ဘိသပုပ္ဖဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ကောသလ ဒေသမှ ဘိက္ခုတစ်ပါး၏ အကြောင်းကြောင့် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘိက္ခုသည် ပန်းပဒုမ္မ တစ်ပွင့်ကို နမ်းရှိုက်ရန် ခဏရပ်မိသည့်အတွက် တောနတ်မှ ထက်ထက်မြက်မြက် ဆုံးမခံခဲ့ရသည်။ ထိုတွေ့ဆုံမှုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော ဘိက္ခုသည် ၎င်း၏ သံသယကို ဘုရားရှင်ထံ တင်ပြခဲ့ရာ၊ ဘုရားရှင်က ရှေးဟောင်း ဇာတ်တစ်ပုဒ်ဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည်။ ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်အမှတ် ၃၉၂ သည် ဤအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။

ရှေးအခါက ဘုရားလောင်းသည် ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ သန့်စင်သော ပန်းလိုတ်ရေကန်များအနီးတွင် ရဟန်းဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ နေ့ရက်များကို နက်ရှိုင်းသော ဈာန်ပွားရင်း ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရေချိုးရန် ဈာန်မှ ထလာချိန်၌ နံနက်အလင်းတွင် မကြာသေးမီက ပွင့်ခဲ့သော အနီရောင် ပဒုမ္မ တစ်ပွင့်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အနံ့သည် နူးညံ့ပြီး သန့်စင်လွန်းသဖြင့် ရေစပ်တွင် ခဏရပ်၍ ကိုင်းညွှတ်ကာ ရှုရှိုက်ခဲ့သည်။

အနီးရှိ သစ်ပင်တွင် နေထိုင်သော သစ်ပင်နတ်တစ်ပါး (နောက်ပိုင်းတွင် ထိုဘဝ၌ ဖြစ်ခဲ့သော ဥပ္ပလဝဏ္ဏာ ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ခံရသော၊ ဘုရားရှင်၏ အထူးထင်ရှားသော အမျိုးသမီး တပည့်တော် ကြီးမြတ်သော ရဟန်းမ) သည် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ထက်ထက်မြက်မြက် ဆုံးမခဲ့သည်။ ပဒုမ္မသည် ၎င်းကို ပေးခဲ့သူ မည်သူ့မှ မဟုတ်ကြောင်း၊ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ခြင်းဖြင့် ဉာဏ်ရှိသူများ၏ မျက်စိတွင် မိမိ၏ မဟုတ်သော အရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခိုးယူသော သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။

ဘုရားလောင်းသည် အံ့သြမှုမှ ပြန်လည်ကောင်းလာခါစတွင်၊ ရိုင်းစိုင်းသော သစ်ခုတ်သမားတစ်ဦး သံချိတ်ဖြင့် ရောက်လာသည်။ ထိုသူသည် ကန်ထဲသို့ ဆင်းကာ ပန်းတုံးများကို နင်းချေ၊ ရွက်များကို ဖြတ်ဖြတ်ကွဲ၍ အမြစ်များကို အတင်းဆွဲဖြုတ်ကာ၊ ပျက်စီးသော ပန်းများကို ရွှံ့ပေါ်သို့ ကြဲချပြီး ထွက်သွားသည်။ ဤပျက်စီးမှု အားလုံးကို နတ်သမီးက တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ၊ ကန်ကို အမှန်တကယ် ပျက်စီးစေသူကိုတော့ ဆုံးမခြင်း တစ်ခွန်းမျှ မပေးခဲ့ပေ။

ရှုပ်ထွေးစွာ ဖြစ်သွားသော ဘုရားလောင်းသည် နတ်သမီးဆီ လှည့်ကာ၊ သစ်ခုတ်သမား၏ ပိုမိုကြီးမားသော ပျက်စီးမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရင်း အနံ့ တစ်ခုတည်းကြောင့် မည်သို့ ဆုံးမနိုင်သနည်း ဟု မေးခဲ့သည်။ ထိုမျှ ကွဲပြားသော တုံ့ပြန်မှုကို မည်သည့် တရားမျှတမှုဖြင့် ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း ဟု သိလိုသည်။

နတ်သမီးက အပြစ်ပြုရန် ဘာမျှ မကျန်တော့သော ကြမ်းတမ်းပြီး ဂရုမစိုက်သော ဘဝဖြင့် လုံးဝ နေထိုင်နေသူသည် ဘဝတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေသည့်အပေါ် အပြစ် တစ်ခု ထပ်ထည့်ခြင်းဖြင့် ထူးထူးခြားခြား အကျိုးမရှိကြောင်း ဖြေသည်။ ထိုကြောင့် ထိုအချိန်တွင် ပြင်ဆင်ရန် ဘာမျှ မကျန်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လွတ်မြောက်ခြင်းဆီ စိတ်အလုံးစုံဖြင့် ကြိုးစားနေသော စစ်မှန်သော သန့်စင်မှု ရှိသူသည် အလင်းတစ်မျိုးကို ဆောင်ထားသည်။ ထိုအလင်းကြောင့် အသေးဆုံး အမှားပင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ပိတ်ထားသော အခြားအရာများ နည်းပါးနေသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဆုံးမခြင်းကို ပေးခဲ့သည်မှာ သူ၏ ဆန္ဒကြောင့် ဆုံးမခံထိုက်သူ ဖြစ်လာသောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း နတ်သမီးက ပြောသည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဤအဖြေကို စိတ်တိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်မှုဖြင့် လက်ခံခဲ့သည်။ မမျှတဟု အစပိုင်းတွင် ယူဆခဲ့သော ဆုံးမချက်သည် ဆုံးရှုံးစရာ မကျန်တော့သော သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းတွင် ပိုမို ဆုံးရှုံးစရာ ရှိနေသည့် သူအတွက် ရိုသေမှု တိုင်းတာမှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ နတ်သမီးအား ရှိခိုးပြီး အလေ့အကျင့်ကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။ စိတ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားသော အသေးငယ်ဆုံး သိမြင်မှုတိုင်းအပေါ် ပို၍ တိကျသော အာရုံစိုက်မှုဖြင့် ဆက်လက် ကျင့်ခဲ့သည်။

နတ်သမီး၏ ရှင်းလင်းချက်က ကောသလ ရဟန်းအတွက်လည်းကောင်း၊ ဤဇာတ်ကို ဖတ်ရှုသူ နောက်လူအပေါင်းအတွက်လည်းကောင်း၊ ဤဆုံးမချက်သည် မတရားစွာ သီးသန့်ခံရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပေးသည်။ ၎င်းသည် ဤဆုံးမချက်က အမှန်တကယ် ဘာကို တိုင်းတာနေသည်ကို ပြန်လည် သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗလာနီးနီးဖြစ်နေသော မြေကွက်တွင် သေးငယ်သော အပြစ်တစ်ခုသည် ပေါ်လွင်သည် ဆိုသည်မှာ မြေကွက်သည် ဗလာနီးနီး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုံ့လဝီရိယ ပြင်းထန်သော ရဟန်းတစ်ဦးက သေးငယ်သော အမှားအတွက် ရရှိသော ပိုမို တင်းကြပ်သော ဆုံးမချက်သည် အပြစ်ဒဏ်တစ်ခုထက် ထိုမြေကွက်တွင် ကျန်ရှိနေသော အခြားအရာ နည်းပါးမှု၏ သက်သေ တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းက ကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီး ဖြေကြားသော နက်နဲသော မမျှတမှုမှာ ကောင်းမှုကို ကျင့်ပြီးသူများအတွက် ပို၍ တင်းကြပ်သော စစ်ဆေးမှုသည် ကြိုးစားနေသူများအတွက် ဒဏ်ပေးခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်ဟု ထင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်သမီး၏ ဆင်ခြင်ပုံသည် ထိုဖတ်ရှုမှုကို လုံးဝ ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်သည်။ သူမ ရရှိသော ရဟန်းအပေါ် ထားသော စံနှုန်းသည် ကြိုးစားမှု အတွက် ဒဏ်ခတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြိုးစားမှု၏ တိုက်ရိုက် အကျိုးဆက် ဖြစ်သည်။ သန့်စင်ရန် ဆန္ဒကြီးမားမှုသည် ၎င်းကြောင့် ထိုတိကျသော တိုင်းတာမှုကို ဖန်တီးပေးသည်။ ထိုတိကျမှုကြောင့် ခိုးယူထားသော အနံ့ တစ်ခုတည်းပင် ထင်ရှားလာခြင်း ဖြစ်သည်။