ဖမ်းဆီးသူကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သော ဘုရင်

ဇေတဝန်ကျောင်းတွင် ကောသလ ဘုရင်၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် မနာလိုစိတ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အမုန်းစွပ်စွဲချက်ကြောင့် ထောင်ချခံရပြီးနောက် လွတ်မြောက်လာသဖြင့် ဘုရားရှင်ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထောင်အတွင်း နေထိုင်ရစဉ် သူသည် အလွန် ရိုးသားစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သောတာပန် ဖိုလ်ရရှိသည့် ပထမ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ဤနည်းဖြင့် အဆိုးမှ အကောင်းကို ထုတ်ယူခဲ့သူ သူတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ကြောင်း၊ ရှေးပညာရှိများသည် တစ်ကြိမ်ကပင် ထိုအတိုင်း ပြုခဲ့ကြကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

ထိုအတိတ်ကာလတွင် ဗောဓိသတ္တဝါသည် ဗာရာဏသီကို ဘုရင် ဧကရာဇအဖြစ် အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး၊ အလွန် တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်သဖြင့် နန်းတော်အတွင်း မတရားမှု ပြုမိသော ဝန်ကြီးတစ်ဦးကိုပင် ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ပြစ်ဒဏ်မပေးဘဲ၊ နိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်ရုံသာ ပြုခဲ့သည်။ နှင်ထုတ်ခံရသော ထိုဝန်ကြီးသည် မိမိ၏ နာကျည်းမှုကို ကောသလ ဘုရင် ဒဗ္ဗသေန၏ ထမ်းဆောင်မှုသို့ ယူဆောင်သွားပြီး၊ ယုံကြည်ရသော အကြံပေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဤမျှ နူးညံ့သော ဘုရင်က အုပ်ချုပ်သော ဗာရာဏသီသည် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု နည်းပါးလှစွာဖြင့်ပင် ကျဆုံးမည်ဟူသော အတွေးကို စတင် စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။

ဤအချက်ကို အတည်ပြုရန် ဗာရာဏသီသို့ တိုက်ခိုက်ရန် လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့များကို သုံးကြိမ် စေလွှတ်ခဲ့ပြီး၊ သုံးကြိမ်လုံး ဧကရာဇသည် ဝန်ကြီး ကြိုတင်ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်း ပြစ်ဒဏ်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ကရုဏာနှင့် လက်ဆောင်များဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံသည် အင်အားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စိတ်သဘာဝကြောင့် ကာကွယ်စွမ်းမရှိဟု ယုံကြည်သွားသဖြင့် ဒဗ္ဗသေနသည် စစ်တပ် အပြည့်အဝဖြင့် ကျူးကျော်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဗာရာဏသီတွင် ကျူးကျော်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ပြီး အနိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိသော ကျွမ်းကျင်သည့် စစ်သူရဲ တစ်ထောင် ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဧကရာဇသည် မိမိကြောင့် အဘယ်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခမရောက်စေရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ အင်အားဖြင့် နိုင်ငံကို ယူလိုသူ ဘယ်သူမဆို ယူနိုင်ကြောင်း ကြေညာပြီး၊ ခုခံမည့်အစား မိမိ၏ မြို့တံခါးများကို ဖွင့်ပေးကာ မည်သည့်အရာ ရောက်လာမည်ကိုမဆို စောင့်ဆိုင်းရန် မိမိ၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဒဗ္ဗသေနသည် ဧကရာဇကို ဖမ်းဆီးစေပြီး၊ ၎င်း၏ ရှေးနန်းတော်အတွင်းရှိ တံခါးဝ၏ အထက်ဘောင်မှ ဦးခေါင်းအောက်ချ ချိတ်ဆွဲစေခဲ့သည်။ ထိုသေခြင်းသည် နှေးကွေးရန်နှင့် မြင်တွေ့နိုင်သူ မည်သူ့ရှေ့မဆို ပြုတ်ကျသော ဘုရင်ကို သင်ခန်းစာ ဖြစ်စေရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော သေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအနေအထားဖြင့် ချိတ်ဆွဲခံရကာ သေမင်းအတိ ရင်ဆိုင်ရစဉ်၊ ဧကရာဇသည် မိမိ၏ ဒုက္ခအတွက် တာဝန်ရှိသူ အပေါ် စိတ်ကို ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အရာသို့မျှ မလှည့်စေခဲ့ပါ။ ဒဗ္ဗသေနကိုယ်တိုင်အပေါ် မေတ္တာကို တမင် ပွားများခဲ့ပြီး၊ သူ၏ စိတ်အာရုံစူးစိုက်မှုသည် အလွန် ပြည့်စုံလာသဖြင့် နက်နဲသော ဈာန်ဝင်စားမှုသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ ၎င်းကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများသည် မိမိအလိုလို ပြတ်ထွက်သွားသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဧကရာဇသည် မိမိ၏ ချည်နှောင်မှုများမှ ထလာကာ၊ လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း၊ ပိတ်ဆို့မှု မရှိဘဲ ထိုအကန့်အသတ်မဲ့ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒကို အပြင်သို့ ဖြာထွက်စေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ဒဗ္ဗသေနသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးမျှ ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိသော ကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်သော ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ မိမိ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဒုက္ခပေးမှုနှင့် တိတိကျကျ တူညီသော နာကျင်မှုဖြင့် အော်ဟစ်ကာ မြေပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထောက်များက စုံစမ်းစစ်ဆေးကြပြီး ဘုရင်သည် လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တည်နေသည်ကို တွေ့ရှိရာ၊ မိမိကို ညှဉ်းဆဲနေသူ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အပေါ် မေတ္တာကိုသာ ဖြာထွက်စေနေသည်။ ဒဗ္ဗသေန၏ ဝေဒနာသည် မည်သည့် အမျက်ဒေါသကိုမျှ ထိန်းသိမ်းထားရန် အလွန် သန့်စင်သော စိတ်အပေါ် ပြန်လည် ဦးတည်လာသော ရက်စက်မှု၏ တိုက်ရိုက် အကျိုးဆက် ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ နားလည်ကြသည်။

အရှက်ရမှုဖြင့် ပြည့်လျှမ်းသွားသော ဒဗ္ဗသေနသည် ဧကရာဇကို လွတ်မြောက်စေရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး၊ ၎င်း၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ထိုခွင့်လွှတ်မှုကို မည်သည့် အမျက်ဒေါသ အရာမျှ မကျန်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပေးခဲ့သည်။ ဒဗ္ဗသေနက မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ပုန်ကန်သူများကို နှင်ထုတ်ပြီး နိုင်ငံကို အပြည့်အဝ ပြန်လည် ထူထောင်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် ဧကရာဇသည် ထိုဒုက္ခအတွင်း မိမိ၏ စိတ်နှလုံး ရည်မှန်းခဲ့သမျှကို ပြီးမြောက်စေခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ရာဇပလ္လင်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကာ တောထွက်တပသီ ဘဝကို ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် အချိန်ကြာလာသောအခါ ဗြဟ္မာ့ဘုံတွင် ပဋိသန္ဓေယူရန် ဦးတည်စေခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓသည် အာနန္ဒာကို ဒဗ္ဗသေနအဖြစ် သတ်မှတ်ဖော်ပြကာ၊ မိမိကိုယ်တိုင် ဧကရာဇ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းဖြင့် တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘုရင်၏ မေတ္တာသည် မိမိ၏ ရှေးနန်းတော် တံခါးထိပ်မှ ချိတ်ဆွဲ နေစဉ်ပင် မုန်းတီးစိတ် အမြစ်တွယ်ရန် အဖွင့်အပေါက် မကျန်ခဲ့အောင် ပြည့်စုံလျက် ရှိခဲ့သည်။ ပါဠိပိဋက၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၃၀၃ သည် ဤဖော်ပြချက်အောက်တွင် ဇာတ်လမ်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ မေတ္တာသည် ငြိမ်သက်သော ခံစားမှု မဟုတ်ဘဲ၊ ဒုက္ခပေးသော လက်ကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်သော တက်ကြွသည့် စွမ်းအားဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် ပြောပြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်လမ်းတွင် ဧကရာဇသည် ရာဇပလ္လင်ကို တစ်ကြိမ်သာမက နှစ်ကြိမ်တိုင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး၊ စွန့်လွှတ်မှု နှစ်ခုစလုံးသည် သူ့အကြောင်း ကွဲပြားသော အချက်များကို ဖော်ပြကြသည်။ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ မိမိအတွက် စစ်သူရဲ တစ်ထောင် သေဆုံးခြင်းမပြုစေရန် မိမိ၏ မြို့တံခါးများကို ဖွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မိမိကို အပြစ်မရှိ ပြုခဲ့သော လူများအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာ သူ၏ သန့်ရှင်းမှု အမှန်တရားကို လူတိုင်း မြင်ရာ ထင်ရှားပြီးနောက် ဒဗ္ဗသေန၏ ရာဇပလ္လင် ပြန်ပေးမည့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ လုံးဝ မတူညီသော အရာ ဖြစ်သည်။ ထိုငြင်းပယ်မှုသည် သူသည် ရာဇပလ္လင်ကို ပထမနေရာကတည်းက ပြန်လိုချင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း၊ ရက်စက်မှုကို ၎င်းကြောင့် မပြောင်းလဲဘဲ ရင်ဆိုင်ရန်သာ အခွင့်အရေးကို လိုချင်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ တံခါးဝမှ ချိတ်ဆွဲ နေစဉ်ပင် ထိုစမ်းသပ်မှုကို အပြည့်အဝ ဖြေဆိုပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ ရာဇသရဖူ ကိုယ်တိုင်က သူ့အား ပေးစရာ မကျန်တော့ပါ။