သည်းခံခြင်းရဟန်း

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဘုရားရှင်သည် ဒေါသကို ထင်ရှားစွာ ပြသခဲ့သော ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း ကြားသိတော်မူသည်။ ဘုရားရှင်က မိမိ ကိုယ်တိုင် မသိသော တရားကို ဟောကြားသူ၏ သင်ကြားချက်အတွင်း ဒေါသက မည်သို့ နေရာရနိုင်မည်နည်းဟု ရိုးရှင်းစွာ မေးတော်မူသည်။ ခန္တီ (သည်းခံမှု) ၏ အပြည့်အဝ အတိုင်းအတာ မည်သို့ ပုံစံရှိသည်ကို ရဟန်းအား ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ရှေးဘဝ၏ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ကာသီပြည်တွင် ချမ်းသာသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့သော ဘုရားလောင်း (နောက်ဘဝများစွာ ပြီးနောက် ဘုရားဖြစ်လာမည့် သတ္တဝါ) သည် မိမိ၏ အမွေအနှစ်အားလုံးကို လှူဒါန်းပြီး ဟိမဝန္တာတောင်တွင် သစ်သီးဖြင့် အသက်မွေးကာ လှည့်လည်သော ရဟန်းဘဝကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ ကာသီပြည်သို့ ပြန်လာပြီး မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်တွင် အခြေချနေထိုင်ကာ ခန္တီဝါဒီ (သည်းခံမှုကို ဟောကြားသူ) အဖြစ် သိကျွမ်းပြီး ရိုသေခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် တစ်ခုတည်းသော မမဖောက်လွဲသော သင်ခန်းစာကို ဟောကြားခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးသည် မည်သို့ ဆက်ဆံခံရစေကာမူ၊ မည်မျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဒုက္ခပေးခံရစေကာမူ၊ ဒေါသဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခွင့် မပေးရဟု ဆိုသည်။

တစ်နေ့တွင် ကာလာဗု မင်းသည် ၎င်း၏ အမတ်များနှင့်အတူ သောက်စားပျော်ရွှင်ရန် ဥယျာဉ်သို့ ရောက်လာပြီး အရက်မူးကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ၎င်း၏ အဖော်များသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြီး ဥယျာဉ်ထဲ လှည့်လည်ရင်း ဈာန်ဝင်ထိုင်နေသော ရသေ့ကို တွေ့ရှိကာ၊ အမြဲတမ်း နီးကပ်လာသူ ရှိသမျှကို သင်ကြားပေးသည့်အတိုင်း ၎င်းတို့ကိုလည်း သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ မင်းနိုးလာပြီး၊ ၎င်း၏ အဖော်များ အခြားလူတစ်ဦးကို ဝိုင်းရံနေသည်ကို တွေ့သောအခါ မနာလိုမှု ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာသည်။ မင်းက ဝင်သွားပြီး ဤရဟန်းက ဘာကို သင်ကြားနေသနည်းဟု တောင်းဆိုသည်။ သည်းခံမှုဟု ဖြေကြားသည်။ ထိုသည်းခံမှု မည်မျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိသည်ကို ကြည့်လိုသဖြင့် မင်းက သူ၏ သတ်ဖြတ်သူကို ဆူးပါသော ကြိမ်ဖြင့် ရဟန်းအား ၂၀၀၀ ကြိမ် ရိုက်နှက်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ခန္တီဝါဒီသည် ရိုက်ချက်တိုင်းကို ညည်းညူသံမပါဘဲ ခံခဲ့သည်။

မင်းသည် မကျေနပ်သေးဘဲ၊ သတ်ဖြတ်သူအား ရဟန်း၏ လက်များကို ဖြတ်ရန်၊ ထို့နောက် ခြေများ၊ နှာခေါင်း၊ နားများကို ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးပြီး၊ ဖြတ်တိုင်း၏ နောက်တွင် ထိုဂုဏ်ရှိသော သည်းခံမှု ရှိသေးသလားဟု ရပ်ဆိုင်းကာ မေးမြန်းသည်။ ခန္တီဝါဒီက ၎င်း၏ သည်းခံမှုသည် မင်းယူနိုင်သော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုတွင် မဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားတွင် တည်ရှိကြောင်း ဖြေသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြုသော အကြမ်းဖက်မှုသည် ဓားက ရေကို မဖြတ်နိုင်သကဲ့သို့၊ ၎င်း၏ သည်းခံမှုကို မရောက်နိုင်ဟု ဆိုသည်။

အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီ ပြတ်ထွက်ခံရစဉ်တွင်ပင် ဤရဟန်းသည် ဒေါသမရှိခဲ့ပေ။ သေဆုံးမည့်အချိန်တွင် မင်းကိုယ်တိုင် ရှည်ရှည်ကြာကြာ အသက်ရှင်စေရန် ဆုတောင်းစကားကို ပြောဆိုသည်။ ၎င်းသည် ၎င်းကို နှိပ်စက်ခဲ့သော ထိုလူအား ရောက်ရှိသော ခွင့်လွှတ်မှု၏ နောက်ဆုံးလုပ်ဆောင်ချက် ဖြစ်သည်။ မင်း၏ စစ်သူကြီး၊ ရှေးဘဝတွင် သာရိပုတ္တ ဖြစ်ခဲ့သူ၊ ကျန်ရစ်သော လက်များ၊ ခြေများ၊ နားနှင့် နှာခေါင်းကို ပတ်တီးစည်းရန် နောက်ပိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူသည် မင်းကိုသာ ဒေါသထွက်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ အကြံပြုခဲ့သည်။ ခန္တီဝါဒီသည် ထိုအကြံဉာဏ်ကို လက်ခံသည့် ဒေါသ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မပြခဲ့ပေ။

ကာလာဗု ဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာရန် လှည့်သောအခါ ကမ္ဘာမြေကိုယ်တိုင် ၎င်း၏ အောက်တွင် ပြိုကွဲသွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲမှ မီးတောက်သည် တံခါးဝသို့ မရောက်မီ ၎င်းကို ဆွဲယူသွားသည်။ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်ခုမျှ မလှမ်းနိုင်မီ ၎င်းကို အောက်သို့ ဆွဲချသွားသည်။

ဟောပြောချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ကာလာဗု မင်းကို ဘုရားရှင်၏ တသက်တာ ဆန့်ကျင်သူ ဒေဝဒတ်၏ ယခင်ဘဝအဖြစ်၊ ဘုရားရှင်၏ အဓိက တပည့်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သော သာရိပုတ္တ၏ ယခင်ဘဝအဖြစ် ဖော်ပြသော မင်း၏ စစ်သူကြီးကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဇာတ်ကြောင်းကို ပါဠိတော်၏ ဇာတ်အမှတ် ၃၁၃ အဖြစ် ဤနည်းဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဒေါသကြီးသော ရဟန်းအား သည်းခံမှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာ၏ မည်သည့် အရာမျှ ရောက်ရှိ၍ သို့မဟုတ် ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်သော နှလုံးသား၌ တည်ရှိသောအခါ မည်မျှ ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်ကို သက်သေပြရန် ပေးခဲ့သည်။

မင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီ ဖြတ်ပြီးနောက် သည်းခံမှု ရှိသေးသလားဟု ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းခြင်းသည် စပ်စုခြင်းထက် မင်းလိုအပ်သော စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုနှင့် ပိုဆင်သည်၊ ထိုစမ်းသပ်ချက်သည် နောက်ဆုံး ပျက်ကွက်သည်အထိ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ခန္တီဝါဒီ၏ အဖြေသည် အမြဲတူညီနေခဲ့ပြီး၊ မင်းသည် ရှာဖွေနေသော ကန့်သတ်ချက်ကို တွေ့ပြီဟု လက်မခံဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဆက်လုပ်ရန် အတင်းအကြပ် ဖြစ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုမျှ အမှန်တကယ် မပေါ်ပေါက်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကြောင်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် ရဟန်း၏ ဒုက္ခကို မဖြစ်ထွန်းသော အဓိက အကြောင်းအရာ မဟုတ်ဘဲ၊ မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် ပိုမိုပြင်းထန်လာမှုကို ထိုသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်စေရန် ဖော်ပြထားသည်။ ဤဒုက္ခသည် မည်မျှ ဖိအားပေးသည်ဖြစ်စေ အမျိုးအစား မပြောင်းလဲပေ။

သာရိပုတ္တ၏ ဒေါသကို မင်းတစ်ယောက်တည်းသို့ သာ ပြသပါ ဟူသော အကြံပြုချက်ကို ဆင်ခြင်ရန် တန်ဖိုးရှိသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဇာတ်ကြောင်းတွင် ခန္တီဝါဒီ၏ ဒုက္ခကို အလွန်ဆင်ခြင်ပေးသော လူတစ်ဦးထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူပင်လျှင် တိုက်ရိုက်တာဝန်ရှိသော လူအား အပြည့်အဝ ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ဒဏ်ရာရသော လူသားအတွက် အလွန် ကြီးကျယ်လွန်းကြောင်း ယူဆခဲ့ပြီး၊ ပိုမိုသေးငယ်သော၊ လူ့အရွယ်အစားနှင့် ကိုက်ညီသော ဒေါသကို ခွင့်ပြုချက် တစ်ခုအဖြစ် ပေးခဲ့သည်။ ထိုခွင့်ပြုချက်အပေါ် ခန္တီဝါဒီ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ၎င်း၏ သည်းခံမှု၏ ပြည့်စုံမှုကို မင်းအပေါ် တစ်ဖန် ဆန့်ကျင်ခြင်းထက် ပိုမို ပြောပြနိုင်သည်။