ဒီဃီတိ-ကောသလ ဇာတက

ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်တွင် ကောသမ္ဗီမှ ငြင်းခုံတတ်သော ရဟန်းအချို့အကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းများသည် ဇေတဝန်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ ၎င်းတို့ ပြန်လည် သဘောတူညီကြသောအချိန်တွင် ဘုရားရှင်က ၎င်းတို့ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ယုံကြည်ချက်တွင် မိမိ၏ တရားဝင် သားများဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ နှုတ်မှ စကားများဖြင့် ဖွားမြင်လာသူများဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် သားသမီးများသည် ဖခင်ပေးသော ဩဝါဒကို မဖောက်ဖျက်သင့်ကြောင်း ၎င်းတို့အား မိန့်ကြားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ၎င်း၏ သတိပေးချက်ကို လိုက်နာခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ပါဠိတော်ရှိ မွေးဖွားမှုဇာတ်လမ်းများ စုစည်းမှုဖြစ်သော ဇာတက ကျမ်းတွင် အမှတ် ၃၇၁ ဖြစ်သည်။

ဘုရားရှင်က ရှေးရှိ ပညာရှိများကို သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုပညာရှိများသည် ၎င်းတို့၏ မိဘများကို သတ်ဖြတ်ပြီး နိုင်ငံတော်ကို သိမ်းယူခဲ့သော လူများ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုရန်သူများသည် တောထဲတွင် တွေ့ရှိရသော အတည်ပြုထားသည့် သူပုန်များ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပညာရှိများက ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့က “ကျွန်ုပ်တို့၏ မိဘများ ပေးခဲ့သော ဩဝါဒကို ကျွန်ုပ်တို့ မဖောက်ဖျက်ပါ” ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ကာလ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဤမွေးဖွားမှုဇာတ်လမ်းတွင် ဇာတ်လမ်းကို ဦးတည်စေသော အဖြစ်အပျက်နှင့် ဇာတ်လမ်းကိုယ်တိုင် နှစ်ခုစလုံးကို အခြားမွေးဖွားမှုဇာတ်လမ်းတစ်ခုတွင် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြထားသဖြင့်၊ ဤနေရာတွင် ၎င်း၏ အဓိကအချက်ကိုသာ ပြောပြသည်။ ဤစာမျက်နှာသည် ကျမ်းဂန်ပေးသော အချက်အလက်များကိုသာ ဖော်ပြသည်။

ဇာတက အမှတ် ၃၇၁ တွင် ယခင် အဖြစ်အပျက်များကို ထပ်မံ ဖော်ပြခြင်း မရှိပါ။ ကောသမ္ဗီဇာတက၊ အမှတ် ၄၂၈ တွင် အတိုချုပ် ဖော်ပြချက် ရှိသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းတွင် ဗာရာဏသီ၏ ကာသီဘုရင် ဗြဟ္မဒတ်သည် ကောသလဘုရင် ဒီဃီတိ၏ နိုင်ငံတော်ကို သိမ်းယူခဲ့ပြီး၊ ဘုရင်သည် ဖျားယောင်းဝှက်ကွယ်နေစဉ် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

ဒီဃီတိ၏ သားမှာ ဤဘဝတွင် ဗောဓိသတ္တဝါဖြစ်သော ဒီဃာဝု မင်းသား ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းသည် မင်းသား ကြီးပြင်းလာပြီး၊ ဗာရာဏသီ ဘုရင် ဗြဟ္မဒတ် ၎င်း၏ လက်လှမ်းမီနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေချိန်မှ ဆက်လက် ဖော်ပြသည်။

ဒီဃာဝု မင်းသားသည် တောထဲတွင် ဗာရာဏသီ ဘုရင်ကို ဘက်ကိုယ်စောင်းလျက် အိပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဘုရင်၏ ဆံစည်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော စကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းက ယခု ၎င်း၏ မိဘကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဝင်ရောက်ဖျက်ဆီးသူကို ၎င်း၏ လက်အောက်တွင် ရရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။

ဓားကို မြှောက်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ၎င်း၏ မိဘများ ပေးခဲ့သော ဩဝါဒကို ၎င်း အမှတ်ရခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အသက်ကိုပင် ဆုံးရှုံးရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဩဝါဒကို မဖောက်ဖျက်ဘဲ နေမည်ဟု ၎င်း စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဘုရင်ကို ကြောက်ရွံ့စေရုံဖြင့် ကျေနပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဒီဃာဝုက ပထမ ဂါထာကို ဆိုခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် ၎င်း၏ လက်အောက်တွင် ထိုနေရာ၌ အိပ်လျက်ရှိကြောင်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ဘုရင်တွင် မည်သည့် ဥပါယ် ရှိသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဘုရင်က ဒုတိယ ဂါထာဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မင်းသား၏ လက်အောက်တွင် မြေပေါ်၌ အကူအညီမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း မသိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဗောဓိသတ္တဝါက ကျန်ရှိသော ဂါထာများကို ဆိုခဲ့သည်။ သေဆုံးချိန်တွင် ကောင်းသော အလုပ်နှင့် ကောင်းသော စကားများသာလျှင် နှစ်သိမ့်မှုကို ပေးနိုင်ပြီး၊ ငွေကြေးမဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ “ထိုလူသည် ကျွန်ုပ်ကို ဆဲရေးခဲ့သည်၊ ထိုသူက ကျွန်ုပ်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်၊ တတိယသူက ကျွန်ုပ်ကို အနိုင်ယူပြီး ကြာခဲ့ပြီးကတည်းက ဥစ္စာကို လုယူခဲ့သည်” ဟု ထင်မြင်ချက်မျိုး ထားရှိသူများသည် ၎င်းတို့၏ ဒေါသကို ဘယ်တော့မှ သက်သာစေခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ထိုသို့သော အတွေးများကို ငြင်းပယ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ဒေါသကို ငြိမ်းစေပြီး ထပ်မံ၍ အတူ ညီညွတ်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ မုန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မေတ္တာတစ်ခုတည်းသာလျှင် မုန်းခြင်းကို ရပ်စဲစေသည်။ ဤသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်း၏ ထာဝရ ဥပဒေ ဖြစ်သည်။

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ဗောဓိသတ္တဝါက ဘုရင်အား မှားယွင်းမှု မပြုမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ အစား ဘုရင်အား ၎င်းကို သတ်ရန် ပြောပြပြီး၊ ၎င်း၏ ဓားကို ဘုရင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ဘုရင်က ၎င်းလည်း မင်းသားအား မှားယွင်းမှု မပြုမည်ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ဘုရင်သည် သစ္စာဂတိ ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒီဃာဝုနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ သွားရောက်ပြီး၊ ၎င်းကို ၎င်း၏ အမတ်များ ရှေ့တွင် တင်ပြခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကောသလဘုရင်၏ သား ဒီဃာဝု မင်းသား ဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းက ကျွန်ုပ်၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့ကြောင်း၊ ၎င်းကို မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ ပြုနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဘုရင်က မင်းသားအား ၎င်း၏ သမီးကို လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ဖခင်၏ နိုင်ငံတော်တွင် ၎င်းကို တည်ထောင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဘုရင်နှစ်ပါးသည် ပျော်ရွှင်စွာနှင့် သဟဇာတဖြင့် အတူတကွ အုပ်စိုးခဲ့ကြသည်။

ဘုရားရှင်သည် ၎င်း၏ တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်ပြီး မွေးဖွားမှုကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က မိဘများသည် ယခုအခါ ဘုရင့်မင်းမျိုးမင်းနွယ်၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဒီဃာဝု မင်းသားမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ဆက်စပ်ပါသော ကောသမ္ဗီဇာတက၊ အမှတ် ၄၂၈ တွင် ၎င်းသည် ထိုအချိန်က ၎င်း၏ မိဘများကို မဟာဘုရင် သုဒ္ဓေါဒန နှင့် မိဖုရား မဟာမာယာ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းတွင် ရှိသော အခိုက်အတန့်တစ်ခုမှာ၊ မထိုးချလိုက်သော မြှောက်ထားသည့် ဓားဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မတိုင်မီ အရာအားလုံးသည် ထိုးရန် အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကျမ်းဂန်က ထိုအချက်ကို မဖုံးကွယ်ပေ။ ဗောဓိသတ္တဝါ ရွေးချယ်သည်မှာ ၎င်း၏ ဒဏ်ရာထက် မိဘများ၏ ဩဝါဒကို ပို၍ အမှတ်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အသက် အန္တရာယ် ရှိသော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်သည်။

ရလဒ်မှာ အားနည်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဘုရင်အား ဓားကို ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ၎င်းသည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ကြောက်ရွံ့မှု၏ အကြောင်းရင်းကို ဖယ်ရှားပြီး၊ နိုင်ငံတော်ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ပြန်လည်ရရှိသည်။ ကောသမ္ဗီရဟန်းများအတွက်လည်း၊ ငြင်းခုံမှုတွင် ပါဝင်နေသော ဒါယကာတိုင်းအတွက်လည်း၊ ဤဇာတ်လမ်းသည် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းသည်- အသိုင်းအဝိုင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် အတူ နေထိုင်နိုင်စေရန် ဟောင်းနွမ်းသော စိတ်ဆိုးမှုကို ချထားနိုင်ပါသလား။