ဒဒ္ဒရဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်သဖြင့် သံဃာတော်များကြားတွင် လူသိများသော ရဟန်းတစ်ပါးကို ဘုရားရှင်ထံ ခေါ်ယူလာကြသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုရဟန်းအပေါ် တိုင်ကြားချက်များ မှန်သလားဟု တိုက်ရိုက် မေးတော်မူသည်။ ရဟန်းက မှန်ကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ဘုရားရှင်က ထိုဒေါသသဘောသည် ဤဘဝသာ ပထမဆုံး မဟုတ်ဘဲ ရှေးက ထိုရဟန်းကို ပျက်စီးမတတ် ဖြစ်စေခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး၊ ထိုဒေါသ၏ ကုန်ကျစရိတ်ကို ပြသရန် ရှေးဇာတ်တစ်ပုဒ် တစ်ခုလုံးကို ဟောကြားတော်မူသည်။

ရှေးအခါ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် ဗာရာဏသီကို စိုးစံစဉ်၊ ဟိမဝန္တာတောင်ရှိ ဒဒ္ဒရတောင်ခြေ ရေထု နယ်မြေများတွင် နဂါးမင်းသား နှစ်ပါး နေထိုင်ကြသည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဘုရင် သူရဒဒ္ဒရ၏ ကျင့်ဝတ်ကောင်းသော အကြီးဆုံးသား မဟာဒဒ္ဒရ (အဓိပ္ပာယ်မှာ 'ကြီးမြတ်သော ဒဒ္ဒရ') အဖြစ် ဖြစ်ဖွားခဲ့သည်။ ညီငယ် စူဠဒဒ္ဒရ ('ငယ်သော ဒဒ္ဒရ') ကမူ ဖခင်၏ နန်းတော်အတွင်းရှိ နဂါးမိန်းကလေးများအပေါ် ရက်စက်ပြီး ညှဉ်းဆဲသူ ဖြစ်လာသည်။

ဖခင်က စူဠဒဒ္ဒရ၏ အပြုအမူကို ပထမဆုံး သိရှိသောအခါ နဂါးပြည်မှ လုံးလုံး နှင်ထုတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ သို့သော် မဟာဒဒ္ဒရက ညီအတွက် တောင်းပန်ပြီး ခွင့်လွှတ်ခံရအောင် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။ ဒုတိယ အပြစ်တွင်လည်း တူညီသော ဒဏ်ချက်နှင့် တူညီသော ကယ်တင်မှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ တတိယအကြိမ်တွင် ဖခင်သည် နောက်ထပ် တောင်းပန်ချက်များကို နားမထောင်တော့ပေ။ အပြစ်ရှိသူနှင့် သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့သူ နှစ်ပါးလုံး နဂါးပြည်မှ အတူတကွ ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်ပြီး လူ့ပြည် ဗာရာဏသီမြို့အနီးရှိ အမှိုက်ပုံတွင် သုံးနှစ် နေထိုင်ရမည်ဟု အမိန့်ချမှတ်သည်။

နဂါးဘုန်းအသရေ ချွတ်ယူခံရပြီး ရိုးရိုးသာမန် ရေခဲများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ရောက်ရှိသွားသော မင်းသား နှစ်ပါးသည် ဆင်းရဲသော ပြည်နှင်ဘဝ၌ နေထိုင်ကြသည်။ မကြာမီ ရွာသူငယ်များက သူတို့ကို တွေ့ရှိပြီး တုတ်များနှင့် မြေဆုပ်များဖြင့် ရိုက်နှက်ကာ၊ ခဲဟု အော်ဟစ်ပြက်ရယ်ကြသည်။ အကျိုးဆက် မရှိဘဲ နှိပ်စက်ပြက်ရယ်နိုင်သော သတ္တဝါများကို တွေ့ရသည်ကို ကစားစရာအဖြစ် နှစ်သက်ကြသည်။

ဤဆက်ဆံမှုကြောင့် စူဠဒဒ္ဒရ၏ ဟောင်းနွမ်းသော ဒေါသသည် ချက်ချင်း ပြင်းထန်လာသည်။ နဂါးမင်းသား တစ်ဦးကို ရိုက်ရဲသည့်အတွက် ကလေးတိုင်း၊ အိမ်တိုင်း၊ ရွာတစ်ခုလုံးကို ၎င်း၏ အဆိပ်ငွေ့ တစ်ချက်ဖြင့် ပြာဖြစ်စေမည်ဟု ကြွားဝါပြီး ခြိမ်းခြောက်သည်။ မဟာဒဒ္ဒရက ညီနှင့် ထိုဆန္ဒကြားတွင် ရပ်တည်ကာ ထိုဆန္ဒကို လုပ်ဆောင်ခွင့် မပေးဘဲ တားဆီးလိုက်သည်။

မဟာဒဒ္ဒရက ညီအား ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်မှာ၊ အမှန်တကယ် စွမ်းအားရှိလျက် ဒေါသဖြင့် ပြန်ရိုက်သူသည် ထိုဒေါသ၏ သခင် မဖြစ်ဘဲ ထိုဒေါသ၏ ကျွန် ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤအတိုင်း အလားတူ ဒေါသကြောင့်ပင် နှစ်ကြိမ်တိုင် မိမိ၏ နေရပ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် လူ့ပြည်သို့ ပို့ခံခဲ့ရကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့ပြင် မိမိ၏ အမှန်တကယ် ဂုဏ်ကို မသိရှိသော ပြည်နှင်ဒဏ်ခံသူသည် ဆိုးဝါးသော ရာသီဥတုကို ခရီးသွားတစ်ဦး ခံယူသကဲ့သို့ စော်ကားမှုကို သည်းခံရမည်ဟု ဆိုသည်။ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် သဘောတူမီ ကမ္ဘာက ဦးစွာ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသိအမှတ်ပြုရန် တောင်းဆိုခြင်း မပြုရပေ။ အမှန်တကယ် ဂုဏ်ကျက်သရေဆိုသည်မှာ ကျောက်မျက်ပြည့်သော ဘုံဘုန်းနန်းတော်၌ မဟုတ်ဘဲ စော်ကားမှုနှင့် ရွှံ့ညွန်ထဲ၌ ပေါ်လွင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ ကြည့်ရှုသူမည်သူမျှ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် လက်စားချေမှု ခြားနားချက်ကို သိမည်မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ပေးမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

စူဠဒဒ္ဒရ၏ ဒေါသသည် အစ်ကို၏ တည်ငြိမ်သော အကြံဉာဏ်ကြောင့် အေးလာသည်။ မင်းသား နှစ်ပါးသည် ပြည်နှင်ကာလ သုံးနှစ်၏ ကျန်ရှိချိန်ကို၊ စွမ်းအားရှိလျက် ပျက်စီးစေမည့် အရာဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုဘဲ ခံနိုင်ကြသည်။ ဖခင်က နောက်ဆုံး ပြန်ခေါ်ယူသောအခါ၊ ပြည်နှင်ကာလအတွင်း သူ့ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော သားနှစ်ပါးကို ကြိုဆိုရသည့် နှိမ့်ချလာသော ဘုရင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်သည် ရှေ့တွင်ရှိသော ဒေါသထွက်လွယ်သည့် ရဟန်းကို စူဠဒဒ္ဒရဟု ခွဲခြား၍ ဇာတ်ကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် မဟာဒဒ္ဒရ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုမဟာဒဒ္ဒရသည် အစ်ကို၏ ထိန်းချုပ်မှုဖြင့် ညီကို ပြည်နှင်ဒဏ်မှ နှစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အမှိုက်ပုံပေါ်၌ ရွာသား၏ ပြက်ရယ်မှုကြားတွင် ထိုထိန်းချုပ်မှု၏ လက်တွေ့ လိုအပ်ချက်ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ပါဠိတော်တွင် ဤဇာတ်ကို ဤဖော်ပြပုံဖြင့် ဇာတ်အမှတ် ၃၀၄ အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

မဟာဒဒ္ဒရ၏ ညီအတွက် တောင်းပန်မှု နှစ်ကြိမ်ကို ရိုးရှင်းသော သစ္စာရှိမှုအဖြစ် ဖတ်ရှုရလွယ်သော်လည်း ဇာတ်ကြောင်းက ထိုအရာများကို အခမဲ့ မဟုတ်ဘဲ ကုန်ကျစရိတ် ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းတိုင်းသည် စူဠဒဒ္ဒရအား ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး တစ်ခု ထပ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ပြောင်းလဲရန် တောင်းဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုပုံစံသည် ဖခင်က တတိယအပြစ်၏ အကျိုးဆက်ကို မောင်နှမ နှစ်ပါးလုံးအပေါ်တွင် တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်စေရန် ခွင့်ပြုသည့်အချိန်တွင်သာ ပြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပြည်နှင်ကာလ သုံးနှစ်၏ အတူတကွ ဒုက္ခခံရမှုသည် ယခင် ခွင့်လွှတ်မှု နှစ်ကြိမ်တို့ ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ထက် ပို၍ ထိရောက်သည်။ အပြစ်တစ်ခု၏ အကျိုးဆက်အားလုံးမှ တစ်ဦးကို အကာအကွယ်ပေးခြင်းသည် အချို့အခါ ခွင့်လွှတ်မှု ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သော သင်ခန်းစာကို နှောင့်နှေးစေနိုင်ကြောင်း ဤဇာတ်က အကြံပြုသည်။

မဟာဒဒ္ဒရသည် နဂါးဘုန်းအသရေ ရှိစဉ်က ညီအား အလားတူ အကြံဉာဏ်ကို ယခင်က ပေးခဲ့ဖူးဟု ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ ထိုအချိန်တွင် စူဠဒဒ္ဒရ၏ မိန်းကလေးများအပေါ် ညှဉ်းဆဲမှုသည် သင်ခန်းစာ ထိမှန်သည့်အရာမျိုးထက် ဖခင်ထံ တောင်းပန်မှုဖြင့်သာ ဖြေရှင်းခဲ့ရသည်။ ထိန်းချုပ်မှုဆိုင်ရာ တူညီသော အကြံဉာဏ်သည် လူ့ပြည် အမှိုက်ပုံ၏ ရွှံ့ညွန်ထဲတွင် ပေးသောအခါ ကွဲပြားသော အဓိပ္ပာယ် ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မောင်နှမ နှစ်ပါးလုံး ရာထူး၊ သက်သာမှု သို့မဟုတ် မိမိကို နှောင့်ယှက်သူအား အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်သော ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ နဂါးပြည်နှင့် ဗာရာဏသီကြား ပြောင်းလဲခဲ့သည်မှာ သင်ကြားချက်၏ အကြောင်းအရာ မဟုတ်ဘဲ၊ စူဠဒဒ္ဒရ အမှန်တကယ် နားထောင်ရမည့် အခြေအနေသာ ဖြစ်သည်။