။ မိမိတို့ လောဘကို ဝယ်ယူနိုင်၍ ရောင်းချနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သော နိုင်ငံတွင် ဆက်မနေလိုကြတော့ပေ။

ပြည်ထောင်စောင့်နတ်များနှင့် သမုဒ္ဒရာ၏ နတ်ဝိညာဉ်များသည် တရားမျှတမှုကိုပင် လာဘ်အတွက် ရောင်းချနေသော မင်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့်၊ ထိုအပြစ်ကို ဖြေရှင်းချက်မရှိဘဲ ထားနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ထိုညတွင်ပင် ပင်လယ်သည် ကမ်းစပ်ကာကွယ်ရေးများကို ကျော်လွန်၍ ဝင်ရောက်လာသည်။ ညတစ်ညအတွင်း ညဉ့်ယံသုံးယံအတွင်းမှာပင် ဘရုနိုင်ငံ တစ်ခုလုံး၊ မင်းနန်းတော်၊ အဂတိမင်းကြီးနှင့် ထိုအငြင်းပွားမှု၏ ခြေရာ အားလုံးကို ပင်လယ်က မျိုသွားစေသည်။

ပင်လယ်ထကြွချိန်တွင် ဘုရားလောင်းနှင့် သူ၏ ရသေ့အဖော်များသည် ဟိမဝန္တာတွင် ဝေးလံစွာ ရောက်နေပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုသူတို့ ထားခဲ့သော နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာမှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်။ သူတို့ ကယ်တင်ခံရခြင်းသည် မူလအငြင်းပွားမှုတွင် မှန်ကန်ခဲ့သောကြောင့် ရရှိသော ဆုလာဘ် မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ နှစ်ဖက်စလုံးသည် တူညီသော မထိုက်တန်သည့် တပ်မက်မှုတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုတပ်မက်မှုကို ၎င်း၏ အမှန်အတိုင်း သိမြင်ပြီး မင်း၏ အဂတိက ကိစ္စတစ်ခုလုံးကို နောက်ဆုံး ရေနစ်ရာသို့ ဦးဆောင်သွားခင်ကတည်းက ထိုတပ်မက်မှုမှ ထွက်ခွာခဲ့သည့် အကျိုးဆက် ဖြစ်သည်။

ပသေနဒိမင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် ထူးခြားသော မင်းမျက်နှာသာပေးမှုကို ချိန်ဆနေချိန်တွင် ဤပုံပြင်ကို ကြားရသောအခါ၊ လာဘ်စားမှုကို တားမြစ်သော ရိုးရိုးသာမန် သတိပေးချက်ထက် ပို၍ ထိုးထွင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤပုံပြင်သည် မင်း၏ အဂတိစီရင်ချက်သည် ၎င်းအတွက် လာဘ်ပေးသူများကိုသာမက အငြင်းပွားမှုကို ဂရုမစိုက်သော နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ ထို့အပြင် အခွင့်အရေးဆုံးရှုံးခံရသော ရသေ့များပင်လျှင် ရိပ်ပေးသောပင်တစ်ပင်ကို ထိုမျှ အရေးကြီးစေသဖြင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ခြင်းတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်ထက် အထူးကျေးဇူးပြုရန် စဉ်းစားနေသော မင်းသည် ထိုကျေးဇူးက ရှုံးသွားသော ဘက်အတွက် ဘာတန်ဖိုး ရှိမည်ကို ချိန်ဆသင့်သည်ဟု ဤပုံပြင်က အကြံပြုသည်။ ထိုကျေးဇူး၏ ကြွေးမြီကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဆပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာသောအခါ နိုင်ငံအနီးတွင် ရပ်တည်နေသူ လူတိုင်းအတွက် ဘယ်လောက်ဈေးကြီးမည်ကိုလည်း ချိန်ဆသင့်သည်။