အနုသာသိကဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဇေတဝနတွင် သီတင်းသုံးစဉ် ပါဠိတော်ရှိ ဧကနိပါတ်၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၁၁၅ ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် သာဝတ္ထိမြို့၏ အရပ်တစ်ခုတွင် တောင်းစားသောအခါတိုင်း အရသာရှိသော စားဖွယ်များ ရရှိသော ဘိက္ခုနီ တစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ အခြားဘိက္ခုနီများ ဤအကျိုးကို သိရှိပြီး ဝေမျှခံစားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိဟာရသို့ ပြန်လာကာ ထိုအရပ်သည် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း လေးလေးနက်နက် သတိပေးခဲ့သည်။ “ထိုနေရာတွင် ရမ်းသမ်းသော ဆင်တစ်ကောင်၊ ရမ်းသမ်းသော မြင်းတစ်ကောင်၊ ရမ်းသမ်းသော ခွေးတစ်ကောင် ရှိသည်။ ထိုလမ်းသို့ မသွားကြနှင့်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူ့ကို ယုံကြည်သော အခြားဘိက္ခုနီများက ထိုအရပ်ကို လုံးဝ ရှောင်ကြဉ်ကြပြီး၊ သူတစ်ဦးတည်း တောင်းစားခွင့်ကို ထားခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် သူသည် ထိုလမ်းတစ်လျှောက်လုံးကို ကိုယ်တိုင် ဆွမ်းခံသွားခဲ့သည်။ ဆိတ်တစ်ကောင်က နောက်ကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ဝှေ့ခဲ့ပြီး သူ လဲကျကာ ခြေထောက် ကျိုးခဲ့သည်။ ရဟန်းများက ဖြစ်ရပ်ကို တင်ပြသောအခါ ဗုဒ္ဓရှင်က သူ့ကိုယ်ပိုင်လောဘကို ကာကွယ်ရန် သတိပေးခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တည်းမဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ရှေးကာလက ဆင်တူသော လှည့်စားမှုအကြောင်း ပြောပြတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီ၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ငှက်အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲသို့ ဦးတည်သော မြင့်သောလမ်းမကြီးနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော တောအုပ်တွင် အုပ်စုကြီးတစ်စု၏ ဘုရင်အဖြစ် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ငှက်အမှုထမ်းများထဲတွင် “သတိပေးတတ်သူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အနုသာသိကာ အမည်ရှိ ငှက်တစ်ကောင် ရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ အစားအစာအတွက် လောဘသည် အုပ်စုထဲတွင် အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုကြီးမားခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း ဆန်၊ ပဲနှင့် နှမ်းများကို တင်ထားသော ကုန်ရထားများသည် လမ်းမကြီး၏ ဝဲလမ်းကြောင်းများတွင် ဆူညံစွာ ဖြတ်သွားကာ ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းအချို့ကို လမ်းပေါ်သို့ ကျဲကျသွားခဲ့သည်။ အနုသာသိကာသည် ကျဲကျသွားသော စပါးကို တွေ့ရှိပြီး အခြားအုပ်စုသိလျှင် သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် ဘာမျှ မကျန်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း သိခဲ့သည်။

အဖော်များထံ ပြန်ရောက်သောအခါ အနုသာသိကာသည် စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ “ညီအစ်ကိုတို့၊ မြင့်သောလမ်းမကြီးမှ ဝေးဝေးနေကြ။ ထိုနေရာတွင် ရမ်းသမ်းသော နွားများက ကုန်ရထားကြီးများကို ဆွဲသည်။ သံဘီးများက လမ်းပေါ်တွင် နှေးကွေးနေသည့် အရာတစ်ခုခုကို ကရုဏာမဲ့ စီးနင်းဖြိုခွဲသည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ အုပ်စုသည် သူမ၏ ကိုယ်ဘေးအန္တရာယ် စိုးရိမ်သော စိတ်ကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မြင့်သောလမ်းမနှင့် ကျဲကျနေသော ကုန်စည်များမှ ဝေးဝေးနေရန် လိုက်နာခဲ့ကြပြီး၊ တောအုပ်မှ ရရှိသော အနည်းငယ်သော အစားအစာဖြင့် ကျေနပ်ခဲ့ကြသည်။ အနုသာသိကာသည် ယှဉ်ပြိုင်သူများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် နေ့တိုင်း လမ်းမကြီးဆီသို့ ပျံဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း စပါးကို ကျွေးရတော့ ဝ၍ ပိုမို လေးလံလာခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ စားသုံးခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် အနုသာသိကာသည် ဘီးရာအနက်ကြီးတစ်ခုတလျှောက် ခေါင်းငုံ့ကာ စပါးများ ရှာဖွေနေစဉ် ဝေးလံမှ ရထားတစ်စင်း ဆူညံစွာ ချဉ်းကပ်လာသံကို ကြားခဲ့သည်။ ထိုရထားသည် ဝေးသေးသည်ဟု ယူဆပြီး ပျံထွက်ခြင်းမပြုဘဲ စားနေသည့်အရာကို ဆက်စားရန် ခဏ ကြာအောင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ရထားသည် သူမ တွက်ခဲ့သည်ထက် အလွန်မြန်စွာ အကွာအဝေးကို လျှော့ချလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အလွန်အစာစားထားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လေထဲသို့ မမြှောက်နိုင်မီ ဘီးသည် သူမအပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်သွားပြီး လမ်းပေါ်တွင် နှစ်ခွ ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။

အုပ်စုသည် သတင်းကြားသောအခါ စုရုံးလာပြီး ဘီးလမ်းကြောင်းနားတွင် ၎င်း၏ ပျက်စီးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို တွေ့ရသည်။ ငှက်မင်းဖြစ်သော ဘုရားအလောင်းသည် ၎င်း၏ အကြွင်းအကျန်ကို ကြည့်ရှုပြီး ကြေညာခဲ့သည်။ “ကြည့်ကြပါ၊ အခြားသူများကို အကြံပေးနေစဉ် ကိုယ်တိုင်က လောဘဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သော အနုသာသိကာ၏ အကြောင်းကို။ သူမ၏ အတောင်များ ကျိုးပဲ့ပြီး၊ ယခု သူမ၏ အဖော်များအား ထွက်ပြေးရန် သတိပေးခဲ့သော ဘီးကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်။” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင် မကျင့်သုံးသည့်အရာကို အခြားသူများအပေါ် တောင်းဆိုသော ဆရာသည် သူမ၏ အခြားသူများအတွက် ဖြတ်သန်းသော လမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျက်စီးရာသို့ သွားရမည်ဟု အုပ်စုရှေ့တွင် ကြေညာခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓရှင်သည် တရားကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် လက်ရှိဘိက္ခုနီကို ရှေးဘဝ ငှက်အနုသာသိကာ ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားဖော်ပြတော်မူသည်။ မှားယွင်းသော သတိပေးချက်များကြောင့် အလှူများကို စုဆောင်းသော ပုံစံသည် တစ်ဘဝလုံးတွင် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ ၎င်းကို ကိုယ်တော်တိုင်က ၎င်း၏ လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်ပြီး အကြွင်းအကျန်ပေါ်တွင် စီရင်ချက် ချမှတ်ခဲ့သော ဘုရင်ငှက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

အဋ္ဌကထာဆရာများက ဤဇာတ်တော်ကို သီလပါရမီ၊ ကျင့်ဝတ်ဖြောင့်မတ်မှု၏ ပြည့်စုံမှုကို ဖော်ပြသော ဇာတ်တော်များထဲတွင် ထည့်သွင်းကြသည်။ ၎င်း၏ သတိပေးချက်သည် အခြားသူများကို ထိန်းသိမ်းရန် ညွှန်ကြားနေစဉ် တိတ်တဆိတ် ၎င်းတို့ ဝေဖန်သော အပြစ်ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်နေသူအပေါ်တွင် အပေါ်ဆုံး ကျရောက်သည်။ အနုသာသိကာ၏ အမည်သည် “သတိပေးတတ်သူ” ဖြစ်ပြီး၊ ဇာတ်ကြောင်းက ဤဆန်းကျယ်သော ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ဘယ်တော့မျှ မေ့မသွားစေပေ။ သူမ၏ သတိပေးချက်များသည် ပုံစံအားဖြင့် မှန်ကန်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်အားဖြင့် မှားယွင်းသည်။ ၎င်းတို့ကို ကိုယ်ပိုင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဆာလောင်မှုသို့ လမ်းဖွင့်ရန်သာ ပေးခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် လောဘက ကယ်တင်နိုင်သော ဉာဏ်ဆင်ခြင်ရာ ဉာဏ်အင်္ဂါများကို မည်သို့ ထိခိုက်စေသည်ကိုလည်း ပြသသည်။ တစ်ကိုယ်တည်း စားသောက်ခြင်းကြောင့် လေးလံပြီး နှေးကွေးလာသော သူမသည် အခြားသူများအတွက် လွတ်လပ်စွာ တီထွင်ခဲ့သော အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် လိုအပ်သော ငှက်ပျံနိုင်မှုပင် မရှိတော့ပေ။ အနုသာသိကာသည် ကျင့်ဝတ်၏ ပုံစံကို ဖော်ဆောင်ခြင်းကို အမှန်တရား၏ အနှစ်သာရနှင့် ရောထွေးခြင်းမလုပ်ရန် အချိန်မရွေး သတိပေးချက် ပေးသည်။ သင်ကြားရမည့် စစ်မှန်သော ဖြောင့်မတ်မှုသည် ဦးစွာ ကိုယ်တိုင် နေထိုင်ရမည့် ဖြောင့်မတ်မှု ဖြစ်ရမည်။